Meningen

Enige tijd terug dat ik deze film gezien heb. Het klopt dat de film wat lang duurt. Desondanks is het lofwaardig dat er veel ruimte wordt gegund voor de individuele verhalen van de gevangenen, juist omdat de 'waarheid' die de overheid verkondigt vaak een gemaakte/verdraaide waarheid is. Ik geloof inderdaad dat het de bedoeling van de regisseur was om de gevangenen een wat menselijker gezicht te geven, om zodoende voor de buitenwacht wat meer inzicht te geven in hun situatie. Toevallig kwam er laatst een documentaire op NGC (Locked up abroad) over een Engelsman die daar gevangen heeft gezeten, het schijnt echt hel op aarde te zijn. Complimenten ook voor de fantastische filmposter.

Verschrikkelijk slecht, iets anders kan ik er niet van maken. Je kunt wat komen gaat zo invullen, spanning is ver te zoeken, ondanks af en toe een paar schrikmomenten waarbij Chucky ineens opduikt, maar die worden dan weer niet goed uitgewerkt. Sommige scene's waren echt zwaar ondermaats, vooral de gehele eindscene in het spookhuis.. Inspiratieloos. En het kan zijn dat ik iets gemist heb, maar hoezo zitten er kinderen van een jaar of 10 in het leger? Wat een onzin.

Onzettend tegenvallend. Toonbeeld van voorspelbaarheid met een clichematige benadering van, ja van eigenlijk alles.Er wordt teveel en te geforceerd een beroep gedaan op sentimenten. Met name het arme gezin dat rillend onder een deken een laatste koekje of iets dergelijks deelt gaat toch te ver. Renee Zellweger is als moeder ook compleet ongeloofwaardig. 13 in een dozijn film.

Verzorgde documentaire, met uitgebreide documentatie onderbouwd. De snelle afwisseling maakt het boeiend. Het doet je versteld staan van de manier van handelen van de autoriteiten in die tijd. Heb zelf ooit een onderzoekje gedaan naar corruptie in Miami na de Mariel-boottocht. Dat is schrikbarend.
De bedragen die in die tijd rondgingen zijn nu ongekend. Waar het allemaal is gebleven blijft in het ongewisse. Ik vond vooral Rivi, met zijn Engels met Spaanse tongval, intrigerend. Bikkelhard en met de nodige brutaliteit. Vanuit dat perspectief is de verwijzing naar Scarface naar het einde toe op meerdere punten treffend.

Goede documentaire waarbij je automatisch veel respect krijgt voor Ric O'Barry omdat hij het vrijwel in z'n eentje opneemt tegen grote organisaties als IWC, die wel het doel maar niet de middelen heeft om de walvis- en dolfijnenvangst op een adequate manier te bestrijden. Ironisch dat zijn levenswerk is geworden het tegengaan van zijn andere levenswerk, nl. het houden en trainen van dolfijnen in gevangenschap.

Wat je bij een dergelijk thema moet doen is het voortdurend onder de aandacht van mensen te brengen. Dat geldt niet alleen voor de dolfijnen maar ook bij onderwerpen als bijvoorbeeld het doden van kuikentjes door KFC (vgl. discussie hierboven). Je zag ook dat 'de gewone Japanner' er eigenlijk niets van wist. Spread the word is dan ook het devies. Die boodschap komt sterk over.

In een setting van mooie sferische beelden van de uitgestrektheid van de VS (Texas) weet de film - met name door Bridges - te overtuigen. De film lijkt zich te ontwikkelen tot feelgoodmovie maar is het dat uiteindelijk (gelukkig) niet. Het concept doet inderdaad veel aan The Wrestler denken. Hoewel geen fan van country wist de muziek me wel te bekoren in deze film.

Rommelige en flauwe film, een beetje de Beverly Hillbillies in Balkanstijl. De karakters zijn misschien nog wel origineel maar de grappen worden er zo dik boven opgelegd dat naarmate de film vordert het meer gaat lijken op een soort klucht. De vrij kinderlijke humor ligt mij totaal niet, vandaar deze film me absoluut niet wist te bekoren. Het wordt dan al gauw een lange zit. Ik had er meer van verwacht.

Niet helemaal mijn genre maar ik dacht ik probeer het eens een keer, mede vanwege de behoorlijk hoge rating.

Desalniettemin vond ik deze film een verschrikking. Het verhaal slaat helemaal nergens op en de personages worden overdreven geromantiseerd. Daarmee doel ik zowel op Eric als ultieme wreker(inclusief The Joker-achtige schmink) maar bovenal de 'schurken'. Vanaf het moment dat alle slechteriken uit een bepaald district in de stad bij elkaar zaten bij baas Top Dollar, met hun zo stoer mogelijke uiterlijk en grote wapens (kijk dat maar eens terug, ziet er echt te geforceerd uit), had de film voor mij helemaal afgedaan. Ook mede omdat de dialogen/oneliners vaak om te huilen zijn. Onbegrijpelijk dat hier nog enkele sequels van zijn gemaakt.

Niet mijn film dus en meer weggelegd voor de diehard fans.

Neemt niet weg dat het uiteindelijk natuurlijk wel knap is dat ze de film zonder Brandon Lee hebben weten te voltooien. Qua special effects en visuele vormgeving voor die tijd zeker niet onaardig. Misschien dat de voor 2011 geplande remake me beter zal bevallen.