Meningen

Een verhaal wat werkelijk is gebeurd en dat vond ik grappig.

Je ziet hier ook op de omslaghoes van de film Hugo Weaving, een man die zoals hij op ons overkwam in de film, iemand is, voor wie je nog geen cent zou geven.

Hij gedraagt zich als een halve zool en is erg 'droog' overkomend. Totdat hij in de kroeg komt en uit 'zijn dak gaat'. Maar zo iemand stuur je toch niet op pad om drugs op te halen?

Ik tenminste niet!

Zoals hij verder in het verhaal iedereen meesleurt naar de 'diepste krochten van de hel', dat had ik nooit achter deze man gezocht!

Vandaar dat mijn mond open zakte aan het einde van dit verhaal.

Dus toch kan je zo iemand gerust solo laten gaan!

Een 7+.

Een waarheid "als een koe", de film houdt de kijker goed bezig want je hebt nog maar net een actiescène achter de rug of de volgende dient zich aan. Verhaal is in principe op een a-4-tje te houden en daar vult men dan ruim 2 uur mee aan film. En de kijker is aan het einde voor hij/zij het weet, continue bezig gehouden. Voor de actie een 9, het verhaal een 5, dus gemiddeld kom ik dan op een 7.

Sinds hij begonnen is met serieuze films (beginnend met "Empire of the Sun" en vervolgens "Schindler's List"), is Steven Spielberg op zoek naar een methode om zinloos geweld onaantrekkelijker in films te maken voor bioscoopbezoekers. "Schindler's List" was natuurlijk schokkend, maar deze eerste poging tot krachtig geweld had niet helemaal het beoogde effect. Ik weet dat veel mensen zwaarmoedig waren over de film, maar het geweld van "Schindler's List" kan soms ver weg lijken, alsof het publiek slechts een toeschouwer was. "Saving Private Ryan" was de tweede grote poging om bioscoopbezoekers geweld te laten verafschuwen, maar dit leek gemakkelijk afgedaan als een oorlogsfilm, waarin gebeurtenissen werden getoond die waarschijnlijk nooit meer zouden gebeuren, zoals het tonen van het geweld op ons continent.

München is voorlopig zijn laatste poging, en het toont Spielberg dat hij hiermee dus doorging.

Het geweld dat in München wordt getoond, is misschien wel het meest brute, realistisch bedoelde geweld dat ooit op film is vertoond. Ik zeg 'realistisch bedoeld' omdat ik, net als de gemiddelde bioscoopbezoeker, nooit heb gezien dat mensen werden neergeschoten of opgeblazen, dus ik weet niet hoe die gebeurtenissen eruit zouden zien. Er zijn veel tekenen in de film dat Spieberg zijn eerdere inspanningen probeert te verbeteren. De wapens in de film zijn ECHT luid als ze worden afgevuurd. Dit heeft tot gevolg dat je in het gevecht betrokken raakt, waardoor het intiemer wordt wanneer iemand wordt neergeschoten. De kogelwonden en overblijfselen na explosies zijn behoorlijk gruwelijk.

Als iemand in deze film sterft, aan welke kant hij ook staat, voel je geen geluk, geen opluchting of ontzag. Je voelt een gevoel van dood, niets dramatisch, gewoon leeg en nog eens leeg. Om deze reden is München een van de belangrijkste films die ooit is uitgekomen, en misschien is het de beste van Spielberg.

('Raiders' is te sciencefictionachtig om op die lijst te worden opgenomen).

Spielberg is hiermee één van de beste regisseurs ooit.

***Een 8.***

Dat was niet moeilijk en daarmee bedoel ik het oordeel over deze film.

Een 8 in onze ogen en waarom?

Gewoon een goede film die ook nog indruk achterlaat! Geweldig gespeeld door hoofdrolspeler Kevin Bacon maar ook Christian Slater en Gary Oldman spelen de "sterren van de hemel" in deze prachtige film met een uitstekend verhaal.

Filmliefhebbers zullen hier zeker van genieten en ach.....dat zie je ook aan de waarderingen.

"The Music Box" is deels een remake van een stomme film die Laurel en Hardy enkele jaren eerder hadden gemaakt. In die eerdere film sleepten ze echter een grote wasmachine de trap op. In deze film dragen ze een houten kist naar boven (die volledig leeg was om hem hanteerbaar te houden). Overigens was het huis bovenaan de heuvel slechts een decorstuk, gebouwd in de Hal Roach Studio in Hollywood. In werkelijkheid leidde de lange trap enkel naar een enorme parkeerplaats.

Stan Laurel besefte dat "The Music Box" een waar meesterwerk was. Hij werkte dan ook vrijwel dag en nacht aan de film. Laurel verbleef zelfs in de montagekamer, waar hij dagelijks van eten en drinken werd voorzien (terwijl Oliver Hardy ondertussen op de golfbaan te vinden was). Gelukkig werden Laurel's inspanningen rijkelijk beloond. De film bleek enorm populair bij zowel fans als critici.
In 1932 won "The Music Box" de allereerste Oscar voor beste korte film.

Hoewel Stan Laurel en Oliver Hardy al in de jaren twintig in Hollywood werkten, zag niemand hen als een komisch duo. Althans, in het begin niet. Pas toen regisseur Leo McCarey van de beroemde 'Hal Roach Studio' hun komische potentieel opmerkte, veranderde dat. In 1921 liet hij hen daarom samen in een film spelen The Lucky Dog (1921) (dit wordt ook wel beschouwd als het officiële begin van Laurel en Hardy als duo). Hun uiteenlopende persoonlijkheden werkten perfect op het witte doek. De tengere, verwarde Engelsman en de forse, zelfingenomen Amerikaan waren simpelweg voor elkaar gemaakt.

Stan Laurel en Oliver Hardy veranderden weinig aan hun komische stijl toen de geluidsfilm zijn intrede deed. Waar de meeste films met geluid ("talkies") leunden op veel dialoog, sprak het duo in hun films nauwelijks met elkaar. "The Music Box" kenmerkt zich bijvoorbeeld door een minimalistisch taalgebruik. Ook het verhaal is eenvoudig: we volgen de twee stuntelende sukkels terwijl ze proberen een grote kist met daarin een piano af te leveren bij een huis in Los Angeles. Het probleem? Het huis ligt bovenaan een schijnbaar eindeloze buitentrap.

Wij zaten te twijfelen aan de 8 of een 9 als waardering. Mijn vriendin rolde bij wijze van spreken van de stoel tijdens deze film terwijl ik het meeste glimlachend bekeek. Zat mij te "ergeren" aan de domheid van het duo.
Hebben ze de piano eindelijk boven, zegt iemand tegen hen dat ze een kortere weg hadden kunnen nemen. Zij weer met piano naar beneden ........!

Allee, een dikke 8+.

Traagjes op gang komemd en eenmaal in de hoogste versnelling viel de film ons qua verhaal niet tegen maar de acteurs.....duidelijk geen ervaring in dit werk. Het viel ons op dat het Engels wat ze spraken een accent bevatte, waarschijnlijk ingehuurd via een uitzendburo net als sommige aspergestekers in het aspergeseizoen. Eigenlijk jammer, want op zich had uit het verhaal best een goede griezelfilm kunnen komen. Maar zelfs in "de hoogste versnelling" waren de acteurs niet op tempo genoeg om de film te kunnen redden. Afwachtend zei men wat er gezegt moest worden, net alsof men even na moest denken over de tekst. De kleine meid vond ik persoonlijk het beste spel leveren.

En in de beschrijving stond "een oud griezelig victoriaans huis", misschien dat men een huis verderop bedoelde, want deze woning voldoet echt niet aan de beschrijving!

Jammer, er had meer ingezeten met betere acteurs en een echt griezelig Victoriaans huis!

Een vijf (5).

Zoals vaak daalde de film in de waardering naarmate het aantal kijkers steeg. Inmiddels staat hij bij IMDb op 5,9 met 560 stemmen.

Zelf vonden wij de film niet slecht maar ook niet echt opvallend. Het is gewoon een sciencefiction die zich afspeelt in Berlijn en over de zoektocht van een "mute" naar zijn vriendin gaat. Wij hebben ons er in elk geval wel mee vermaakt. En dat is iets wat ik niet vaak kan zeggen over sf-films op aarde. Vaak met vliegende auto's en dat is wat er waarschijnlijk nooit van zal komen. Opvallend vonden wij trouwens wel de oude Mercedes en andere vehikels naast de moderne (vliegende) auto's. Het leek wel op de mode van tegenwoordig, alles kan en mag.

Een pracht van een film met één kanttekening, je moet wel van een opbouwend verhaal met veel communicatie houden. Sommigen zal het daarom niet aanstaan want actie kijkt gemakkelijker weg dan een film waarbij het verhaal in gesprekken verteld worden.

Toch zou ik deze film niet overslaan, bij enige aandacht heb je hier een film met ruim anderhalf kijkplezier. Het verhaal is mooi, de acteurs en regisseur doen goed hun werk en de set is prima. Onze waardering is een mooie 7!