Meningen

Vond hem bij de eerste kijkbeurt nogal een beetje "te" wisselend, teveel "plotmogelijkheden" tijdens het grootste deel van de film, maar vond het einde wel ongelooflijk (goed).

Zonet voor een tweede keer gekeken, en nu kon ik hem veel beter naar waarde inschatten.

Vind hem nu veel sterker dan bij eerste kijkbeurt. Heel goede duistere sfeer, acteerwerk waar niks op aan te merken valt, geweldig scenario, geweldige plot, en het klopt.

Dat een vergelijking/analyse met Dostojevski's "De Idioot" niet ondenkbaar is, bewijst ook wel de (niet te onderschatten) waarde van deze film.

3,5 minstens

Dit was geloof ik de eerste (hoe zal ik het noemen) 'Europese' film die ik zag (in de zin van geen 'blockbuster-type' en niet Belgisch).

Ik was 16 en speelde al een paar jaar het 'Theme' van de soundtrack ervan op de piano. Ik was eens ergens op die partituur uitgekomen, en toen ik besefte hoe mooi die 2 pagina's muziek waren, besloot ik de titel ervan eens te google'en.

Tot dan toe beperkte mijn film-ervaring zich tot de gemiddelde nieuwe komedie die uitkwam, af en toe een Belgische film en hier en daar eens eerder toevallig een (soort van) klassieker die ik zonder er verder bij na te denken op tv zag.

Toen ik deze film zag was ik overdonderd. Eigenlijk vreemd als ik eraan terugdenk. Ik had niks met poëzie, ik was nog verre van een filmliefhebber, en niet zo lang daarvoor zou ik zo'n film waarschijnlijk gewoon saai hebben gevonden.

Maar die film bracht zoveel nieuws, en ik vond hem prachtig. De scene die mij als het mooist bijblijft is de bus-scène, al weet ik weer niet waarom.

Het is dus ondertussen al 5 jaar dat ik hem gezien heb, en eerlijk gezegd ben ik een beetje "bang" voor hem opnieuw te kijken, omdat ik een twijfel of ik hem nu wel weer zo goed zou vinden (al heb ik dat wel vaker gedacht, en voorlopig + gelukkig was dat nooit het geval).

Wie een sfeer van filosofie en 'poëzie' (bestaat daar nu echt geen mooier woord voor) en de perfecte combinatie daarvan wil ervaren, moet deze film kijken.

Het beeld van Alexandre en zijn hond langs de kade is een van de puurste en mooiste die ik al ooit zag.

Sluit ik me ongeveer wel bij aan, ik vond hem wel tof, opnieuw de toch niet ZO geweldig makkelijke opdracht om een film én romantisch én humoristisch én degelijk te houden.

Toen ik voor het eerst over de film hoorde, dacht ik 'Owen Wilson? Owen Wilson in een film van Woody Allen?' Maar nadat ik de film zag denk ik niet dat iemand anders meer geschikt voor de rol zou zijn geweest dan hij. Bewijst hier wel dat met een goed scenario hij van toch eerder flauwe komedies ook uit de voeten kan in dit werk (al doet hij denk ik niet zo gek veel anders dan in andere films, hier is het verhaal gewoon degelijker).

Hilarische 'cameo' van Adrien Brody ook!

Heerlijke film!

Wes Anderson creëert in z'n films een aparte wereld gevuld met 'aparte' karakters. Hetzelfde zag ik ook al in The Royal Tenenbaums, die ik binnekort zeker nog eens ga kijken.

Edward Norton is uitstekend vanaf seconde 1. De hele cast doet het eigenlijk goed, ook de kleinere rollen, en de twee tieners konden niet beter gekozen zijn. Ze passen perfect in de rest van het plaatje.
De aan Wes Anderson zo eigen humor is geen "om-de-minuut-haha", je moet er denk ik een beetje voor zijn, anders zie je de film misschien gewoon als 'raar' en kom je er nooit in....

Maar voor mij verveelde hij geen minuut. Vanaf de introductie door de verteller, en de heel goed gekozen en (alweer) aparte soundtrack (met vooral muziek van Benjamin Britten) zorgt dat je dadelijk mee bent.
Ik verwachtte hier wel behoorlijk wat van (en meestal als ik van films veel verwacht, worden die verwachtingen niet ingelost...) maar hier dus zeker en vast wél.
Enkel naar het einde toe (de scene in de kerk en het onweer/storm) vond ik even een minder moment, terwijl de film daar dan (of zo vertellen de meeste films ons toch) tot zijn 'hoogtepunt' zou moeten komen (al heeft Wes Anderson helemaal niet zo'n 'hoogtepunt' nodig).
Maar dat kon de pret zeker niet bederven. Het was ook niet zo dat het echt een 'minder' punt was, maar tussen al dat goeds werd het even wat 'gemiddeld' ofzo (maar eigenlijk is dat gigantisch verwaarloosbaar wat ik hier de laatste zinnen aan het schrijven ben:-)).

Ik ga zeker nog wat meer prenten van Anderson verkennen (vooral naar Rushmore kijk ik uit), en dan is het misschien "hallo top 5 favoriete regisseur".

(+ de eerste keer in mijn leven dat ik mij afvroeg waarom ze mij nooit naar de scouts hebben gestuurd:-))

Toch een van de aangenaamste films van (op zijn minst) 2012.

Wat een draak van een film is dit zeg! (en dat heb ik bij mijn weten nog nooit over een film gezegd)

Wou hem zien vanwege het gebruik van het Adagietto uit de 5e symfonie van Mahler (als Mahler-liefhebber), maar na het eerste uur was ik serieus bang dat ik bij het horen van die prachtige muziek voor eeuwig de beelden van die krullende snor van Gustav von Aschenbach voor mij zou blijven zien (gelukkig is dat niet meer het geval, genialiteit in de muziek overstijgt alles!).

Een uur naar een norse flauw knorrende man kijken die telkens op de zelfde manier ging 'oplichten' door die trekjes met zijn mond/snor/wenkbrauwen wanneer er een blonde jongeman voorbij kwam, was voor mij meer dan genoeg.

Tenzij iemand mij kan/wil overtuigen dat het tweede uur zoveel meer te bieden heeft, zal ik deze film toch niet meer afkijken.

(PS: ik ben niet iemand wiens 'genre' dit gewoon niet is (zie maar mijn top10), dan zou ik niet zo kritiek kunnen geven op de film, deze deed mij gewoon 100% geforceerd, gemaakt en flauw aan).

Mixed feelings bij deze. De goede regie, uitstekende sfeer-setting en mooie soundtrack, staan tegenover de makke hoofd- en nevenverhaallijnen.

Ik heb dit wel eens vaker bij bepaalde films, en deze was daar een goed voorbeeld van: Zolang hij nergens over gaat, en de film ingeleid wordt, ben ik overwegend positief tot zeer positief, maar eens de kern van de verhaallijn wordt opgepikt, blijkt het een scenario van fronsende wenkbrauwen te zijn, en dit ten koste van het (veel)belovende begin.

Het tweede uur was me hoofdzakelijk te melodramatisch. Hoe meer Juniper we kregen, hoe minder het me begon te smaken (en dan bedoel ik zowel het acteren van Juniper zelf, als haar positie in het verhaal). Het liefdesverhaaltje, de slangenbeet, het andere liefdesverhaaltje er nog ergens snel snel tussendoor, en het einde, de grote (en misschien te plotse, in de zin van nu wordt het precies toch stilaan tijd dat we de film afronden) confrontatie aan Ellis' woning, dat leek me wel een arcade-shooter in de lunaparken op de kermis.

Hoe luidt die gulden regel voor regisseurs ook alweer? Geen dieren, geen kinderen en geen boten? Onze twee jonge acteurs brengen het er wat mij betreft hier toch meer dan goed vanaf. Het werkt wel vind ik: De vranke no-nonsense antwoorden van Neckbone, de oprechte eerlijkheid van Ellis, ze symboliseren de kinderen die nog niet 'vervuilt' zijn door het 'fake' dat zoveel volwassenen is gaan vervuilen. En het is waarschijnlijk ook dat wat Mud in hun weet te appreciëren.
Tye Sheridan (de acteur die Ellis speelt) zou trouwens zo voor jonger broertje van Miles Teller (Whiplash) kunnen doorgaan, of ben ik de enige die dat vind ?

Ik zou zeggen, geef die Jeff Nichols een degelijk scenario en we krijgen een nieuwe naam in het regisseurswereltje. Ik weet niet hoe sterk/zwak het verhaal bij Take Shelter was, maar dat degelijke scenario moet dan misschien eens voor zijn eigen bestwil van buitenaf komen, en niet van zijn hand.

Hoewel hij voor mij dichter bij een 3,0 aanleunt, vanwege de pluim voor de regie toch een 3,5* (al kan ik daar nog op terugkomen in de toekomst).