Meningen

Ondanks het goede spel van Hoes (2x), Joncker en vdsb... het personage Julia is dermate onaantrekkelijk dat ik geen enkele sympathie voor haar voel, met uitzondering van de jonge versie. Het narcisme is te verstikkend.

Ook de gehele vibe van de film voelt net zo gedateerd als het muziekje van de striptease.

Kijk voor hoe het wel moet naar Shirley Valentine.

De film Oorlogswinter heeft hele mooie momenten.
Koolhoven weet op een zeer vakkundige manier, op het oog simpele momenten sterk te pakken.
Voorbeelden:

Neem het moment dat Michiel in zijn bed ligt en wanneer Oom Ben binnen komt, hij het briefje onder zijn kussen stopt. Zonder woorden, maar met gedetaileerd camerawerk zie ik de twijfel om hem op de hoogte te brengen, doordat hij zijn hand naar het kussen brengt, om het later (na een opmerking van Ben) weer weg te halen.

Dit oogt simpel maar het wordt zo vaak slecht gedaan. Zo zaten er meer mooie visuele momenten in waarin Koolhoven toch duidelijk laat zien dat hij de filmtaal snapt.

Twee zeer ontroerende momenten en dan heb ik het niet over de executie of de climax.
De scène waarin zijn vader hem leert scheren was wonderschoon. Tevens het eindshot, waarin het kind toch eindelijk weer naar boven komt en de traumatische ervaringen waarschijnlijk goed verwerkt zullen worden was bijzonder mooi.

Wat me dan toch verbaasd is dat de scène's die er toe doen dat effect dus niet hadden. Prima gedraaid met een duidelijke visie, maar het deed me toch weinig. Ik zelf had geen problemen met de muziek, dus daar lag het niet aan. Het lijkt wel alsof de opbouw naar die momenten te afstandelijk waren gedraaid. Neem nou het moment dat Pa wordt 'klaargezet' om neergeschoten te worden. Een schitterend shot dat handheld naar hem toeloopt en Pa die precies op het goede moment opkijkt. Berusting. Dan wordt er weggesneden naar het peloton en zien we afstandelijk hoe men klaar gaat staan. Ik miste daar echt het shot op Pa terwijl we die handelingen alleen maar horen. Dat geeft je de tijd om in die man te kruipen en mee te voelen. Hoe mooi was dan ook het contrast ,et de aanstormende Michiel. Eeuwig zonde dat vlak voor het schot Pa niet even nog ziet hoe zijn zoon aan komt rennen.
De shots op Michiel waren ook vreemd genoeg allemaal wat afstandelijk... op het eindshot na. Ondanks de slomo.

Dit zijn zeker gemiste kansen en het had, als het precies goed had gezeten geen oog droog gehouden. Nu deed het me niet zoveel.

Blijft over het bijzonder goede spel van de gehele cast. Enkel Melody en Jamie waren wat kleurloos.
Martijn daarentegen was een verademing. Het ingetogen spel werkte bij mij erg goed. De angst in zijn ogen in het openingsshot zette de toon en hij hield die spanning goed vast.
Yorick is altijd goed en ik vind hem bij verre de beste acteur die we hebben. Pa speelde mooi en Ma's paniek-scène was ook indrukwekkend.
Een oscar voor het paard graag. (en een pluim voor de sound design)
Mag Tygo trouwens ook vermeld worden met de beste "drop dead face plant"?

Overigens... Ik heb het boek nooit gelezen, maar wat was nou eigenlijk de motivatie van oom Ben? Kwam hij al op voorhand met het idee zijn eigen familie eens goed te grazen te nemen? Vond ik erg ongeloofwaardig.

Verder nog wel wat 'sock watcher' problemen (de piloot had ineens wel heel erg weinig last van zijn verwonding tijdens de chase) en de sneeuw en de gezonde koppies...

Maar... Al met al heb ik me prima vermaakt.

3,5*

BDSM is een complexe wereld waarin veelal perfectionistische mensen, die vaak veel verantwoordelijk hebben, d.m.v. hun seksualiteit op een ander level komen waarin ze zichzelf (her)ontdekken. Als je je als vrouw over wil geven is dat meestal een bewuste keuze. Vaak een keuze die je goed moet kunnen verantwoorden, tegenover jezelf, maar ook tegenover je naasten.

Neem de film "SM rechter". Dat zit qua genre in de lijn van deze film. Daarin is de vastberadenheid en het "niet anders kunnen" van de personages goed weergegeven. Die film heeft dan ook terecht meerdere prijzen gewonnen.

Ik ken de boeken van 50 shades of Grey niet (wat losse passages daargelaten) maar "De Overgave van Floor" heb ik uiteraard wel gelezen. En met plezier. Hoewel ikzelf niets met de wereld van bdsm heb kon ik met wel degelijk verplaatsen in het personage Floor. De erotische experimenten en bijbehorende onzekerheden opgevolgd door euforie waren prikkelend om te lezen. De scènes zijn behoorlijk expliciet omschreven en het boek straalt een behoorlijk dosis lef uit.

In het boek is Floor ook een sterke vrouw die perfect verwoordt waarom ze door deze nieuwe wereld in vervoering raakt. Haar aanvankelijke aarzeling, stoer willen blijven maar toch geïntrigeerd raken is geloofwaardig geschreven.

In de film is de hoofdpersoon een zwakke vrouw die zich laat misbruiken en niet de kracht heeft om voor zichzelf keuzes te maken. De erotiek is helaas ook non-existent. Niet alleen visueel maar ook narratief. Men zegt wel eens dat vrouwen liever seks lezen en mannen het willen zien. Maar ook bijvoorbeeld in audio had er veel meer gedaan kunnen worden. Nu valt er in de fantasieomschrijvingen in de film ook geen spannend woord te ontdekken.

Het gebrek aan "lef" in deze film maakt het een triest geheel. Maak je een film over BDSM dan zul je in ieder geval 'iets' moeten laten zien om uit te leggen "what the fuzz is about". Ik denk dat de casting keuze dit al op voorhand onmogelijk heeft gemaakt. Extra lullig ook dat uitgerekend de grote rem op de "lef factor" achteraf zegt teleurgesteld te zijn... Duh...

Mijn keuze zou zijn geweest om geheel uit de BN hoek te blijven. Commercieel vast lastig, maar dit schiet dus ook het doel compleet voorbij.

Nee... ik vind het jammer voor Paul die ik een prima vent vind maar ik vrees, gezien de reacties, dat de NL film en met name dit genre, weer een knauw gekregen heeft. En dat is jammer.