Meningen

“Hush” heeft momenten van spanning en beklemming. Het zijn momenten. Op andere momenten passeren veel stukken film in een trage cadans zonder dat ze veel spannende indrukken achterlaten.
Het zijn minder enerverende scènes, omdat het kat en muisspel te langgerekt is en te overdreven wordt uitgespeeld. Te veel kat en muis. Het spel volgt steeds hetzelfde patroon en werkt op den duur enigszins voorspelbaar. Dat vermoeit. De concentratie om de repeterende handelingen te blijven volgen is dan soms moeilijk op te brengen.
De killer verliest helaas al snel zijn masker. Een ongemaskerde killer is niet mysterieus. En een herkenbare killer is eigenlijk niet heel eng. Een masker is door zijn gebrek aan gelaatsuitdrukking een fantastisch middel om een blijvende sfeer van mysterie en onheil op te roepen. Erg jammer dat dit element al snel na het begin verdwijnt. Ook dat scheelt behoorlijk in de spanningsgraad. Onbegrijpelijke keus.
De doofstomheid van de hoofdpersoon is interessant en van toegevoegde waarde. Het spelen met geluid is in dit geval een prima extra middel om de spanning te verhogen. Dat werkt een paar keer uitstekend.
Het feit dat de schrijvende hoofdpersoon beroepshalve gewend is om stapsgewijs en met een analytische blik meerdere scenario's met verschillende afloop grondig door te nemen op waarschijnlijke slagingskans, heeft die toegevoegde interessante waarde ook. Het levert een paar aardige gedachtenscènes op.
Acteerwerk is ok.
Aardige scenes, aardige film. Maar toch te weinig eng.

Spirituele onzin of niet. Sinds wetenschapper Franz Anton Messner in de 18e eeuw met behulp van magneten probeerde om mensen in een andere bewustzijnstoestand te brengen, is er discussie over het waarheidsgehalte van hypnose. Ik geloof dat hypnose bestaat en dat hypnose een hulpmiddel kan zijn bij het oplossen van angststoornissen of verslavingsdriften. Ik geloof niet in de agressieve vorm van hypnose die de uitoefenaar in staat stelt de volledige controle over iemands geest te verkrijgen. De film Hypnotic baseert zijn plot op de agressieve vorm. Daarin wil ik omwille van het vermaak best meegaan. Het idee is fascinerend en jaagt schrik aan en is een prima uitgangspunt voor een spannende film.

Helaas is de film totaal niet spannend. Vanaf het begin is al duidelijk hoe de vork in de steel zit. Pogingen om middels ‘raadselachtige’ gebeurtenissen een geheimzinnige sfeer rondom slachtoffer Jenn te creëren, rekken de film nodeloos en zijn slaapverwekkend. De fotografie is bovendien erg statisch en genereert niets extra’s. Het is een sfeerloze bedoening.

Het acteerwerk is daarbij ook nog eens van matig niveau. Kate Siegel die vooral bekendheid geniet door haar optredens in de films van manlief Mike Flanagan, slaagt er niet in om haar personage van enige allure te voorzien. Haar hypnotiserende en rechercherende tegenspelers zijn zelfs lachwekkend slecht in hun optreden. Ik geef meteen toe dat het ook niet zal meevallen om met oninteressant geconstrueerd verhalend materiaal en plat uitgewerkte personages te midden van een fantasieloos set design, de hartstocht te vinden om het beste uit jezelf te halen. Maar toch. Zelfs dergelijke inspiratieloze omstandigheden zijn geen excuus om zo tenenkrommend slecht je werk te doen.

Hypnotic is een prutserige en zeer lachwekkende thriller, die waarschijnlijk alleen onder invloed van zware hypnose serieuze indruk maakt. In nuchtere toestand is de film alleen dankzij de onbedoeld komische werking van serieus bedoelde scènes soms een milde amusementswaarde toe te dichten. De regisseurs heten Matt Angel en Suzanne Coote. Ban die namen onmiddellijk uit je geheugen. “I command you!”, zou de belachelijke hypnotiseur in deze film zeggen.

Een film met veranderende scenario’s. Met illusies. Met wendingen. Wat mij meteen opviel was het ontbreken van het verrassingseffect dat daar normaal gesproken bijhoort. De steeds veranderende perspectieven en realiteiten kwamen op mij erg ongeïinspireerd over. De film probeert visueel indruk te maken en biedt de kijker daarbij geen solide vertelling aan. De visuele hoogstandjes, die in het algemeen niet heel hoogstaand zijn, zijn overduidelijk een sneue poging om juist dat gebrek te camoufleren. Erg doorzichtig. De film is gewoon een lege huls.

Een andere afleiding van de povere inhoudelijke bediening die de kijker ten deel valt, is de veelheid aan genres die wordt bezocht. Een beetje misdaad, een beetje actie, een beetje science fiction, een beetje familiedrama. En al die bezoekjes aan de diverse genres zijn vervolgens weer overgoten met een mystery-sausje en worden afgemaakt met pompeuze speciale effecten, die echter weinig indruk maken. De film is gewoon een lege huls.

De personages zijn alleen in aanzet eventjes interessant. Helaas wordt bij geen personage de aanzet uitgebouwd tot iets groters. Iets dat de kijker aanmoedigt om een personage in de geest te steunen. Ze deden me eigenlijk niets. Wel moet worden gezegd dat actrice Alice Braga toch enige indruk maakt. Zij voorziet de kijker hier en daar van wat achtergrondinformatie, waarvan de film blijkbaar niet in staat is die visueel aan de kijker te overhandigen. Dank voor de service, maar het zegt veel over het zwakke script. De film is gewoon een lege huls.

Scandinavische misdaadfilms zijn meestal wel in orde. Het zijn films met een donkere atmosfeer, spannende plots en kapotte karakters. Het zijn prima alternatieven voor bravere Engelse en actierijkere Amerikaanse soortgenoten.

Hypnotisören begint heerlijk sfeervol. Onheilspellend en duister. Met een mysterieus en fascinerend moordplot. Met intrigerende personages. Een goede kick-off dus. Misschien heb ik de laatste tijd teveel misdaad uit Scandinavië over me heen laten komen, want na een tijdje overkwamen me wat vermoeidheidsverschijnselen. Ik ondervond teveel herkenning.

Zo kwamen de personages me op den duur erg bekend voor. Een politie-inspecteur die alleen voor zijn werk leeft. Een echtpaar met huwelijksmoeilijkheden. Een briljante psycholoog met een trauma. Prima vertolkingen. Daar niet van, maar gewoon gemakkelijk in te vullen en dus weinig verrassend.

Ook het verhaal viel me tegen. Amper echte wendingen. Amper gebeurtenissen die je op het verkeerde been zetten. Een paar weerhaken in het verhaal zouden de spanning naar een hoger niveau hebben kunnen tillen. De uiteindelijke apotheose is zelfs tamelijk teleurstellend.

Op zich is Hypnotisören trouwens een solide productie. Regisseur Lasse Hallström maakt goed gebruik van de winterse setting en zorgt voor voldoende basale treurigheid en duisternis. Het is alleen zo vervelend dat het verhaal en de personages die er op liggen zo weinig inventief en spannend zijn.