Meningen
Hier kun je zien welke berichten de grunt als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Waterboys (2016)
Luisteren naar The Waterboys doet je beseffen hoe armoedig de muziek van de huidige generatie is. Mike Scott maakt muziek in de ware zin van het woord, in staat om je stemming, je geest en je ziel te verheffen.
I wish I was a fisherman
Tumblin' on the seas
Whitney (2018)
Ze was mooi en getalenteerd, ze had soul, zingen kon ze. Clive Davis wist als geen ander dat Whitney als een bom zou inslaan in het White America' muziekklimaat van de jaren 80.
Kevin Macdonald creëert een confronterende, levendige collage: familieleden, vrienden en collega's herinneren haar triomfen en beproevingen, maar eenieder met z'n eigen agenda. De geïnterviewden houden duidelijk iets achter en niemand wil over drugs praten. Het is gênant.
Iedereen kent de dubieuze rol van haar broers en haar ex-man Bobby Brown die het zelfs verdomd om te erkennen dat drugs een rol speelde in hun tumultueuze huwelijk. Wat Robyn Crawford betreft, weigeren Houston's naaste vertrouwelingen om hun relatie te bespreken, die liefdevol, gelijkwaardig en soms seksueel lijkt te zijn geweest. Ook de pijn uit haar jeugd, de relatie tot haar ouders, haar worstelingen: alles blijft schimmig.
Net als het Oscar-winnende Amy van Asif Kapadia is het onmogelijk om deze "documentaire" te bekijken zonder een misselijk gevoel van voyeuristisch schuldgevoel, vooral wanneer we worden geconfronteerd met haar liefdeloze ouders en de misdadige f-n media: berekenende anchors die haar en haar tragedie op gemene & tendentieuze wijze afschilderen.
Gelukkig zijn er ook adembenemende muzikale momenten waarin de buitengewone stem van Whitney Houston de toenemende rampspoed in haar privéleven doorbreekt. Ook al heeft Macdonald het verhaal rond haar zelfdestructie niet "ontrafeld", het is die stem die net zo mysterieus blijft als altijd - uniek en onvergetelijk.
Het muzikale geweld bevredigt, maar relevante vragen blijven onbeantwoord als een legpuzzel met een gigantisch ontbrekend stuk. De regisseur brandt zich bewust niet aan een gedurfd portret van een uitgeputte performer die is verscheurd tussen identiteiten - seksueel, raciaal en commercieel.
Macdonald weet als geen ander de fluwelen handschoen te hanteren, minacht liever zijn kijker en vertroeteld de Academy op voorhand.
