Meningen

Aardig gevangenisdrama over een jonge crimineel die kort na aankomst binnen de grijze muren eigenlijk weer 'gevange' wordt van het systeem dat onderling tussen de gevangenen geldt. Met de keuze 'de dood of de gladiolen' (of in de woorden van Van Gaal: "Wir bekommen Gladiolen oder wir sind tot"), verdient El Djebena na de gewelddadige moord op Reyeb direct zijn plek.

Vanaf dat moment ontwikkelt het verhaal zich zoals we natuurlijk wel vaker hebben gezien, maar desondanks blijft het boeiend, voornamelijk vanwege het feit dat 'de weg omhoog' niet zonder slag of stoot gaat. El Djebena blijft lange tijd een simpel hulpje (en heeft ook dat uiterlijk) maar weet zich door een speling van het lot - bijna alle Corsicanen worden overgeplaatst - toch tot een belangrijke compagnon van leider Luciani op te werken. Tahar Rahim is wat dat betreft echt geknipt voor de rol van Arabische naieve (pesudo)volgeling van de Corsicanen, al verloochent hij zijn afkomst uiteindelijk niet .

De vrij lange speelduur van de film is in dit opzicht noodzakelijk om juist de gebeurtenissen in niet al te snelle tijd af te raffelen. Zou alles in 90 minuten zijn gepropt, dan krijgt men misschien het idee krijgen in een veredelde snelle actiefilm verzeild te zijn geraakt, terwijl juist de tijdloosheid en uitzichtloosheid van detentie een belangrijk aspect is.Het opbouwen van onderlinge verhoudingen ontwikkelt zich in gestaag tempo en veranderingen van de dagelijkse routine treden niet vaak op. Zo is bijvoorbeeld het verkrijgen van verlofdagen, die groot belang dienen in de film, bepaald niet vanzelfsprekend en dat komt goed tot uiting.

Een minpuntje vond ik echter wel de plotselinge romance (als je dat zo kunt noemen) tussen El Djebena en de vrouw van zijn snel overleden broeder. Er is hier totaal geen sprake van een opbouw in de relatie, dat lijkt tussen neus en lippen door even in het verhaal te zijn gestopt. Jammer. Dat doet ook afbreuk aan het eindshot, wat hierdoor in geloofwaardigheid inboet.

Desondanks blijft een positief gevoel overheersen na het zien van deze film. Het deed me ook vaak denken aan OZ een tv-serie van een aantal jaren terug. Liefhebbers van niet-engelstalige gevangenisdrama's - die qua realisme en rauwheid vaak ver verheven staan boven de Engelstalige (Hollywood)varianten - kan ik wijzen op bijv. Carandiru en Leonera (met vrouwen in de hoofdrol).