Atypical (2017-2021)

Atypical seizoen 1 "Sometimes I wish I was normal." "Dude, nobody is normal!" Dit gesprek typeert eigenlijk gelijk ook de hele serie. De hele serie draait om Sam en zijn autisme, maar belicht ook gelijk het feit dat iedereen zo nu en dan afwijkend gedrag vertoont. De serie is op het gebied van autisme en wat het met een familie kan doen zeer realistisch en dat is één van de punten wat deze serie vrij sterk maakt. Op andere vlakken vind ik de serie weer net iets te overdreven, wat het eigenlijk helemaal niet nodig heeft. Paige vind ik bijvoorbeeld geen prettig personage en vind ook dat ze haar veel te uitbundig in beeld hebben gebracht, dit was niet echt nodig. Ze probeert op alle mogelijke manier rekening met Sam te houden, maar vervolgens geeft ze totaal geen gehoor aan het feit dat hij die kaartjes maar onzin vindt en hij zich daardoor vreselijk beperkt voelt door haar. Waarschijnlijk was dit allemaal om het komediegehalte omhoog te krijgen, maar bij mij wekte het meer ergernissen op. Nu vind ik komedie sowieso niet echt het juiste genre voor deze serie. Ondanks dat ik hier en daar best wel eens met een glimlach heb gezeten, voelde het voor mij meer als een serieuze zaak dan als komedie. Er zijn mensen die daadwerkelijk zo leven, eigenlijk is dat helemaal niet om te lachen. Gezien deze serie dat zeer realistisch in beeld is gebracht, vind ik komedie ongepast. Enfin, ik kan het ergens ook wel weer begrijpen. Het is overigens ook met name de eerste aflevering dat ik af en toe wat moest lachen, daarna werd het geheel wat serieuzer. Keir Gilchrist zet een geweldige rol neer als autist. Hij speelt zijn rol alsof hij zo ook in het dagelijks leven is, heel knap gedaan! De overige cast doet het eigenlijk allemaal ook redelijk tot goed, maar ik was vooral gecharmeerd van Keir Gilchrist. Al met al krijgt deze serie gewoon een ruime voldoende, met name door het realistisch in beeld brengen van autisme. Uiteraard zijn er veel vormen van autisme en zal lang niet iedere autist (of vanuit de omgeving) dit herkennen.

Atypical seizoen 3 Gisteravond heb ik het laatste seizoen in één zit gekeken. Heerlijke serie. Al baseert het zich nog steeds op bestaande clichés betreft autisme (ik gebruik dit als koepelbegrip gezien asperger etc niet meer bestaat), toch vind ik het een van de betere weergaven. Er mag nog veel gebeuren om die vooroordelen over autisme de maatschappij uit te krijgen. (Al zijn veel psychologen er ook nog niet over uit wat het precies is.) Zo hebben we niet allemaal slechts één fascinatie waarop we ons storten. We zijn niet allemaal grote talenten in een afgebakend gebied. We zijn niet allemaal zo serieus als Sam. "We zijn net mensen." Binnen autisme zijn er enorm veel gradaties. Het mooie in dit seizoen vind ik dat er bij verschillende personages duidelijk wordt gemaakt dat ze trekjes hebben. Maar hebben ze dan ook allemaal autisme? Het is gewoon een prachtige serie die over dagelijkse beslommeringen verteld en dat toevallig in dit gezin.

Atypical seizoen 4 Atypical gaat in het 4 seizoen in de 'This is Us'-stand, op zijn slechtst... Dialogen waarbij de personages ineens volledig 'out-of-character' als veredelde psychologen gaan praten in plaats van zich als hun eigen personage gedragen. Iedereen is spontaan en open over zijn gevoelens, iedereen heeft begrip voor elkaar en biedt altijd netjes zijn excuses aan als ze wat fout gedaan hebben. Bijna belerend naar de kijker; 'Zie je! Zo hoort het!'. De verhaallijn rondom Sam lijkt ineens verdwenen en wordt geforceerd tot het einde uitgesmeerd en vervangen door een volledige focus op Casey. Deze serie had sowieso al moeite om overtuigende achtergrond-verhaallijnen neer te zetten waarbij Casey's zogenaamde hardloopwedstrijden en -trainingen mij als atletiekliefhebber al pijn aan de ogen deden. Er is werkelijk niemand die zo lui, ongemotiveerd, ongetraind en snackend de snelste kan zijn in een wedstrijd of de competitie moet wel heel slecht zijn. Net als anderen hierboven was ik blij dat het erop zat. Eén seizoen te veel helaas.