Meningen

Garden State (2004) Review

Intro; De film Garden State heeft sinds hij is uitgekomen ten eerste veel lovende reacties, maar later juist erg kritische reacties gehad. In deze tijd wordt de film soms afgekraakt, maar soms ook weer heel erg gewaardeerd. In deze review wil ik uitleggen wat ik van de film zelf vind, en hoe ik tegen deze wisselende kritieken aankijk of waar dit naar mijn idee aan zou kunnen liggen.

Allereerst vind ik het erg dapper van Zach Braff dat hij deze film heeft gemaakt, omdat de film deels zijn persoonlijke verhaal weergeeft, en hij daarbij dus iets van zichzelf bloot geeft aan de hele wereld. Zach Braff was iemand die ik eigenlijk altijd belachelijk vond vanwege zijn rol in Scrubs, maar door deze film heb ik waardering voor hem gekregen en een andere kant van hem gezien. Het is wel goed dat hij eerst veel ervaring heeft opgedaan als acteur en ook als regisseur van afleveringen bij Scrubs om uiteindelijk deze film te kunnen maken. Scrubs is daarnaast een internationaal geliefde ziekenhuis sitcom, waardoor hij al veel fans en bekendheid heeft gekregen. Dit hielp waarschijnlijk wel bij het promoten en publiek krijgen voor zijn film.

Naast de lovende reacties die de film in de eerste jaren kreeg zijn er daarna veel heftige kritieken op de film gekomen. Naar mijn idee komt dit omdat veel mensen boos op Garden State zijn omdat ze een gedeelte van zichzelf erin terug zien/herkennen wat ze nu liever niet meer zouden terugzien. Maar iedereen maakt een transformatie door, en dit is toevallig ook wat er in de film gebeurd. Juist deze transformatie is het onderwerp van de film wat ik en velen een mooi en boeiend verhaal vinden. De mensen met kritiek vinden het juist naar om zichzelf te herkennen en herinneren van voor de transformatie. Dit is naar mijn idee echter geen rechtvaardiging om zo lost te gaan met kritiek dat de makers van de film zich persoonlijk aangevallen voelen, wat gebeurd is bij Zach Braff, maar zelfs ook bij Nathalie Portman.

De eerste keer dat ik film zag heb ik er zelf ontzettend van genoten. De film raakte mij omdat ik het een simpel maar goed en ontroerend verhaal vond over een mooie transformatie die jongvolwassenen kunnen doormaken. Ik herkende hierin wel wat van mijzelf terug. Daarnaast vond ik de soundtrack echt ijzersterk, het paste perfect bij de moment in het verhaal en versterkte de emoties die overgebracht moesten worden. Ik voelde hierdoor nog meer mee met de film dan ik normaal zou doen. Hij heeft natuurlijk ook niet voor niks een Oscar voor deze soundtrack gekregen. Na de film nog meerdere malen gezien te hebben irriteerde ik me wel aan sommige ‘gemaakte dingen’. Zoals de naar mijn mening gekunstelde dialogen die in het echte leven niet plaats zouden vinden maar alleen in een film. Daarnaast makten ze gebruik van CGI om de steengroeve te tonen, terwijl ze ook een echte locatie hadden kunnen gebruiken. Het realiteitsgehalte is niet erg hoog door de gekozen locaties, op mij kwam het over alsof hij vooral mooie beelden wilde tonen van de ‘Garden State’. Het is logisch en lief van Braff dat hij locaties heeft uitgezocht die mooi voor het publiek zijn en wat laten zien van New Jersey.

Er wordt kritiek daarnaast gegeven op het karakter van Natalie Portman dat het te oppervlakkig zou zijn, maar juist bijvoorbeeld de manier waarop Sam en Andrew elkaar ontmoeten is helemaal niet oppervlakkig. De meeste mensen spreken elkaar namelijk niet zomaar aan in de wachtkamer van de dokter of een ziekenhuis. Dit maakt haar karakter meteen duidelijk en geloofwaardig. De vrienden van Andrew zijn heel afwisselend, van grafdelvers tot een super rijke jongen door een toevallige uitvinding. Het is een rustige film, die toch wat chaotisch verloopt en soms wat random lijkt door de overgangen van situatie naar situatie zonder tussenstuk of introductie.

Ik vind Garden State een onmisbaar document omdat het een soort inkijk is in een bepaalde subcultuur uit een bepaalde tijd. Het geeft echt weer hoe de jongeren van die tijd hun leven beleefden en op de loop lieten, wat nu natuurlijk soms nog gebeurd. Het is juist een mooie film omdat er ook foutjes in zitten en duidelijke punten van kritiek zijn. Maar ik vind het als regiedebuut echt een bijzonder goede film.

Goede documentaire, jammer dat ze Sharon Osbourne in beeld laten komen. Net zoals Kelly Osbourne hoeft er voor mij ook niks over te zeggen. Grappig hoe Ozzy de warming up doet voor zijn show, lijkt net op Nederland in Beweging. Inderdaad ook een beetje een verdrietige documentaire maar dat moet ook niet al te veel overdreven worden. Zeker de moeite waard om te kijken zeker als je Black Sabbath goede muziek vind.

Er worden in deze documentaire een aantal zaken goed neergezet. Toch krijg je na een tijdje het gevoel dat er veel herhaald word en dat het niet allemaal even orderlijk in elkaar zit. Het debat waar Noam Chomsky en Frits Bolkestein in zitten is heel mooi om te zien. Tegenwoordig is er met de komst van het internet veel veranderd maar wat betreft televisie is veel hiervan is nog steeds actueel. De lengte van de documentaire is ook niet positief te noemen want als het allemaal wat korter en krachtiger zou zijn geweest was het volgens mij beter geweest. De hoeveelheid informatie die op je afgevuurd word is groot.

Deze film begint goed, er lijkt vaart in te zitten. Toch vind ik dat deze film met zijn ruime twee en een half uur een beetje uitgerekt is. Er lijken veel bijzondere gebeurtenissen voorbij te komen maar het is allemaal een beetje van hetzelfde kaliber. De boodschap is erg duidelijk. Hoewel ik nog een film moet zien waarin een autist echt geloofwaardig en genuanceerd word neergezet was deze misschien nog wel de beste tot nu toe. Sommige gedeeltes van de film zijn nog wel interessant maar over het algemeen heb ik wel gewacht tot deze film voorbij was. Als je je goed kan laten meeslepen door emoties zou ik deze film zeker kijken.

Van deze film had ik meer verwacht, toch had zijn goede momenten. Op zich wel een origineel idee, de uitwerking was ook zeker niet slecht maar ook niet heel bijzonder. De film leek iets voor de helft in een soort herhaling te vallen. Er zat vrij weinig variatie in de emoties die de film trachtte op te roepen. Ook al stierf de broer van hem, sloeg hij die vrouw (terecht, wat een irritant wijf) en deed hij politiek incorrecte uitspraken omdat hij toch dood gaat. Zielige dingen gebeuren en Olivier gedraagt zich op een manier die typisch is voor iemand die weet dat hij doodgaat. Het diner aan tafel met de "normale" mensen die houterig met elkaar omgaan werd terecht belachelijk gevonden door Olivier, dit vond ik een van de beste scènes van de film. Op een gegeven moment had ik het gevoel naar een serie te kijken ipv een speelfilm.

Wat doet die verdwaalde dinosaurus daar? Oh daar zal de maker van de film wel iets heel diepzinnigs mee bedoelt hebben. De beelden die er tussen zitten hebben natuurlijk ook allemaal wel iets te zeggen. Geen slechte film maar ik vind dat deze film ook zeker niet mijn leven verandert heeft. Het zoontje die zijn vader haat, en weet dat hij eigenlijk wel veel op zijn vader lijkt voelde voor mij aan als de kern van het verhaal. Misschien had de focus hier meer op moet liggen dan op de beelden tussendoor waar het gokken blijft naar de betekenis als die al aanwezig zou zijn. Het voelt allemaal net een beetje te pretentieus aan. Ik kan me goed voorstellen hoe de regisseur geïnterviewd word en een heel verhaal ophangt over de diepere betekenis van de beelden waarvan de relatie met het verhaal vergezocht is. Het portret van het gezin was erg gefocust op het jongetje terwijl de rest van de kinderen een beetje onderbelicht bleven.
Om niet te zeggen dat ik niet heb genoten van deze film. Zeker geen afrader.

Vind de film goed, hij geeft in ieder geval een beter beeld van de black metal rond de jaren '90 dan de film A Headbanger's Journey. Er word in de film wel veel gefocust op de standaard verhalen, maar er word ook aandacht besteed aan aan hoe de leden van de bands van toen er nu aan toe zijn. Fenriz komt over als een sympathiek persoon en laat op een gegeven moment zelfs nog een traantje. De keuze van muziek was wel opvallend omdat er niet alleen black metal werd gebruikt. Al met al was dit een vermakelijke film met respect voor de geïnterviewden zonder hun (eventuele) misdaden goed te keuren.

Deze film voelt als je hem kijkt erg realistisch aan, het zou allemaal echt ergens in de buurt gebeurt kunnen hebben. Dit voegt heel wat toe aan de film. Hoewel waarschijnlijk niet iedereen groots fan is van lichamen van oudere vrouwen was het zeker niet verkeerd om naar te kijken. Zoiets zie je toch vrij weinig in films tegenwoordig. Het leven van het echtpaar was duidelijk vastgeroest, de vrouw wist toch aan het einde van haar leven nog iets mee te maken. De man kon dit niet verwerken, waarschijnlijk omdat hij dacht op dezelfde manier door te kunnen leven tot hij doodging. Mooi gefilmd, weet eigenlijk vrij weinig negatieve dingen hierover te zeggen. Eventueel zou het geheel wat eentonig aan kunnen voelen maar de subtiele geluiden en beelden maakten dit zeker goed. Het geluid van de pruttelende koffie terwijl Inge zoekt naar haar man in de kamers van het huis. Bovendien was de duur van de film goed, er werd niks meer uitgerekt dan nodig was