Adolescence (2025)

Naar thema zeker beklijvend, maar de beeldvorming met de one take shot zijn voor mij te ambitieus en niet in balans met de vlotheid van de afleveringen. Hierdoor zijn de episodes vaak te traag en te lang. Ook mis ik dat de afleveringen weinig op elkaar verdergaan waardoor het element rond het motief te oppervlakkig maar aan bod komt. Kortom heel gehypet, maar voor mij toch wel wat een tegenvaller.

De laatste aflevering vond ik uiteindelijk niet zo best, haalt er nog een halfje af.. zeker ep. 3 was top.

'Adolescence': Producers In Talks Over Season 2 Of Netflix Smash Hit - deadline.com

Waar de one-take-scenes in aflevering 1 en 3 uiterst sterk waren, had het ook zijn beperkingen, te vinden in aflevering 2 en 4. Ik vind het soms iets te langdradig overkomen, maar aan de andere kant geef ik het je te doen om zo'n sterk verhaal te vinden dat ook nog past in een one-take. Dat er een parallelle wereld is voor pubers is niet van vandaag de dag, de uitwerking door de sociale media wel door de anonimiteit. Sommige items, zoals de betekenissen van emojis en andere gifs die naar voren komen, lijken mij wat overdreven en ver gezocht. Hier mondde het uit in een moord, alhoewel er natuurlijk meer aan de hand was met deze buiten zichzelf tredende adolescent. Zorgen en gevoelens waar ouders geen weet van hadden. Ook dat is niet van vandaag de dag, vroeger waren er ook pesterijen, maar dan via briefjes en tekeningen of via een derde persoon. Terug naar de serie; alle acteurs verdienen lof voor hun acteerprestaties. Hoe realistisch hebben ze het allemaal neergezet, ja laat dat maar aan de Engelsen over. Met name het gesprek met de psychologe was van een torenhoog niveau. Zijn er dan geen dingen waar je je aan kan storen? Jawel, de scenes op een school, want de bel gaat er altijd, er zijn altijd stereotiepe leraren met hun gedrag (verstrooide, begripvolle of de-zweep-hanterende) en onhandelbare klassen of bijdehante opmerkingen van leerlingen. Een moord op een medeleerling heeft namelijk een behoorlijke impact op het gevoel. Helaas was het nu teveel ´Hollywood´. De oplossing om geen rechtbankscene te laten zien is geweldig en sterk neergezet. De huis-tuin-keuken omgeving draagt allemaal bij tot een groot realisme. Fantastisch spel ook van de zus in aflevering 4, kippenvel! Al met al een prima serie, hulde.

Adolescence is als een real life toneelstuk, waarbij je als kijker niet veilig achter de vierde wand in het publiek zit, maar tussen de acteurs op het podium staat. De one take shots maken het rauw, realistisch en benauwend. De camera hangt nooit zomaar in de lucht maar volgt altijd een persoon, wat een idee geeft van meerdere perspectieven en puzzelstukken die samen het ‘antwoord’ op de grote waaromvraag van de serie vormen. Het is namelijk geen 'whodunnit' maar een 'whydunnit' - zoals schrijver Jack Thorne het omschrijft.

Wie het misdrijf gepleegd heeft is namelijk vanaf de eerste aflevering al duidelijk - het antwoord op de vraag waarom wordt in aflevering 2, 3 en 4 gegeven. En dat dit niet een eenduidig antwoord is, is precies de kracht van de serie. Jaimie is geen onschuldig kind, maar ook geen overduidelijke psychopaat. Het slachtoffer stuurde hem een vernederende ‘red pill’ emoji, maar hij werd niet vreselijk gepest. Zijn vader heeft een kort lontje en maakt thuis de dienst uit, maar slaat niet de familie kort en klein. Hij is online wel eens in aanraking gekomen met incel-ideeën, maar is geen geradicaliseerde Andrew Tate-aanhanger. Alles schuurt, maar niets is extreem en juist dat maakt het allemaal zo confronterend en moeilijk te verteren. Het zou veel makkelijker zijn als we een gewelddadige thuissituatie, een overduidelijke stoornis of jarenlange pesterijen als oorzaak aan konden wijzen. In plaats daarvan laat Adolescence zien hoe subtiel maar constant toxische mannelijkheid aanwezig is in ons dagelijks leven: in het gezin, op school, in werksituaties, online. Niet alleen in extreme vormen, maar ook in kleine opmerkingen, machtsverhoudingen, stiltes. En dat is precies waarom het zo raakt.

Alle lof voor Stephen Graham, die niet alleen meeschreef aan de serie maar ook een ijzersterke rol als de vader van Jamie vertolkt. Wat mij betreft een welverdiende 4,5*

Goede (mini)serie over een 13 jarige jongen die beschuldigd wordt van de moord. Het laat duidelijk de (negatieve) invloed zien van Social Media op een puberbrein.

Zo zit je te kijken naar een bang onschuldig ventje en zo is het een agressief rotventje tijdens het gesprek met de psychologe. Wat dat betreft werd er goed geacteerd. Hoe verscheurd het gezin achterblijft, waar zij mee te maken krijgen....Je voelde ook echt mee met de ouders, wat een wanhoop!

En wat een einde!

Zonder te spoileren: Ik graag nog wat meer gezien....

Aparte manier van filmen, want elke aflevering is opgenomen in 1 lang shot, alsof je soms een vlieg op de muur was die zo alles kon volgen.

Sterke momenten wisselen af met langdradige momenten. De eerste 3 afleveringen waren erg sterk, waarbij aflevering 3 er voor mij uit sprong. Aflevering 4 is helaas wat zwakker. Hierdoor verwacht ik wel een seizoen 2. Hopelijk met een duidelijker einde of bijvoorbeeld nieuwe inzichten om tot een conclusie te komen. Een aantal personen, waaronder de jongen speelde erg sterk. Indrukwekkend en realistische serie!

Deze serie begon ontzettend sterk met al snel midden in de situatie waar de rest zich op gaat voortborduren.

De manier van filmen vond ik zelf niet prettig (veel naar achterhoofden kijken) en dat constant volgen van 1 persoon. Aflevering 2 was iets rommeliger, hier wordt een poging gedaan de jeugd te begrijpen met hun social media (die vriendin van het slachtoffer met haar woede uitbarsting vond ik wel sterk spelen).

Aflevering 3 was top, weinig aan toe te voegen, constant onderhuidse spanning.

Helaas was de slotaflevering ontzettend saai, ik zat steeds op mn horloge te kijken dus dat is een heel slecht teken, vond de actrice die de moeder van Jamie speelde ook niet echt geweldig acteren. Graham wel maar die stelt zelden teleur. Geen serie die ik nog een keer ga terugkijken.

Beetje overgewaardeerd deze serie.

Verhaal is redelijk uitwerking toch wat traag. Motieven zijn wel heel vergezocht en bijna slap te noemen. Acteerwerk daarentegen is subliem. Voor het totaalplaatje 2.5*

Het klopt dat in Nederland om de 8 dagen een vrouw vermoord wordt (bij mannen is dat het dubbele), maar niet altijd is vast te stellen of een vrouw om het leven is gebracht omdát ze vrouw is. Bij femicide denkt men vooral aan een vrouw die na jarenlange mishandeling door haar partner/ex-partner vermoord wordt, en dat blijkt nu dus maar een fractie te zijn van alle vrouwenmoorden.

Overigens heb ik niets tegen de vele aandacht die er nu is rondom geweld tegen vrouwen.

Ook is het een fabeltje dat daders steeds jonger worden. Sterker nog: het aantal moorden in Nederland blijft al jaren gelijk en is bovendien historisch laag.

Een hoop hysterie om niks dus en daar haakt deze SBS6 serie handig op in.

Van films die mij voor iets waarschuwen hou ik al helemaal niet. Ik kan zelf nadenken.

Klets niet zo joh. Het is gewoon heel laag. 125 moorden in 2023. Waar hebben we het over?

Het is nu ook een stuk drukker trouwens dan in 1911, en doodsoorzaken werden niet goed van elkaar gescheiden, werden onjuist vastgesteld, etc..

Klopt, mits de overledene door de lijkschouwer onderzocht werd. En registratie van doodsoorzaken was abominabel slecht in die tijd. In de jaren '60 en '70 was er even een piek, maar dat kwam onder andere door de komst van drugs.

Dit neem ik terug, want ik zie liever dat er aandacht is voor geweld in het algemeen; geweld tegen kinderen (kindermishandeling), tegen dieren (elke dag meer dan 1,7 miljoen dieren geslacht), want daar wordt imo aan voorbijgegaan door de populariteit van het begrip femicide.

Ik zag gisteren toevallig een oude aflevering* van Peter R. de Vries over Kim V., die in 2006 haar eigen kinderen, een meisje van 2 en een jongetje van 6 maanden in hun slaap doodstak, waarvan de jongste met 60 messteken (!).

Ik wil gewoon niet in die tunnelvisie belanden dat alleen vrouwen slachtoffer zijn van geweld.

*aanrader trouwens, op YouTube: de Purmerendse moordzaak

Onder elke woede zit pijn

Adolescence is een vierdelig Brits drama bedacht en geschreven door Jack Thorne (Toxic Town) en hoofdrolspeler Stephen Graham (Bodies, Little Boy Blue). Adolescence vertelt het verhaal van een 13-jarige jongen die verdacht wordt van het neersteken van een leeftijdgenoot. De serie is dramatisch, gelaagd en genuanceerd. Door de onetake-benadering - een knappe tour de force - voelt Adolescence soms traag en voorspelbaar, en staan de vier afleveringen los van elkaar. De hype rond deze serie voelt overdreven; als beoogd lesmateriaal op middelbare scholen over de donkere kant van social media focust Adolescence op een veel breder en dieper perspectief. Het acteerwerk van Stephen Graham, Owen Cooper als Jamie en Erin Doherty (The Crown) als klinisch kinderpsycholoog, is fenomenaal.

Dit beviel me wel. De gimmick is hier daadwerkelijk effectief en versterkt het drama en het spel van de acteurs. Graham, Cooper en Doherty staken er voor mij echt bovenuit. Je ziet het eigenlijk nooit dat er in scènes met een kindacteur zoveel spanning is als in de derde aflevering. Wat mij betreft was deze aflevering samen met de eerste ook duidelijk de beste. Aflevering twee vond ik zelfs heel erg matig. Die achtervolging op het einde was echt lachwekkend, en de serie is hier ineens een heel stuk minder realistisch en naturel. Ik heb gevangenisfilms gezien die nog minder grimmig zijn dan wat je hier op die school ziet.

Dat vind ik ook het grootste zwakke punt aan de serie: het voelt soms wat te veel als een verhaal met een belangrijke boodschap die verteld moet worden, in plaats van dat dit alles op een natuurlijke manier voortvloeit uit wat je ziet gebeuren. Dat neemt alleen niet weg dat de boodschap een belangrijke is, en als rauw drama is de serie meer dan geslaagd.

De kritiek op de huidskleur van de dader in deze serie is trouwens te onnozel voor woorden. Nergens in de serie wordt beweerd dat de zaak direct op een echte zaak is gebaseerd, en niemand kan met droge ogen beweren dat een blanke jongen nog nooit iemand heeft neergestoken. Dit is ook totaal geen serie over bendegeweld of zo, maar een over de gevaren van social media. Kinderen van iedere afkomst zijn hier kwetsbaar voor.

Net voldoende voor mij. Het is natuurlijk allemaal knap gemaakt met onder andere die one-take shots, maar heeft voor mij totaal geen toegevoegde waarde. Had er dan iets fatsoenlijks van gemaakt. De acteerprestatie van "Jamie" vond ik wel eruit springen. De kern van het verhaal wordt, ondanks de lengte van het geheel, toch nog onderbelicht. Deel 4 vond ik het meest belabberd; hier en daar compleet over-the-top wat het gedrag van pa Eddie betrof.

The Rage of 'Adolescence': Stephen Graham, Owen Cooper Talk Toxicity - hollywoodreporter.com

Ik kwam er niet doorheen, ben gestopt na de 2e aflevering. Wat een trage boel, het enige wat ik echt goed vond waren de acteurs. Zoals hierboven iemand al zei; het is behoorlijk overgewaardeerd.

Camara werk gewoon Top!

het verhaal zelf is wel ok.

je verwacht heel veel.. vul zelf maar in of dat zo is.

3.5 ***

Pluspunten: verschillende kanten van het verhaal belicht, mooi gefilmd in 1 take, goed geacteerd, pakkend, origineel.

Minpunten: het verhaal weet niet waar het de focus precies op moet leggen, on-af gevoel, saaie stukjes (stiltes en onbelangrijke gesprekken in auto's), je verlangd naar meer info of een boeiende ontknoping, maar dat komt niet echt.

Sommige dingen zijn wat overdreven. Op de school lijken er echt alleen maar rotkinderen te zitten zowat.

Mwah, een mini serie van maar 4 afleveringen en toch is zeker de helft nog behoorlijk saai! Langdradige en onnodige gesprekken tussendoor, terwijl het begin op zich veelbelovend was.

De manier van filmen voegt wat mij betreft weinig toe. Ik krijg er een beetje flash mob vibes van ofzo.

Wat overgewaardeerde serie, opzich goed geacteerd, maar ook weer niet zo waanzinnig dat het je echt helemaal raakt. 2 sterren.

Bij series heb ik mij afgevraagd waarom er niet stilistische, cinema vérité varianten zijn die vergelijkbaar zijn met films van hoge artistiek waarden. Op zich voldoet deze miniserie - het had net zo goed aan lange speelfilm kunnen zijn - hier wel enigszins aan. Zeer vol details, ongekende, zeer uitgesproken alsmede introverte emoties en zoveel meer. Duidelijk is dat de tweede aflevering mij, ongeacht het einde, mij weinig doet.

Iedereen heeft het alleen maar over wat social media met je doet maar het gaat verder dan alleen social media. Hij werd al gepest op school , met voetbal had die het idee dat zijn vader zich schaamde. Eigenlijk voelde hij zich niet genoeg voor de wereld en ik denk dat dat tegenwoordig een heel groot punt is , en social media versterkt dat enorm. Heel veel kinderen en ouderen stellen hoge eisen aan zichzelf omdat ze denken dat dat nodig is. Nu over de film hahah. Ik vond hem ijzersterk , nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie dacht dat hij haar alleen sloeg. Maar goed acteerwerk was echt heel goed, verhaal goed. Ja en of dat one take me nou echt heeft geraakt weet ik niet. Maar zeer goede miniserie.

"Adolescence" heeft niet de indruk op me gemaakt die ik eigenlijk had verwacht. Omdat de serie zo ontzettend gehyped werd en veel artikelen de serie prezen had ik er misschien iets teveel van verwacht.

Een jochie van dertien wordt beschuldigd van moord op een klasgenootje. De aanleiding hiervoor waren berichtjes op sociale media. De vader begeleid zijn zoon en gelooft hem blindelings.

De afleveringen lijken allemaal in één shot te zijn gemaakt en persoonlijk kon ik geen "cuts" vinden, dus dat is knap, al doet de film "1917" hetzelfde. De drie afleveringen die volgen laten, wat mij betreft, teveel vragen open. Het einde is niet echt een einde. Je hebt een soort het gevoel dat er nog een aflevering moet komen. Dat gezegd hebbende wil ik wel gezegd hebben dat de vader zijn rol voortreffelijk speelt. Je leeft echt met hem mee.

Niet echt slecht, niet echt goed. Beetje overschat naar mijn mening.

Drie sterren.

Ik moest ook direct denken aan die aflevering. Ook erg sterk, net als deze. Hoewel ik hier wel vond dat het jochie heel goed acteerde maar dat de dialogen die hij toebedeeld krijgt echt niet passen bij iemand van 13, eerder 18 ofzo.

Adolescence: in maart-april 2025 ging heel internet er over. Deze week heb ik dit ook maar eens bekeken. Ik snap de hype: het is zeer goed gemaakt, uitmuntend geacteerd en snijdt actuele onderwerpen aan.

De one-shot gimmick is hier meer dan een stilistische keuze. Het brengt je heel dicht bij de personages en zelfs na vier afleveringen heb je het gevoel hen beter te kennen dan anderen na vijf seizoenen. Het acteerwerk is geweldig. De dialogen zijn ook goed.

Maar er schort toch wel iets aan. Qua thematiek blijft het oppervlakkig. De motieven blijven toch behoorlijk mistig. Er worden wel wat onderwerpen genoemd, maar het het is niet aannemelijk dat dit niet eerst tot andere problemen heeft geleid en direct uitmondde in een moord. Het kwam voor iedereen allemaal uit de lucht vallen.

Lijkt me raar.

Daarnaast is de hoofdrolspeler - de piepjonge Owen Cooper - zeer goed, maar krijgt hij in aflevering drie wel erg raar geschreven scènes voor zijn kiezen. Het past totaal niet bij iemand die 13 is, het getoonde gedrag is eerder van iemand van 18 of 20. De eindscène maakte dan weer alles goed. Ik kende Stephen Graham niet zo goed, maar ik zal hem nu zeker volgen. Wát een kerel is dat zeg.

4,5 sterren

Netflix heeft een serie genaamd Adolescence die gaat over een Britse messentrekker die een meisje doodstak op een bus, en het is gebaseerd op echte gevallen zoals de moordenaar uit Southport.

Dus raad eens. Ze hebben de echte moordenaar race-gewisseld van een zwarte man/migrant naar een blanke jongen, en het verhaal laat zien dat hij online geradicaliseerd werd door de red pill-beweging

anti-blanken propaganda.