Adolescence (2025)

Als defragmentatie van een harde schijf...

Er wordt uitstekend geacteerd. De serie bevat goede stukken, maar de single-take opnames maken het tergend langzaam en voegen - mijns inziens - niets toe. In plaats van iemand keer op keer door een gebouw te volgen, of een complete autorit te filmen, had men beter interessantere zaken kunnen belichten. Het onderwerp leende zich er tenslotte voor. Met name de laatste aflevering heb ik met veel moeite uitgezeten.

Goede opzet, magere uitwerking.

Uitstekend drama dat ver uitstijgt boven het gemiddelde. Veel zure commentaren hier van kijkers die bezwaar maken tegen het gegeven dat het hier een blank gezin betreft. Het woord racistisch valt zelfs. Te gek voor woorden. Als je na het zien van deze miniserie een waardering van 0,5 of 1.0 geeft begrijp je helemaal niets van het verhaal, laat staan het fenomeen film. Ga snel een andere hobby zoeken. De boodschap mag je dan misschien niet bevallen, maar de onetake keuze en de fenomenale cast die binnen die ene take ook alles goed moet doen, maken deze urgente serie nu al klassiek. Toptelevisie, dat is het. Punt.

Aangrijpende serie, met prima acteerprestaties. De one take aanpak is heel erg knap, maar beperkt de makers ook in het verhaal. En daar hink ik wel een beetje op twee gedachten: ze hebben de keuze gemaakt om nauwelijks aandacht te besteden aan waarom hij het gedaan heeft, en ergens vind ik dat jammer. Ook in aflevering 3 komt die vraag eigenlijk niet aan de orde. Nu beperkt de serie zich tot de gevolgen die de familie van Jamie ondervindt, en hoewel dat belangrijk is en goed gedaan voelt het toch een beetje mager.

https://www.youtube.com/watch?v=Lx0KXM719Sw zogenaamde toxic masculinity , the view schijnt er ook een mening over te hebben .

Hij heeft toch gelijk! Je hebt er een mening over terwijl je de hele serie niet gezien hebt! Onzin dus. Kijk eerst en geef dan je mening.

Je moet je eigen mening nooit als feit presenteren. Verder: daar heb ik jou niet voor nodig, dat bepaal ik nog altijd zelf.

Zelfs hier heb je van die onwetenden die elk internet berichtje geloven.

'Manosphere highlights daily' ?

Klopt en ik vind dat je helemaal gelijk hebt. Het is wel zo dat bepaalde media dit als feministische propaganda zijn gaan gebruiken en ook m.b.t. femicide. Lees eens bepaalde opinie artikelen in de Volkskrant: Volkskrant.nl - Vaders: jullie zijn nu harder nodig dan ooit of de column van Angela de Jong: Ik kan dat hoofd van dat 13-jarig pestventje niet meer zien.. Dat is een negatief iets waar deze media goed garen mee spinnen. Een negatieve trend die polariserend werkt tussen mannen en vrouwen. Zo fout..

En ja, de sociale media speelt een grote rol bij onze kinderen op de middelbare school (ik werk er) maar er zijn zoveel goede jongens en meisjes. Maar in de serie wordt ook aangegeven dat Jamie flink gepest wordt. En niet alleen door jongens. Pesten komt van beide kanten en ook onderling. De media is, m.i., tegenwoordig teveel gericht op negatieve meningsvorming over jongens en mannen. Mooie is wel dat die puberjongens bij mijn school zich daar helemaal niks van aantrekken. Die zijn zo zichzelf.

Juist deze serie laat goed zien dat het pesten van beide kanten komt. Maar moord is nooit de oplossing.

Ik had trouwens zeer veel medelijden met de ouders en zijn zus in de laatste aflevering. Wat een hel om in terecht te komen. Ik zou helemaal gek worden als mijn gezin dit zou overkomen.

Jammere van deze serie is wel dat alle andere series nu echt als minder goed kunnen worden gekwalificeerd. Want dit is buitencategorie.

Zag ontzettend veel reclame voor deze serie, en meestal is dat geen goed teken. Althans voor mij. En dat bleek dan ook wel. Ontzettend overgewaardeerd. Heb het met pijn en moeite uitgekeken, maar het raakt me nauwelijks. Aflevering 1 begint veel belovend. Een kind wordt van zijn bed gelicht door speciale politie eenheden, wat ik al merkwaardig vond. Maar goed.... We hebben het over een kind (...) Dan die rechercheur die zo is weggelopen uit een sportschool, Peter Patser met z'n opgepompte torso en ook ego, met een vrouwelijke secondant die bijna geen woord zegt, en op de gang moet blijven wachten als haar collega/chef ergens een onderhoud heeft. Laat haar dan gewoon weg. Die rechercheur komt op een gegeven moment tot de conclusie, dat zijn belevingswereld ver af staat dan die van die pubers. Iets wat 50 jaar geleden ook het geval was. Er wordt net gedaan alsof het ei van Columbus wordt uitgevonden. Kinderen zijn hard tegen elkaar, dat is van alle tijden. Als je een buitenbeentje bent, dan wordt je vaak verstoten, met soms ver strekkende gevolgen.

De aflevering met de psychologe vind ik een typisch staaltje van de verkeerde rol voor die dame die de psychologe speelt. En die jongen, hoe goed hij het ook doet, komt natuurlijk verre van geloofwaardig over, voor een kind van 13. Zoiets verwacht je van een totaal psychopaat als Hannibal Lector.

De laatste aflevering is bijna tragikomisch. Met de verjaardag die in het water valt. Met een beetje goede wil, of cynisme zit je naar een aflevering van Toen Was Geluk Heel Gewoon te kijken. Met de verjaardag van Jaap Kooiman, die met zijn vrouw Nel beteuterd zitten te kijken als blijkt dat er niemand komt zonder afzegging.

Het one take gebeuren, ik had nooit gehoord van deze uitdrukking, ben dan ook geen cinematograaf, vind ik eerder dodelijk saai, dan dat dat spanning of emotie teweeg zou moeten brengen. Na de laatste aflevering, ik leefde in de veronderstelling dat er nog meer zouden volgen, had ik iets van. Was dat het? Ja dus. Nou, 'lekker' dan...

Was in de veronderstelling dat ik een sociaal drama te zien zou krijgen, zoals Mike Leigh dat zo treffend kan brengen. Was in de verwachting dat ik een soort drama als de moord op de kleine Jamie Bulger voorgeschoteld zou krijgen. Iets wat me tot op de dag van vandaag tot op het bot raakt. Een kind van 3 beestachtig vermoord door jongens van een jaar of 12. Dus veel meer verdieping, in de zielen van de dader(s) en hun leefomgeving. Destijds het grauwe Liverpool. Maar goed bij lange na niet het geval. Dit was een keurige middenklasse wijk. Zelfs de meeste emoties bij deze mensen vond ik niet echt, of kwamen niet bij me binnen. Huilen zonder tranen om een kleinigheid te noemen.

Dat toontje alleen al van Angela De Jong en Hugo Borst dat dit toch echt een meesterwerk is, en als je dat niet zou vinden dan staat je morele kompas blijkbaar niet goed afgesteld. Nou, dat bepalen zij niet voor mij. Hier geef ik niet meer dan een 4 voor. 2 sterren dus. Als ik echt geraakt, c.q. tot tranen toe geroerd wil worden, zonder dat ik het idee heb dat ik naar een film zit te kijken, dan kijk ik wel naar een sociaal drama van de eerder gememoreerde Mike Leigh, of een heel andere richting het briljante Il Ladro di Bambini of het betoverend schone en pure Li, beter bekend als Between the Devil and the Deep Blue See van Marion Hänsel.

Maar ieder zijn smaak. Net zoals hele volkstammen een dertien in een dozijn film als The Shawshank Redemption het toppunt van cinematografie vinden. Vind ik dat, evenals deze serie verre van het geval. Uiteraard zal dit succes worden uitgemolken, en zal er een vervolg serie van worden gemaakt. Ik wens die rechercheur, die psychologe en de rest van de cast alles succes, maar zal er geen seconde meer naar kijken. Nogmaals ieder zijn smaak, en dit is dus de mijne niet. Verre van dat zelfs (...)

Het is een FEIT , dat men hier zijn mening geeft over een film/serie. En niet dat je zonder ook maar iets gezien te hebben zo’n ongefundeerde onzin gaat spuien.

Volgens mij is het een feit dat er meer in het leven is dan jouw visie op het geheel, zie bijv. het comment van 3 2 1 cut gisteren 20:51.

Verder zou het verstandig zijn je eigen communicatie eens onder de loep te nemen.

Had te enthousiast 4.5 geraamd; na laatste aflevering 1 punt eraf.... Samenhang tegenvallend.

Spanning: Niet.

Wel heel goed geacteerd!

Ik weet nu echt even niet meer waar ik moet beginnen...

In deze complexe 21ste eeuwse jungle van goedbedoelde stigma's, polarisatie en social media vraag ik me wel eens af of ik in de Incel-catagorie val. Omdat die term nou eenmaal de benaming is die je gebruikt een omdat termpjes (net zoals narcisme) echt alle beetjes wat nog in de fatsoensgebied ligt lijkt te demoniseren. Alsof ik meteen Andrew Tate zou aanbidden en het ermee instem dat vrouwen minderwaardig zouden moeten zijn. Dan staat daar tegenover nog MeToo die niet alleen de echte daders en femicide aanpakt, maar ook nog in staat is om die verlegen man te kielhalen. En dan komen we uiteindelijk terug bij Andrew Tate; want je hoort nou eenmaal niet verlegen te zijn; dan kom je als een creep over, gebruik je excuses, dus loop je het risico, omdat we nu een wetgeving hebben die je als man vogelvrij lijkt te verklaren, om vals beschuldigd te worden.

Er mag bijna niet meer over gepraat worden, want dan wordt de lade opengetrokken dat je geen status hebt en dat het allemaal uiteindelijk om geld draait. Terwijl ik toch echt wel voel wat ik voel: de in en ingemene stemmetjes en vernederingen uit het verleden; de spelletjes die er met je gespeeld werden en dat ik dan achterlijk zou moeten zijn dat ik zoiets niet door zou moeten hebben; de vorm van gaslighting; misplaatste medelijden omdat ik emoties durf te tonen en dat ik op de dag van vandaag nog steeds over mezelf twijfel en eigenlijk al überhaupt niet eens meer op vrouwen durf af te stappen. En, kortom: daarmee ook zo onschuldige slachtoffers maak door aannames te maken die misschien helemaal niet waar zijn. En of ze nou veertien waren of vijfenveertig... Het lijken er zoveel te zijn die op een één of andere manier niet kunnen leven zonder een slopende minachting, om vervolgens te denken dat ze veilig zijn bij zij die... zij die wel altijd winnen.

Hier lijkt zich een driehoeksverhouding te ontstaan. De alfaman waar niet iets tegen in te brengen is; dus heb je altijd nog de andere kant; zij die lelijk zouden moeten zijn en geen ambities zouden moeten hebben, waar je op kan afreageren.

Tien jaar geleden vielen ze nog zo voor seksistische rappers als Lil Kleine en dat hele Topnotch gebeuren. Want zij hadden tenminste geld. Fair enough, dat is van alle tijden en dat zijn types waar je dan als man met verstand met een grote boog omheen moet lopen. Maar waar waren dan de vrouwelijke types die gewoon, via een Vlog of Opinie, kritiek durfden te uiten op dit soort machogedrag? Waarom krijgt iemand als Lil Kleine gewoon nog podium nadat hij het hoofd van zijn vriendin tussen de autodeur had geklemd, terwijl Marco Borsato; die in feite niks heeft gedaan, gewoon wel zijn carièrre kan vergeten? Waarom mag Lil Kleine nog even miljoenen binnenhalen met zijn zelfmedelijden, zonder ook maar één greintje empathie en spijt te betuigen voor zijn acties?

En ja Andrew Tate. Uiteindelijk was het toch wel Greta Thunberg; dat ene meisje dat zogenaamd niet goed bij haar hoofd was, die hem even publiekelijk te kakken zette en die hele politiezaak omtrent deze knakker in gang wist te zetten... Om dan vervolgens nog vrijgesproken te worden ook.

We besteden nu terecht aandacht aan terechte grensoverschrijdende gedragingen, maar ondertussen hebben we een bewind opgevoerd die schots en scheef in elkaar zit en de definities niet eens kunnen uitleggen. Je gaat er bijna in geloven dat de wetgeving door Social Media is beïnvloedt. Maar er is niemand, maar dan ook niemand die het heeft over mannen die trauma's hebben opgelopen van vrouwen. Zij zouden zogenaamd niet volwassen of sterk genoeg zijn. Niet van zichzelf houden. Narcistisch zijn. Te vermijden zijn. Bedenkend dat ze echt wel wensen naar genegenheid en romantiek en het goede; zoals ieder mens. Of klinkt dat weer te bedreigend?

En? Ben ik nu ook een vrouwenhater? Ben ik nu iemand die het helemaal terecht vind dat Jamie deze actie heeft aangericht? Leven we nou echt in zo'n wereld? Een wereld waar zowel jongens als meiden en mannen als vrouwen gewoon allemaal slachtoffer van zijn geworden? Nee, ik denk dat we een systeem hebben opgebouwd dat ervoor gezorgd heeft dat er stuurloze outsiders worden gecreëerd. Het idee geeft dat ze outsiders zijn. Met als klap op de vuurpijl dat je op je twaalfde eerder het fascistische beeld over het individu leert in plaats van het feit hoe de psychologie en daarbij de liefde en seksualiteit echt in elkaar zou moeten zitten. En je moet het koesteren. Je moet erin meegaan om zelf geen prooi te worden; mits je het geluk hebt dat je in een goede omgeving zit. En het is niet alleen van deze tijd; in mijn puberteit in de jaren 2000 maakte dit systeem, toen Social Media nog in de kinderschoenen stond, al een behoorlijke groeispurt en werd er zelfs nog veel weggekeken. En maakte je een naaktfoto of werd je op een korrelige camera vernederd en op internet (of Geenstijl) geplaatst? Dan was dat je eigen stomme schuld en mocht je naar een ander uithoek van Europa verhuizen. Tegenwoordig wordt daar dan wel weer gelukkig meer op gehandhaafd. Misschien is het nu een keer tijd om de bespreekbaarheid uit te breidden. Zonder het te zoeken bij de opvoeding of allerlei omwegen. Want uiteindelijk kijken we weg van de platformen zelf; proberen we weer een betuttelend beleid op te voeren en de jongeren nog dieper in de isolement duwen door hen als het probleem te zien en zullen de uitvinders zelf er lachend mee wegkomen.

Jamie. Een dertienjarige jongen waar het allemaal om draait en waarbij je gewoon nogmaals schrikt dat ze steeds jonger worden. Op de vroege ochtend breekt een heus politieteam zijn huis binnen; tot grote schrik en ongeloof van zijn ouders en zijn zus. De eerste aflevering was gewoon te voelen. Je tenen begonnen gewoon bijna te krullen. Niet om de aflevering zelf; je voelde de onzekerheid, frustraties en machteloosheid van de personages in kwestie gewoon zelf. Het onderzoek, de hele rompslomp aan dossieropbouw, het verhoor en de Jamie die blijft ontkennen; met als klap op de vuurpijl: de vuistslag van de laatste scene. En dan zijn we nog maar net begonnen.

Wat moet ik voelen voor de hele situatie? Is Jamie slecht? Zijn daad was slecht, maar ik voel gewoon medelijden. Medelijden voor hem. Medelijden voor de zekere Katie. Medelijden voor iedereen op de school. Medelijden voor de gebroken gezinnen. En uiteindelijk, in aflevering 3, medelijden voor de psychologe. Het enige wat ik me afvraag is: hoe heeft dit, zowel in de serie als in de realiteit, zover kunnen komen? Ik heb zo'n hekel aan de term: De Jeugd van tegenwoordig; maar is de jeugd ook niets meer dan de marionet dat door een bepaald systeem wordt gevormd?

Bedenkend dat steekincidenten van alle tijden zijn. Maar inderdaad; ze worden steeds jonger en de frustraties en motieven die erbij komen kijken lijken vrijwel geautomatiseerd te worden. En toch voel ik de machteloosheid, de woede en de blikken en visies over het leven en hun toekomst die vrijwel genadeloos lijken te worden bepaald. Zelfs tot het punt dat je toekomst in één klap, zowel als dader als slachtoffer, als families als naasten, is verdwenen.

Adolescence lijkt ook per aflevering steeds genadelozer te worden. Van het preventieve bewind op de school; met de hele bloemenkrans voor Katie, tot aflevering 3; waarin ik misschien wel één van de sterkste verhoorscenes ooit heb gezien, tot aflevering 4; dat nog bijna een vrolijk familieuitje zou moeten zijn. Het moment dat Jamie op de speaker staat in de auto; waarin hij in staat is om zijn verantwoordelijkheid te dragen is de finaletrap. En danhet achteraf gepraat; tsja, in principe een hele gewone reactie.

Het is eigenlijk een miniserie die acht tot tien jaar te laat is gekomen. Het is een miniserie die op alle scholen gezien moet worden (en maar hopen dat het niet weggelachen wordt) en die ouders moeten zien, die influencers en die versiercoaches eens moeten zien, of de quasi-modellen op Tik Tok. Als het niet al te laat is...

Verder heb ik er niets meer over te zeggen...

4,5*

Juist! Bingo!

Ze zetten mensen tegen elkaar op. Daarom moet je eigenlijk geen media kijken of lezen. Het is gif. letterlijk gif. Gif voor de ziel. Hetzelfde geldt voor Andrew Tate of de manosphere. Daar heb je niks aan. Letterlijk. Niks. Ze zetten man vs vrouw tegen elkaar en ook wit tegen zwart. Het gaat eigenlijk om arm vs rijk. De reden dat ze ons tegen elkaar opzetten en ons ellendig willen hebben is dat we dan minder focussen op corruptie. Nederland is corrupter dan ooit maar daar protesteert niemand tegen. De toekomst wordt ieder jaar erger en erger en erger. De rijken worden rijker en de armen armer. Femicide is een activistisch, propaganda woord. Is afgeleid van genocide. Je bent wel echt een complete maf klapper als je denkt dat er een genocide gaande is op vrouwen? Dan ben je echt een debiel. Overigens de Volkskrant of gewoonweg een Nederlands column is dode bomen media. Niemand geeft iets om Angela de Jong. Dat is media voor mensen in het bejaardentehuis. Deze serie, hoe meer ik er over nadenk is voor boomers. Het is voor bange boomers. Het is een boomer nachtmerrie.

Fijn om te horen dat er mensen zijn die werken op de middelbare school en doorhebben dat de media mensen tegen elkaar opzetten als afleiding. Niet gezond. Dit is niet een gezonde maatschappij. Dat is een feit.

Ik heb deze serie alleen maar gekeken omdat Stephan Graham erin zit. Ik kijk alles waar hij in zit.

Het gaat van kwaad tot erger hier...

Je zou er depri van worden…

Ik dacht dat de jeugd juist meer autistisch wordt en banger wordt. Er is ook letterlijk een fenomeen dat de jongeren niet hun eten durven te bestellen in een restaurant. Iemand anders moet bestellen want dat durven ze niet. Hier wordt er iemand neergestoken vanwege watermeloen emoticons. Nou ja.. ik weet niet of het echt zo realistisch is.

Lastig om te erkennen dat je aan het bazelen bent hè ! Feit blijft staan of jij daar nou weer een bijdehante opmerking over geeft of niet. Hahahaha , mijn communicatie onder de loep nemen? Waarom als ik vragen mag? Ach weet je , laat maar. Boeit me ook eigenlijk niet meer.

Fatibomba?

Forum loopt op rolletjes.

Nou, niet volgens wiki.

Ik ben geen expert verder op dat woord en de schrijvers erachter maar eerst noemde we dat partnermoord. Dus wat krijg is Diana Russel 1976 en het woord wordt bekender in 1990. Dus ik kan je ook gelijk geven en dat mijn interpretatie overdreven is en subjectief.

zoutzak schreef:

(quote)

Wel mooi illustratief voor de huidige post-truth tijd waarin we leven; iets uit de duim zuigen en later deftig spreken van een interpretatie

Mijn bericht is als het ware subjectief oftewel mijn mening. Maar ik dacht echt dat het daar vanaf is geleid. Homicide betekent een moord op een persoon en staat los van mannelijk of vrouwelijk. Dus dat woord dekt de lading wel in mijn ogen. Nu hebben we ook twee verschillende wiki uitleggen waardoor het nog moeilijker wordt. Ben je het er wel mee eens dat we het vroeger partnermoord noemen? Femicide is wel een woord dat uit feministische kringen komt...

Misschien niet afgeleid vanuit genocide maar wel enigszins ideologisch of propagandistisch? Ik ben nu ook een grote ademende contrast van een figuur die zegt dat het allemaal afleiding is en ik doe nu mee met de afleiding...

Klopt, het gaat om een kind, maar niet alleen om een kind. Kinderen hebben meestal ouders bij wie ze wonen. De politie kan niet weten of de ouders betrokken zijn bij de moord, agressief kunnen worden, belastend materiaal kunnen verbergen. We hebben het niet over een kind, we hebben het over een gezin.

Op jouw planeet misschien, in werkelijkheid valt een een verdachte van 13 onder het jeugdstrafrecht waar een ander protocol geldt dan onder het volwassenenstrafrecht.