Meningen

Dodelijk vermoeiende docu, hoog adhd gehalte, wil teveel. zeker zitten er interessante zaken en goede ideeën in, maar het is een opeenvolging van van alles en nog wat. En de eindbalans is absoluut niet overtuigend, alle wereldproblemen in een simpele rekensom opgelost.

Grootste kritiekpunt op Al Gore, hij laat de veeindustrie weg, goed voor een groot deel vd uitstoot van broeikasgassen, ontbossing en milieuvervuiling. (Veel) minder vlees eten is veel effectiever dan de fiets passen of korter douchen.

Björn, hoe briljant hij zichzelf ook mag vinden, ontgaat dit geheel.

Ik vond deze film echt stomvervelend worden. En ben er na een uur ermee gekapt.

Het filosofische uitgangspunt is wel aardig, maar wat een geneuzel, suffe dialogen......

Juliette Binoche doet heel erg haar best , maar kan de film niet redden in haar eentje. William Shimell weet geen moment te boeien, en maakt de indruk een laatste kopie te zijn als de toner bijna op is, zo flets is zijn optreden en zo nep voelt de film.

Een te intellectuele exercitie zonder veel gevoel.

In het vliegtuig kon ik mijn aandacht er maar niet bij houden en was afgehaakt. Dat lag dus niet aan mij maar aan de film.

Een overkill aan sterren, die zich daar zelf ongemakkelijk bij lijken te voelen. Het voelt allemaal nogal houterig aan. De film weet ook geen enkele spanning te creëren. Ook al is alles degelijk gemaakt, en zijn er best aardige scenes te zien, als geheel schiet de film toch ernstig tekort.

Het is meer een making of The Cove dan een goede docu. Dus op cimetografisch vlak is het niet al te best. Maar als guerilla-journalistiek is het top.

Het gaat vooral om de inhoud. Veel kritiek hierboven vind ik nogal dom.

1.Omdat er hier en overal misstanden bestaan mbt dieren, mag je niet specifiek een docu over dolfijnen-leed maken. Dan kun je nergens meer een docu over maken.

2.Het is de Japanse cultuur, wij eten varkens zij eten walvis/dolfijn. Dit is japanse propaganda. Als ze kannibaal zijn, vinden we dat toch ook niet best. Het blijkt ook niet te kloppen want dolfijnvlees wordt daar niet als dolfijn verkocht.

3.Mensen zijn nu eenmaal carnivoren........, mensen zijn op zijn hoogst omnivoren, maar eerder herbivoren die ook vlees en vis kunnen eten als het moet, mits gebakken of gekookt. Vergelijk ons gebit eens met echte omnivoren zoals apen, die slechts af en toe vlees eten. Die hebben vlijmscherpe tanden.

4. Ric O Barry de Flipper-man wil zijn geweten sussen. Dat is wel heel cynisch. Hij is juist een zeldzaam voorbeeld van iemand die tot inzicht is gekomen over de vergaande negatieve gevolgen van zijn eerdere handelen voor de dolfijn. En alles doet om de dolfijnen-business wereldwijd aan de kaak te stellen. De man verdiend alle lof. Hij is er niet bij in Japan omdat hij daar een persona non grata is.

Het wordt juist duidelijk dat de dolfijnenslachting een hele schimmige business is. Het vind plaats in een Nationaal Park! De dolfijnen die geslacht worden zijn bijvangst van de dolfinarium- dolfijnen. Overal in Taiji zie je afbeeldingen/beelden van blije walvissen en dolfijnen, terwijl ze hier op grote schaal gedood worden. Wat er hier werkelijk gebeurd wordt geheim gehouden, zelfs voor de Japanners.

De Japanners hebben de Tweede Wereldoorlog verloren, maar qua vis-en walvisvangst beheersen ze de wereldzeeën. Een soort oceaan-imperialisme. Dit is iets waar de wereld zich nog nauwelijks bewust van is, en hopelijk nog wat docu's op zal leveren.

Prima film. Ondanks de vele cliché-momenten; hoort gewoon bij het genre, bleef de film mij boeien. Goede sfeer, prima acteurs, mooi in beeld gebracht. Met een paar gedenkwaardige scenes, zoals met de slijptol, en de plantvork, (nee dat is geen riek.)

Ik vond dit echt stukken beter dan The Happening, de grootste filmdeceptie van de afgelopen jaren.

Een schitterend gemaakte achtergrond; natuur, planten dieren, waarin zich een heel belabberd geanimeerd clubje; de Croods, voortbeweegt, irritante schreeuwerige karakters bovendien, een zeer mager verhaaltje, heel veel flauwe 13 in een dozijn grapjes en dito actie met een tenenkrommende soundtrack.

Ik vraag me af hoe deze top animeerders van de wereld van de Croods, opgescheept zijn geraakt met zulke middelmatige collega's?

Alle lof voor hen, tomaten voor de rest.

Het zwakke punt van drieluiken is dat de verhalen meestal niet even sterk zijn, en je zou willen dat ze het sterkste verhaal verder hadden uitgewerkt. Dit is dan een vierluik waarmee het nog fragmentarischer wordt.

In dit geval zijn de verhaaltjes min of meer gelijkwaardig, maar alleen de belevenissen van het jongetje wisten mij enigszins te boeien. Allemaal prima acteurs en alles, niks wereldschokkends 4 kleine verhaaltjes die door elkaar gemixt zijn, met als bindend element mannelijke homoseksualiteit in Mexico-Stad.