Meningen
Hier kun je zien welke berichten Stephan als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Caged (2011)
Op mijn facebook pagina heeft de filmmaker Fabian van Dongen de moeite genomen om een uitvoerige analyse te geven van Caged.
Ik wil dat hier graag met jullie delen.
Fabian van Dongen schreef:
Mijn persoonlijk verlangen naar meer Nederlandse films met wat ik noem ‘artistieke ballen’ wordt beantwoord door de nieuwe film van Stephan Brenninkmeijer. Waarom dat specifieke verlangen? De Nederlandse cinema context is vervuld van adequate maar vaak tamelijk vlakke films. In de amusement sector heeft de Nederlandse film zijn meest kleurrijke balans wellicht gevonden, maar wanneer er een poging wordt gedaan richting intens drama eindigt het toch vaak weer in een melodramatische of moralistische beperktheid. Heftigheid en/of intensiteit wordt in Nederlandse films te vaak geïnterpreteerd als zijnde uitbundigheid en over-the-top misère. Zelden verschijnen er hier films die zich daadwerkelijk verdiepen in de inner-worstelingen van een individu, zonder te vergrijpen naar ‘grootse’ en concrete dramatiek – conceptueel vaak sociaal of politiek uitdagend. Wat dat betreft heeft de Nederlandse cinema stiekem nog een flinke weg te gaan. Uiteraard zijn er hier en daar prachtige films die wel op een diepere en uitdagende wijze tot stand komen. Denk aan Kan Door Huid Heen, Wilde Mossels, De Jurk en wellicht Zusje; voornamelijk kleinere films die de artistieke uitdaging aangaan en iets meer risico’s durven te nemen door zich te verdiepen in personage en menselijkheid. Wanneer we nog verder reiken, door op zoek te gaan naar Nederlandse films die deze integere aanpak hanteren en vervolgens een stap verder gaan, betreden we de wereld van ‘de extreme film’. Op dit vlak is in Nederland dan ook weinig tot niets te vinden. Toen was daar Caged.
Caged exploreert de al dan niet donkere gangen van de wereld van vrije seksualiteit. Via de intiem geportretteerde protagonist Stella gaan wij als kijker hand in hand mee in haar erotische verkenningstocht. Het is zeker geen film zonder mankementen, maar de meerwaarde van dit werk is de uitdagende en oprechte intentie een verborgen wereld te schetsen, zonder enige concessies en weinig terughoudendheid. Doordat ik al veel over de film had gehoord was mijn verwachting enigszins gekleurd. Mijn huivering voor het kijken van de film was gebaseerd op het concept ‘shockeren om te shockeren’ - waar helaas door vele regisseurs uiting aan wordt gegeven in de extreme film. Het verheugt me te kunnen zeggen dat ik de expliciete en extreme aard van de film volledig verantwoord en onderbouwd vind. Dit is enerzijds natuurlijk een subjectieve kwestie – over smaak valt niet te twisten – maar waar ik op doel is dat een essentieel onderdeel van de insteek van de film zich richt op het verkennen en uitbeelden van de wereld van seksuele vrijgeestigheid en diens uitingen en vormen. Alles is hierin geworteld, of mee verbonden. Daarbij komt wel dat individuele kijkervaring altijd van belang is m.b.t. film-analyse. Wanneer je je begeeft op een ietwat extreem gebied blijkt dit bijna allesbepalend. Mij deed Caged op een goede manier denken aan films als Srpski Film (‘10/Srdjan Spacojevic), Martyrs (‘08/Pascal Laugier), en een beetje aan Cronenberg’s Crash (’96). Wanneer je deze drie films met Caged vergelijkt qua ‘shock elements’ of extreme beelden/thema’s valt Caged eerlijk gezegd in het niet. Dus, het valt allemaal wel mee. Desondanks, een waardige vergelijking uiteraard. Maar, waar gaat de film nou precies over?
Stella is een ‘gekooide’ vrouw; gevangen in een huwelijk met een man die niet aan haar diepste verlangens kan voldoen. Om haar onontkoombare behoeftes te botvieren creëert ze een geheim tweede leven als ongeremde minnares, op zoek naar spannende seksuele partners en situaties. Een soort Belle De Jour (‘67/Luis Bunuel) concept, zonder de geremdheid van Catherine Deneuve’s personage Séverine. Langzaam maar zeker blijkt dat de drijfveer van Stella meer is dan alleen lust. Ten gevolge van haar seksuele zoektocht vindt ze haar kracht en betekenis, bevestigd door een euforisch gevoel van vrijheid. Ze bevrijdt zichzelf van haar opgelegde ‘kooi’ en viert haar bestaan; “mijn lichaam viert feest”, zoals ze zelf zegt. Ze vindt onafhankelijkheid en richting, en straalt hierin. “Ik bèn seks!”.
De structuur van de film berust op een parallelvertelling. Enerzijds zien we Stella op de stoel bij haar psycholoog vertellen over haar bevrijding. Ze vertelt passioneel en gedetailleerd over haar erotische levensstijl, en weet op ontwapenende wijze een glinster in de ogen van de psycholoog te toveren. Deze kant van de parallelvertelling staat voor haar identiteit; haar kracht; haar bevrijding en haar glorie. Anderzijds zien we Stella als gevangene. Weliswaar bevrijdt, is nu haar lichaam gevangen. Ze is haar onafhankelijkheid en controle verloren. In deze beklemmende gijzelsituatie wordt Stella op angstaanjagend klinische wijze bedreigd en mishandeld. Of, toch niet? Nee, in principe wordt haar fysiek vrijwel geen geweld aan gedaan – in ieder geval veel minder dan het ogenschijnlijk lijkt. Wanneer zij uiteindelijk wakker wordt met een flinke snee onder haar buik blijkt deze zelfs nep; een illusie.
Deze gijzeling (or ‘caged’) verhaallijn staat voor ‘het oordeel’. Stella wordt hier geconfronteerd met zichzelf en haar daden. Wanneer er een tweede vrouw in de ‘cage’ wordt gezet, blijkt deze dame genaamd Christine de morele tegenpool van Stella. Zij gelooft in God. Christine is de belichaming van Stella’s geweten – wat doet denken aan Jimini Cricket (Pinocchio’s conscience) vanwege de knipoog naar Pinocchio als titel op de dvd van Stella d’r sekspraktijken. Stella en haar geweten/Christine vinden gedurende de langdurige gijzeling vrede en connectie met elkaar. Maar, wees de valse snee op de buik van Stella niet op ‘illusie’..?
Zonder iets te verraden kan ik zeggen dat de film een scherpe bocht naar links tegemoet gaat, waardoor Stella de kans krijgt zich ook van deze kooi te bevrijden, en uiteindelijk wederom verlichting weet te verkrijgen.
Mijn gevoel over Caged is erg positief. Ik voelde me voortdurend geboeid en betrokken richting Stella als hoofdpersonage. Actrice Chantal Demming zet op zeer bedreven wijze haar rol neer. Als first time leading actress imponeert ze me enorm. Ze jongleert elementen als kracht, angst, pijn, euforie, verlangen en verleiding als een echte ster, en speelt volledig naakt (letterlijk en figuurlijk), met de overtuiging, subtiliteit en sierlijkheid van een rasacteur. Eén van de weinige Nederlandse actrices die mij met slechts een blik kunnen raken, blijkt door deze eerste hoofdrol. Haar spel is waterdicht en hypnotiserend. Babette Holtmann als Christine heeft de moeilijke taak de volledig ingekleurde Stella wat tegengas en contrast te geven. Wanneer Christine haar entree maakt begeeft de film zich opeens op een ambivalent niveau. Wie is zij? Waarom is zij een onbekende? Waarom is zij zo anders dan Stella? Christine heeft, in tegenstelling tot Stella, een niet-rechtlijnig en tweezijdig karakter. Enerzijds conventioneel en bijna onschuldig – zie Stella kijken wanneer Christine braaf begint te bidden – maar anderzijds mysterieus en onderhuids.
Zonder al teveel weg te geven kan ik zeggen dat Holtmann de meest verrassende rol speelt in de film. Haar personage behoeft een actrice met de skills en verfijning van een kameleonacteur. Zonder enige moeite krijgt Christine zowel de kijker als Stella mee in haar bijna betoverend ‘goede’ blik, en neemt ons mee naar een onverwachte plaats.
De regie van Brenninkmeijer is uitdagend en stijlvol. Ondanks de niets verhullende aanpak heeft hij duidelijk ook de grip op de ingetoomdheid van het ritme en de toon van de film. De sfeer is consistent in spanning, met de nodige pieken hier en daar, en de juiste hantering richting het einde. Brenninkmeijer geeft zijn acteurs ruimte om te ademen, en heeft zijn vinger op de pols van de personages; geen storende focus op uitgewrongen onnodige plot-switches. Alles komt vanuit de vertelling: het hoofdpersonage Stella.
Enkele puntjes van kritiek van mijn kant: de dialogen voelen soms een beetje gekunsteld, en te duidelijk in functie. Niet alle bijrol-acteurs zijn even goed, wat soms een tikkeltje stoort. En, inhoudelijk miste ik wat richting en ontwikkeling af en toe. Maar, dit zijn kleine (en subjectieve) dingen. Uiteindelijk gaat alles zeker wel naar een goede plek. Ook mijn waardering voor de stijlvolle en soms dreigende cameravoering, de music score, en de special effects make up.
Caged is wat mij betreft een kostbare Nederlandse bijdrage aan de cinema die ik zo mis in Nederland.
Complimenten!
Mijn persoonlijk verlangen naar meer Nederlandse films met wat ik noem ‘artistieke ballen’ wordt beantwoord door de nieuwe film van Stephan Brenninkmeijer. Waarom dat specifieke verlangen? De Nederlandse cinema context is vervuld van adequate maar vaak tamelijk vlakke films. In de amusement sector heeft de Nederlandse film zijn meest kleurrijke balans wellicht gevonden, maar wanneer er een poging wordt gedaan richting intens drama eindigt het toch vaak weer in een melodramatische of moralistische beperktheid. Heftigheid en/of intensiteit wordt in Nederlandse films te vaak geïnterpreteerd als zijnde uitbundigheid en over-the-top misère. Zelden verschijnen er hier films die zich daadwerkelijk verdiepen in de inner-worstelingen van een individu, zonder te vergrijpen naar ‘grootse’ en concrete dramatiek – conceptueel vaak sociaal of politiek uitdagend. Wat dat betreft heeft de Nederlandse cinema stiekem nog een flinke weg te gaan. Uiteraard zijn er hier en daar prachtige films die wel op een diepere en uitdagende wijze tot stand komen. Denk aan Kan Door Huid Heen, Wilde Mossels, De Jurk en wellicht Zusje; voornamelijk kleinere films die de artistieke uitdaging aangaan en iets meer risico’s durven te nemen door zich te verdiepen in personage en menselijkheid. Wanneer we nog verder reiken, door op zoek te gaan naar Nederlandse films die deze integere aanpak hanteren en vervolgens een stap verder gaan, betreden we de wereld van ‘de extreme film’. Op dit vlak is in Nederland dan ook weinig tot niets te vinden. Toen was daar Caged.
Caged exploreert de al dan niet donkere gangen van de wereld van vrije seksualiteit. Via de intiem geportretteerde protagonist Stella gaan wij als kijker hand in hand mee in haar erotische verkenningstocht. Het is zeker geen film zonder mankementen, maar de meerwaarde van dit werk is de uitdagende en oprechte intentie een verborgen wereld te schetsen, zonder enige concessies en weinig terughoudendheid. Doordat ik al veel over de film had gehoord was mijn verwachting enigszins gekleurd. Mijn huivering voor het kijken van de film was gebaseerd op het concept ‘shockeren om te shockeren’ - waar helaas door vele regisseurs uiting aan wordt gegeven in de extreme film. Het verheugt me te kunnen zeggen dat ik de expliciete en extreme aard van de film volledig verantwoord en onderbouwd vind. Dit is enerzijds natuurlijk een subjectieve kwestie – over smaak valt niet te twisten – maar waar ik op doel is dat een essentieel onderdeel van de insteek van de film zich richt op het verkennen en uitbeelden van de wereld van seksuele vrijgeestigheid en diens uitingen en vormen. Alles is hierin geworteld, of mee verbonden. Daarbij komt wel dat individuele kijkervaring altijd van belang is m.b.t. film-analyse. Wanneer je je begeeft op een ietwat extreem gebied blijkt dit bijna allesbepalend. Mij deed Caged op een goede manier denken aan films als Srpski Film (‘10/Srdjan Spacojevic), Martyrs (‘08/Pascal Laugier), en een beetje aan Cronenberg’s Crash (’96). Wanneer je deze drie films met Caged vergelijkt qua ‘shock elements’ of extreme beelden/thema’s valt Caged eerlijk gezegd in het niet. Dus, het valt allemaal wel mee. Desondanks, een waardige vergelijking uiteraard. Maar, waar gaat de film nou precies over?
Stella is een ‘gekooide’ vrouw; gevangen in een huwelijk met een man die niet aan haar diepste verlangens kan voldoen. Om haar onontkoombare behoeftes te botvieren creëert ze een geheim tweede leven als ongeremde minnares, op zoek naar spannende seksuele partners en situaties. Een soort Belle De Jour (‘67/Luis Bunuel) concept, zonder de geremdheid van Catherine Deneuve’s personage Séverine. Langzaam maar zeker blijkt dat de drijfveer van Stella meer is dan alleen lust. Ten gevolge van haar seksuele zoektocht vindt ze haar kracht en betekenis, bevestigd door een euforisch gevoel van vrijheid. Ze bevrijdt zichzelf van haar opgelegde ‘kooi’ en viert haar bestaan; “mijn lichaam viert feest”, zoals ze zelf zegt. Ze vindt onafhankelijkheid en richting, en straalt hierin. “Ik bèn seks!”.
De structuur van de film berust op een parallelvertelling. Enerzijds zien we Stella op de stoel bij haar psycholoog vertellen over haar bevrijding. Ze vertelt passioneel en gedetailleerd over haar erotische levensstijl, en weet op ontwapenende wijze een glinster in de ogen van de psycholoog te toveren. Deze kant van de parallelvertelling staat voor haar identiteit; haar kracht; haar bevrijding en haar glorie. Anderzijds zien we Stella als gevangene. Weliswaar bevrijdt, is nu haar lichaam gevangen. Ze is haar onafhankelijkheid en controle verloren. In deze beklemmende gijzelsituatie wordt Stella op angstaanjagend klinische wijze bedreigd en mishandeld. Of, toch niet? Nee, in principe wordt haar fysiek vrijwel geen geweld aan gedaan – in ieder geval veel minder dan het ogenschijnlijk lijkt. Wanneer zij uiteindelijk wakker wordt met een flinke snee onder haar buik blijkt deze zelfs nep; een illusie.
Deze gijzeling (or ‘caged’) verhaallijn staat voor ‘het oordeel’. Stella wordt hier geconfronteerd met zichzelf en haar daden. Wanneer er een tweede vrouw in de ‘cage’ wordt gezet, blijkt deze dame genaamd Christine de morele tegenpool van Stella. Zij gelooft in God. Christine is de belichaming van Stella’s geweten – wat doet denken aan Jimini Cricket (Pinocchio’s conscience) vanwege de knipoog naar Pinocchio als titel op de dvd van Stella d’r sekspraktijken. Stella en haar geweten/Christine vinden gedurende de langdurige gijzeling vrede en connectie met elkaar. Maar, wees de valse snee op de buik van Stella niet op ‘illusie’..?
Zonder iets te verraden kan ik zeggen dat de film een scherpe bocht naar links tegemoet gaat, waardoor Stella de kans krijgt zich ook van deze kooi te bevrijden, en uiteindelijk wederom verlichting weet te verkrijgen.
Mijn gevoel over Caged is erg positief. Ik voelde me voortdurend geboeid en betrokken richting Stella als hoofdpersonage. Actrice Chantal Demming zet op zeer bedreven wijze haar rol neer. Als first time leading actress imponeert ze me enorm. Ze jongleert elementen als kracht, angst, pijn, euforie, verlangen en verleiding als een echte ster, en speelt volledig naakt (letterlijk en figuurlijk), met de overtuiging, subtiliteit en sierlijkheid van een rasacteur. Eén van de weinige Nederlandse actrices die mij met slechts een blik kunnen raken, blijkt door deze eerste hoofdrol. Haar spel is waterdicht en hypnotiserend. Babette Holtmann als Christine heeft de moeilijke taak de volledig ingekleurde Stella wat tegengas en contrast te geven. Wanneer Christine haar entree maakt begeeft de film zich opeens op een ambivalent niveau. Wie is zij? Waarom is zij een onbekende? Waarom is zij zo anders dan Stella? Christine heeft, in tegenstelling tot Stella, een niet-rechtlijnig en tweezijdig karakter. Enerzijds conventioneel en bijna onschuldig – zie Stella kijken wanneer Christine braaf begint te bidden – maar anderzijds mysterieus en onderhuids.
Zonder al teveel weg te geven kan ik zeggen dat Holtmann de meest verrassende rol speelt in de film. Haar personage behoeft een actrice met de skills en verfijning van een kameleonacteur. Zonder enige moeite krijgt Christine zowel de kijker als Stella mee in haar bijna betoverend ‘goede’ blik, en neemt ons mee naar een onverwachte plaats.
De regie van Brenninkmeijer is uitdagend en stijlvol. Ondanks de niets verhullende aanpak heeft hij duidelijk ook de grip op de ingetoomdheid van het ritme en de toon van de film. De sfeer is consistent in spanning, met de nodige pieken hier en daar, en de juiste hantering richting het einde. Brenninkmeijer geeft zijn acteurs ruimte om te ademen, en heeft zijn vinger op de pols van de personages; geen storende focus op uitgewrongen onnodige plot-switches. Alles komt vanuit de vertelling: het hoofdpersonage Stella.
Enkele puntjes van kritiek van mijn kant: de dialogen voelen soms een beetje gekunsteld, en te duidelijk in functie. Niet alle bijrol-acteurs zijn even goed, wat soms een tikkeltje stoort. En, inhoudelijk miste ik wat richting en ontwikkeling af en toe. Maar, dit zijn kleine (en subjectieve) dingen. Uiteindelijk gaat alles zeker wel naar een goede plek. Ook mijn waardering voor de stijlvolle en soms dreigende cameravoering, de music score, en de special effects make up.
Caged is wat mij betreft een kostbare Nederlandse bijdrage aan de cinema die ik zo mis in Nederland.
Complimenten!
Copying Beethoven (2006)
"I'm a very difficult person, but I take comfort in the fact that God made me that way"
Bij vlagen erg sterk met een uitstekende sfeer van de tijd en natuurlijk de muziek.
Helaas worden enkel weer de bekendere stukken gehoord. Waarom niet het briljante Missa Solemnis?
Verder behoorlijk leentjebuur bij Amadeus (dat natuurlijk kwalitatief mijlenver van deze film afstaat).
Maar daar tegenover is er de briljante muziek van Beethoven en ondanks de vele cliché's kon mij de relatie tussen Ludwig en Anna wel degelijk bekoren.
