Adolescence (2025)

Uitstekende mini-serie over een 13 jarige jongen die beschuldigd wordt van de moord op een meisje. Iedere aflevering is één lang, ononderbroken shot. Dus vanuit technisch oogpunt een sterk staaltje film maken met bijzonder camerawerk. Het verhoogt de urgentie, maar het komt de geloofwaardigheid tijdens de eerste twee afleveringen niet ten goede (vanwege de snelheid waarin alles gebeurd). Uitstekend acteerwerk, zeker ook van de jonge Owen Cooper (helemaal in de 3de aflevering).

In één adem uitgekeken. Zeer mooie serie die je zeker aan het denken zet. Ook op mij heeft deel 3, gesprek psycholoog met de jonge verdachte, het meest indruk gemaakt. Het verschil alleen al tussen het bange jongetje uit het begin van deel 1 en het bij tijd en wijle 'agressieve' gedrag in deel 3. Het viel mij wel op dat aan het begin van deel 1 door de ouders niet werd gevraagd 'hoe bedoel je, moord, welke moord'. Dat is toch het eerste dat je je zou afvragen als ouder waarvan de zoon met veel bombarie wordt aangehouden. Het kwam op mij over dat de moord zelf voor de ouders een 'gegeven' was maar dat er alleen schrik was over de manier van aanhouden. Maar goede acteerprestaties, met name door de jonge ster Owen Cooper.

Ge-wel-dig! Vanaf de eerste scene word je de serie ingetrokken. Het technische camerawerk is verbluffend, elke aflevering is 1 lange scene die ononderbroken is gefilmd en geacteerd. Knap!

Dr acteerprestaties zijn ook steengoed. De vader, de moeder, de zus, de psychologe, de poltiemensen en Jamie zelf.

Eerst zit je gelijk in de hoek van "onschuldig" maar gaandeweg wordt duidelijk dat de vork anders in de steel zit. Ook de hoogst onderschatte en gevaarlijke social media wordt onder de aandacht gebracht maar mocht van mij nog wel wat verder uitgediept worden. Social media is puur vergif voor onze jeugd en kan bizarre gevolgen hebben, zoals ook de moord op een jong meisje.

Goed, maar erg zware kost en behoorlijk deprimerend.

Fantastische serie over hoe moeilijk opvoeden van kinderen kan zijn, en hoe de opvoeding die jezelf hebt gekregen ook altijd doorsijpelt in hoe je zelf met je kinderen omgaat.

En natuurlijk heb je hier ook de fantastische Stephen Graham, voor mij één van de sterkste en beste acteurs van deze tijd. Nog maar eens een grootse prestatie, ook Walters en de kleine Cooper doen het meer dan goed.

Dan komt er nog bij dat Graham de serie mee heeft gemaakt en zijn vrouw was medeproducer en had ook een kleine rol in de serie....

Ik ben diep onder de indruk van de acteerprestaties, de verhaallijn, de regie, productie (ononderbroken camerashot) en de psychologie erachter. De slechte invloed van sociale media op het puberbrein is een wake up call. Zelden zo’n sterke serie gezien.

Best sterk. Zowel qua acteerwerk als technisch. Hoewel dat laatste hier en daar ook wat kan afleiden, persoonlijk vind ik het altijd wel fraai. Hier en daar had het wat beter geschreven mogen worden. Zo is de tweede aflevering wel erg ongeloofwaardig. Wat ik wel weer waardeer is het slot. Geen krampachtige laatste aflevering in een rechtszaal om het verhaal af te ronden, maar gewoon klik, einde. Gedurfd.

We wisten al dat Graham sterk was, maar hij overtreft zichzelf hier echt hoor. Wat een held. Zijn vrouw en dochter zijn ook goed. Top Boy Ashley Walters is wat minder goed gecast. Het past gewoon niet echt met zijn voorkomen.

3,5*

Naar mijn mening te wisselvallig.
Wat proberen de makers de kijker nu eigenlijk duidelijk te maken?

Dat volwassenen geen idee hebben wat hun kinderen online uitvreten?
Wat de verschillende emoticons betekenen?
Hoe een arrestatie van een minderjarige in zijn werk gaat?
Wat de impact van zo'n gebeurtenis op het gezin heeft?
Dat een afgewezen tiener door kan slaan in woede?
Dat het op elke middelbare school een pleuris bende is?

Dat elke aflevering uit één shot bestaat is geen reden om deze miniserie zo speciaal te vinden, dat trucje is al vaker toegepast.

Een aantal gebeurtenissen word wel in beeld gebracht maar vervolgens niet meer verder uitgediept waardoor je als kijker met een aantal vragen blijft zitten:

-Moordwapen word niet gevonden.
-De achtergrond van de beste vriendin van het slachtoffer die de vechtpartij begint op het tennisveld.
-Het beste vriendje van de dader die als twee druppels water op elkaar lijken.

De eerste twee afleveringen zijn sterk, de derde laat een angstaanjagende Jamie zien.
De laatste aflevering is een grote sof en de serie gaat daarmee als een nachtkaars uit.

Ik kom niet verder dan 2,5*

Ik vond ’m “oké” – met een flinke side of admiration.

Het acteer- en camerawerk? Finger-licking good. Die one-shot afleveringen waren pure klasse. Bravo.

Maar… inhoudelijk liep ik een beetje vast. Het voelde net wat te vlak, en de motivatie achter de moord had wat mij betreft nét dat extra laagje diepgang kunnen gebruiken. Op de oppervlakte snap ik ‘m helemaal, maar geef me één extra aflevering tussen drie en vier, waarin we écht de psychologie achter die beslissing induiken, en ik had ‘m misschien hoger ingeschat.

Vermaakt? Absoluut. Maar mijn fascinatie lag vooral bij de technische magie achter die one-shot afleveringen. En serieus, hoe in hemelsnaam onthield iedereen z’n lines in aflevering drie?!

Volgens mij worden deze daden gewoon door mensen gepleegd...

Beklemmende serie, en als je de emotie niet raakt, zoals iemand hierboven schrijft, dan kan ik dat niet echt begrijpen, maar goed... Nee, het is niet de allerbeste serie ooit, maar het is er weer wel een, die je laat verrassen, en meeneemt naar een trieste gang van zaken.

Een geweldige korte serie. De serie pakt je gelijk bij de strot in de eerste aflevering de tweede vond ik iets minder omdat er veel meer personages in voorkomen. Maar zeker de laatste is weer intens door het gesprek van de ouders op het bed met een indrukwekkende slot scène van de vader op het bed lege van de zoon.

Prima serie om aan te zetten als je moeite hebt om in slaap te vallen.

Zag ontzettend veel reclame voor deze serie, en meestal is dat geen goed teken. Althans voor mij. En dat bleek dan ook wel. Ontzettend overgewaardeerd. Heb het met pijn en moeite uitgekeken, maar het raakt me nauwelijks. Aflevering 1 begint veel belovend. Een kind wordt van zijn bed gelicht door speciale politie eenheden, wat ik al merkwaardig vond. Maar goed.... We hebben het over een kind (...) Dan die rechercheur die zo is weggelopen uit een sportschool, Peter Patser met z'n opgepompte torso en ook ego, met een vrouwelijke secondant die bijna geen woord zegt, en op de gang moet blijven wachten als haar collega/chef ergens een onderhoud heeft. Laat haar dan gewoon weg. Die rechercheur komt op een gegeven moment tot de conclusie, dat zijn belevingswereld ver af staat dan die van die pubers. Iets wat 50 jaar geleden ook het geval was. Er wordt net gedaan alsof het ei van Columbus wordt uitgevonden. Kinderen zijn hard tegen elkaar, dat is van alle tijden. Als je een buitenbeentje bent, dan wordt je vaak verstoten, met soms ver strekkende gevolgen.

De aflevering met de psychologe vind ik een typisch staaltje van de verkeerde rol voor die dame die de psychologe speelt. En die jongen, hoe goed hij het ook doet, komt natuurlijk verre van geloofwaardig over, voor een kind van 13. Zoiets verwacht je van een totaal psychopaat als Hannibal Lector.

De laatste aflevering is bijna tragikomisch. Met de verjaardag die in het water valt. Met een beetje goede wil, of cynisme zit je naar een aflevering van Toen Was Geluk Heel Gewoon te kijken. Met de verjaardag van Jaap Kooiman, die met zijn vrouw Nel beteuterd zitten te kijken als blijkt dat er niemand komt zonder afzegging.

Het one take gebeuren, ik had nooit gehoord van deze uitdrukking, ben dan ook geen cinematograaf, vind ik eerder dodelijk saai, dan dat dat spanning of emotie teweeg zou moeten brengen. Na de laatste aflevering, ik leefde in de veronderstelling dat er nog meer zouden volgen, had ik iets van. Was dat het? Ja dus. Nou, 'lekker' dan...

Was in de veronderstelling dat ik een sociaal drama te zien zou krijgen, zoals Mike Leigh dat zo treffend kan brengen. Was in de verwachting dat ik een soort drama als de moord op de kleine Jamie Bulger voorgeschoteld zou krijgen. Iets wat me tot op de dag van vandaag tot op het bot raakt. Een kind van 3 beestachtig vermoord door jongens van een jaar of 12. Dus veel meer verdieping, in de zielen van de dader(s) en hun leefomgeving. Destijds het grauwe Liverpool. Maar goed bij lange na niet het geval. Dit was een keurige middenklasse wijk. Zelfs de meeste emoties bij deze mensen vond ik niet echt, of kwamen niet bij me binnen. Huilen zonder tranen om een kleinigheid te noemen.

Dat toontje alleen al van Angela De Jong en Hugo Borst dat dit toch echt een meesterwerk is, en als je dat niet zou vinden dan staat je morele kompas blijkbaar niet goed afgesteld. Nou, dat bepalen zij niet voor mij. Hier geef ik niet meer dan een 4 voor. 2 sterren dus. Als ik echt geraakt, c.q. tot tranen toe geroerd wil worden, zonder dat ik het idee heb dat ik naar een film zit te kijken, dan kijk ik wel naar een sociaal drama van de eerder gememoreerde Mike Leigh, of een heel andere richting het briljante Il Ladro di Bambini of het betoverend schone en pure Li, beter bekend als Between the Devil and the Deep Blue See van Marion Hänsel.

Maar ieder zijn smaak. Net zoals hele volkstammen een dertien in een dozijn film als The Shawshank Redemption het toppunt van cinematografie vinden. Vind ik dat, evenals deze serie verre van het geval. Uiteraard zal dit succes worden uitgemolken, en zal er een vervolg serie van worden gemaakt. Ik wens die rechercheur, die psychologe en de rest van de cast alles succes, maar zal er geen seconde meer naar kijken. Nogmaals ieder zijn smaak, en dit is dus de mijne niet. Verre van dat zelfs (...)

Ik weet nu echt even niet meer waar ik moet beginnen...

In deze complexe 21ste eeuwse jungle van goedbedoelde stigma's, polarisatie en social media vraag ik me wel eens af of ik in de Incel-catagorie val. Omdat die term nou eenmaal de benaming is die je gebruikt een omdat termpjes (net zoals narcisme) echt alle beetjes wat nog in de fatsoensgebied ligt lijkt te demoniseren. Alsof ik meteen Andrew Tate zou aanbidden en het ermee instem dat vrouwen minderwaardig zouden moeten zijn. Dan staat daar tegenover nog MeToo die niet alleen de echte daders en femicide aanpakt, maar ook nog in staat is om die verlegen man te kielhalen. En dan komen we uiteindelijk terug bij Andrew Tate; want je hoort nou eenmaal niet verlegen te zijn; dan kom je als een creep over, gebruik je excuses, dus loop je het risico, omdat we nu een wetgeving hebben die je als man vogelvrij lijkt te verklaren, om vals beschuldigd te worden.

Er mag bijna niet meer over gepraat worden, want dan wordt de lade opengetrokken dat je geen status hebt en dat het allemaal uiteindelijk om geld draait. Terwijl ik toch echt wel voel wat ik voel: de in en ingemene stemmetjes en vernederingen uit het verleden; de spelletjes die er met je gespeeld werden en dat ik dan achterlijk zou moeten zijn dat ik zoiets niet door zou moeten hebben; de vorm van gaslighting; misplaatste medelijden omdat ik emoties durf te tonen en dat ik op de dag van vandaag nog steeds over mezelf twijfel en eigenlijk al überhaupt niet eens meer op vrouwen durf af te stappen. En, kortom: daarmee ook zo onschuldige slachtoffers maak door aannames te maken die misschien helemaal niet waar zijn. En of ze nou veertien waren of vijfenveertig... Het lijken er zoveel te zijn die op een één of andere manier niet kunnen leven zonder een slopende minachting, om vervolgens te denken dat ze veilig zijn bij zij die... zij die wel altijd winnen.

Hier lijkt zich een driehoeksverhouding te ontstaan. De alfaman waar niet iets tegen in te brengen is; dus heb je altijd nog de andere kant; zij die lelijk zouden moeten zijn en geen ambities zouden moeten hebben, waar je op kan afreageren.

Tien jaar geleden vielen ze nog zo voor seksistische rappers als Lil Kleine en dat hele Topnotch gebeuren. Want zij hadden tenminste geld. Fair enough, dat is van alle tijden en dat zijn types waar je dan als man met verstand met een grote boog omheen moet lopen. Maar waar waren dan de vrouwelijke types die gewoon, via een Vlog of Opinie, kritiek durfden te uiten op dit soort machogedrag? Waarom krijgt iemand als Lil Kleine gewoon nog podium nadat hij het hoofd van zijn vriendin tussen de autodeur had geklemd, terwijl Marco Borsato; die in feite niks heeft gedaan, gewoon wel zijn carièrre kan vergeten? Waarom mag Lil Kleine nog even miljoenen binnenhalen met zijn zelfmedelijden, zonder ook maar één greintje empathie en spijt te betuigen voor zijn acties?

En ja Andrew Tate. Uiteindelijk was het toch wel Greta Thunberg; dat ene meisje dat zogenaamd niet goed bij haar hoofd was, die hem even publiekelijk te kakken zette en die hele politiezaak omtrent deze knakker in gang wist te zetten... Om dan vervolgens nog vrijgesproken te worden ook.

We besteden nu terecht aandacht aan terechte grensoverschrijdende gedragingen, maar ondertussen hebben we een bewind opgevoerd die schots en scheef in elkaar zit en de definities niet eens kunnen uitleggen. Je gaat er bijna in geloven dat de wetgeving door Social Media is beïnvloedt. Maar er is niemand, maar dan ook niemand die het heeft over mannen die trauma's hebben opgelopen van vrouwen. Zij zouden zogenaamd niet volwassen of sterk genoeg zijn. Niet van zichzelf houden. Narcistisch zijn. Te vermijden zijn. Bedenkend dat ze echt wel wensen naar genegenheid en romantiek en het goede; zoals ieder mens. Of klinkt dat weer te bedreigend?

En? Ben ik nu ook een vrouwenhater? Ben ik nu iemand die het helemaal terecht vind dat Jamie deze actie heeft aangericht? Leven we nou echt in zo'n wereld? Een wereld waar zowel jongens als meiden en mannen als vrouwen gewoon allemaal slachtoffer van zijn geworden? Nee, ik denk dat we een systeem hebben opgebouwd dat ervoor gezorgd heeft dat er stuurloze outsiders worden gecreëerd. Het idee geeft dat ze outsiders zijn. Met als klap op de vuurpijl dat je op je twaalfde eerder het fascistische beeld over het individu leert in plaats van het feit hoe de psychologie en daarbij de liefde en seksualiteit echt in elkaar zou moeten zitten. En je moet het koesteren. Je moet erin meegaan om zelf geen prooi te worden; mits je het geluk hebt dat je in een goede omgeving zit. En het is niet alleen van deze tijd; in mijn puberteit in de jaren 2000 maakte dit systeem, toen Social Media nog in de kinderschoenen stond, al een behoorlijke groeispurt en werd er zelfs nog veel weggekeken. En maakte je een naaktfoto of werd je op een korrelige camera vernederd en op internet (of Geenstijl) geplaatst? Dan was dat je eigen stomme schuld en mocht je naar een ander uithoek van Europa verhuizen. Tegenwoordig wordt daar dan wel weer gelukkig meer op gehandhaafd. Misschien is het nu een keer tijd om de bespreekbaarheid uit te breidden. Zonder het te zoeken bij de opvoeding of allerlei omwegen. Want uiteindelijk kijken we weg van de platformen zelf; proberen we weer een betuttelend beleid op te voeren en de jongeren nog dieper in de isolement duwen door hen als het probleem te zien en zullen de uitvinders zelf er lachend mee wegkomen.

Jamie. Een dertienjarige jongen waar het allemaal om draait en waarbij je gewoon nogmaals schrikt dat ze steeds jonger worden. Op de vroege ochtend breekt een heus politieteam zijn huis binnen; tot grote schrik en ongeloof van zijn ouders en zijn zus. De eerste aflevering was gewoon te voelen. Je tenen begonnen gewoon bijna te krullen. Niet om de aflevering zelf; je voelde de onzekerheid, frustraties en machteloosheid van de personages in kwestie gewoon zelf. Het onderzoek, de hele rompslomp aan dossieropbouw, het verhoor en de Jamie die blijft ontkennen; met als klap op de vuurpijl: de vuistslag van de laatste scene. En dan zijn we nog maar net begonnen.

Wat moet ik voelen voor de hele situatie? Is Jamie slecht? Zijn daad was slecht, maar ik voel gewoon medelijden. Medelijden voor hem. Medelijden voor de zekere Katie. Medelijden voor iedereen op de school. Medelijden voor de gebroken gezinnen. En uiteindelijk, in aflevering 3, medelijden voor de psychologe. Het enige wat ik me afvraag is: hoe heeft dit, zowel in de serie als in de realiteit, zover kunnen komen? Ik heb zo'n hekel aan de term: De Jeugd van tegenwoordig; maar is de jeugd ook niets meer dan de marionet dat door een bepaald systeem wordt gevormd?

Bedenkend dat steekincidenten van alle tijden zijn. Maar inderdaad; ze worden steeds jonger en de frustraties en motieven die erbij komen kijken lijken vrijwel geautomatiseerd te worden. En toch voel ik de machteloosheid, de woede en de blikken en visies over het leven en hun toekomst die vrijwel genadeloos lijken te worden bepaald. Zelfs tot het punt dat je toekomst in één klap, zowel als dader als slachtoffer, als families als naasten, is verdwenen.

Adolescence lijkt ook per aflevering steeds genadelozer te worden. Van het preventieve bewind op de school; met de hele bloemenkrans voor Katie, tot aflevering 3; waarin ik misschien wel één van de sterkste verhoorscenes ooit heb gezien, tot aflevering 4; dat nog bijna een vrolijk familieuitje zou moeten zijn. Het moment dat Jamie op de speaker staat in de auto; waarin hij in staat is om zijn verantwoordelijkheid te dragen is de finaletrap. En danhet achteraf gepraat; tsja, in principe een hele gewone reactie.

Het is eigenlijk een miniserie die acht tot tien jaar te laat is gekomen. Het is een miniserie die op alle scholen gezien moet worden (en maar hopen dat het niet weggelachen wordt) en die ouders moeten zien, die influencers en die versiercoaches eens moeten zien, of de quasi-modellen op Tik Tok. Als het niet al te laat is...

Verder heb ik er niets meer over te zeggen...

4,5*

Adolescence is een knap geschoten en bovenal uitstekend geacteerd drama. Bepaalde scènes zijn heel erg mooi ingeblikt. De inval thuis, de dynamiek tussen de (gerechtelijke) jeugdpsychiater en de jonge psychopaat. Heel sterk gespeeld en ook de vader toont behoorlijk wat talent. Ik denk niet dat ik Stephen Graham nog zulke memorabele rol heb zien spelen sinds Tommy in Snatch.

Het verhaal wordt hier jammer genoeg tergend traag verteld. De kunst van het filmmaken zit 'm natuurlijk ook in de editing en dat aspect is de filmmakers in hun opleiding precies ontschoten. Nee, de schaar zat niet in de schuif want het lijkt alsof geen enkele scène geschrapt werd. Dit had nu toch allemaal verknipt kunnen worden tot een film van 90 minuten zonder aan kwaliteit in te boeten? De laatste aflevering is voor mij zonder twijfel een zeer grote vergissing geweest. Zoveel drama, dat was echt te veel van het goede. Waar iedereen op zat te wachten, was toch om te horen hoe dat vernietigend verslag van de psychiater voorgelezen werd in de rechtbank waarna de rechter een onverbiddelijk oordeel vonnist over dat kleine ettertje? Wat we in plaats daarvan kregen...Ik heb moeten doorspoelen.

Als ik de kranten mag geloven, behandelt deze reeks een razend actueel thema. Daarover toch twee woorden. Ja, Andrew Tate is een marginale ploert. Ik vertel het mijn mannelijke leerlingen wel vaker als ze daar mijn mening over vragen. Tot een jaar geleden waren er ook veel jongens in de klas Tate-fan. Vooral omdat ze zich (zeker deels terecht) in hun mannelijkheid miskend voelden door de maatschappij en in Tate een uitweg zagen. Maar ik denk niet dat er al ooit iemand op vrouwen is beginnen inhakken na een monoloog van die opgehitste anabool. Een fictief probleem behandelen, is altijd makkelijker dan een reëel en aan moed hebben weinig filmmakers een overschot. Want er zijn natuurlijk steekincidenten zat in West-Europa en er zijn ook grote groepen mannen in onze samenleving met een nogal barbaarse kijk op vrouwen. Voorlopig blijft het wachten tot Netflix of een andere grote studio die olifant in de kamer durft te benoemen. In die optiek is Adolescence een behoorlijk laffe uitwerking van een ernstig probleem.

Geweldig geacteerd en triestig genoeg herkenbaar in de huidige maatschappij. Wel te langdradig.

Bij vlagen ontzettend sterk en bij vlagen veel te langdradig en overgewaardeerd. Adolescence toont een heel pijnlijk verhaal van een jongen van dertien die met veel bombarie van zijn bed wordt gehaald door de politie vanwege de verdenking dat hij een meisje heeft vermoord. In de vier afleveringen volg je diverse personages en momenten die horen bij zo'n incident. Aflevering 1 draait om de arrestatie en het verhoor, aflevering 2 om het zoeken naar aanwijzingen op de school, aflevering 3 om een gesprek met een psychologe en aflevering 4 om hoe het gezin van de jongen omgaat met de wetenschap dat een gezinslid een moordenaar is. Alles afleveringen hebben een one take principe, dus de camera blijft zonder overgangen filmen. Klinkt interessanter dan het is, want het werkt geweldig bij aflevering 1 en 3, maar het vertraagt en verveelt soms bij aflevering 2 en 4. De afleveringen met de arrestatie en de psychologe zijn heel sterk, ook omdat die jongen enorm goed en overtuigend acteert. Je ziet ook langzaam dat hij verandert van een bang jochie dat bij de arrestatie in zijn broek plast maar de jongen die hij werkelijk is, met kwalijke visies op vrouwen en mannelijkheid. Zeker bij de aflevering met de psychologe is dat heel interessant, want hij begint netjes, begint steeds arroganter te worden maar als hij merkt dat zij info heeft ontfutseld waarmee hij in de problemen kan komen slaat de pure wanhoop toe. Verder vind ik ook zijn vader een enorm goede rol spelen, met eerst onvoorwaardelijk achter zijn zoon staan, maar na het zien van de fatale beelden weet de man niet meer hoe hij met dit om moet gaan. Woede, verdriet en wanhoop wisselen af en en ik had oprecht medelijden met hem en zijn familie.

Maar wat ik zei, het one take gebeuren maakt de serie ook soms wel erg traag en niet altijd even interessant. Aflevering 2 is niet slecht, maar wel overbodig en sowieso niet al te boeiend en aflevering 4 begint sterk en eindigt zelfs ijzersterk met het gesprek met zijn vrouw en het bezoek aan de slaapkamer van zijn zoon, maar daartussen heb je wel het gevoel dat het te lang duurt en ook dat ze een scène overslaan, namelijk de rechtszaak. We willen toch allemaal de veroordeling van de jongen zien en de reactie van zijn gezin? Ik snap dat de serie draait om de gevolgen van en niet de moord zelf, maar ik miste het wel.

En ik vind het wel jammer dat de serie wel erg summier met de info over de moord is. Je blijft toch best met vragen zitten, terwijl ik denk dat ze dit beter hadden kunnen schrijven. Dat had gekund als je het one take principe weggelaten had. Ik lees in de media dat dit een van de beste series in jaren is, maar ik vind het allemaal wat overdreven. Het is heftig, het heeft impact maar er valt genoeg op aan te merken. Ook bijzonder dat Netflix een blanke jongen in de hoofdrol zet, terwijl de werkelijkheid wel anders is. Ik vind het wel een serie die je gezien moet hebben en die misschien op scholen vertonen ook wel de moeite kan zijn, want iedereen heeft te lijden als zoiets afschuwelijks is gebeurd.

3,5*

Wat een toptelevisie dit zeg. Vier scènes verdeeld over 4 afleveringen die je zelf in elkaar mag puzzelen. De serie is een goede waarschuwing over hoe gevaarlijk het internet kan zijn en vooral in die krochten ervan waar de manosphere steeds groter publiek lijkt te krijgen. Misogynie, masculiniteit, en zelfs aanzetten tot geweld is een zorgelijke ontwikkeling waar vooral jonge, onzekere jongens beïnvloedbaar zijn. Zeer indrukwekkende acteerprestaties van de jonge Owen Cooper, die bij de opnames 14 jaar was. Ook Stephen Graham zet hier een geweldige rol neer als de geteisterde vader. Zijn pijn is voelbaar.

En niet te vergeten Erin Doherty als de psychologe in aflevering 3: IJzingwekkend goed.

Erg goede en realistische serie waarin uitstekend wordt geacteerd, vooral ook een pluim naar de kinderen. Aflevering 1 is subliem, maar daarna wordt het toch wat langdradig al bleef het me boeien, omdat ik benieuwd was naar de afloop. Aflevering 4 is wel weer mooi neergezet met in de hoofdrol de vader van Jamie.

Indringende, aangrijpende vierdelige miniserie over de 13-jarige Jamie Miller (Owen Cooper), die op een ochtend wordt gearresteerd voor de moord op een tienermeisje van zijn school. Stephen Graham, hier tevens mede-scenarist, is fantastisch als de vader van het gezin, maar de show wordt gestolen door Cooper, die hier zijn debuut maakt. Daar gaan we ongetwijfeld nog veel van horen. De hele cast is overigens eersteklas. Knap geschreven en werkelijk briljant gefilmd, met iedere aflevering bestaande uit één lange take.

Waar de one-take-scenes in aflevering 1 en 3 uiterst sterk waren, had het ook zijn beperkingen, te vinden in aflevering 2 en 4. Ik vind het soms iets te langdradig overkomen, maar aan de andere kant geef ik het je te doen om zo'n sterk verhaal te vinden dat ook nog past in een one-take. Dat er een parallelle wereld is voor pubers is niet van vandaag de dag, de uitwerking door de sociale media wel door de anonimiteit. Sommige items, zoals de betekenissen van emojis en andere gifs die naar voren komen, lijken mij wat overdreven en ver gezocht. Hier mondde het uit in een moord, alhoewel er natuurlijk meer aan de hand was met deze buiten zichzelf tredende adolescent. Zorgen en gevoelens waar ouders geen weet van hadden. Ook dat is niet van vandaag de dag, vroeger waren er ook pesterijen, maar dan via briefjes en tekeningen of via een derde persoon. Terug naar de serie; alle acteurs verdienen lof voor hun acteerprestaties. Hoe realistisch hebben ze het allemaal neergezet, ja laat dat maar aan de Engelsen over. Met name het gesprek met de psychologe was van een torenhoog niveau. Zijn er dan geen dingen waar je je aan kan storen? Jawel, de scenes op een school, want de bel gaat er altijd, er zijn altijd stereotiepe leraren met hun gedrag (verstrooide, begripvolle of de-zweep-hanterende) en onhandelbare klassen of bijdehante opmerkingen van leerlingen. Een moord op een medeleerling heeft namelijk een behoorlijke impact op het gevoel. Helaas was het nu teveel ´Hollywood´. De oplossing om geen rechtbankscene te laten zien is geweldig en sterk neergezet. De huis-tuin-keuken omgeving draagt allemaal bij tot een groot realisme. Fantastisch spel ook van de zus in aflevering 4, kippenvel! Al met al een prima serie, hulde.

Onder elke woede zit pijn

Adolescence is een vierdelig Brits drama bedacht en geschreven door Jack Thorne (Toxic Town) en hoofdrolspeler Stephen Graham (Bodies, Little Boy Blue). Adolescence vertelt het verhaal van een 13-jarige jongen die verdacht wordt van het neersteken van een leeftijdgenoot. De serie is dramatisch, gelaagd en genuanceerd. Door de onetake-benadering - een knappe tour de force - voelt Adolescence soms traag en voorspelbaar, en staan de vier afleveringen los van elkaar. De hype rond deze serie voelt overdreven; als beoogd lesmateriaal op middelbare scholen over de donkere kant van social media focust Adolescence op een veel breder en dieper perspectief. Het acteerwerk van Stephen Graham, Owen Cooper als Jamie en Erin Doherty (The Crown) als klinisch kinderpsycholoog, is fenomenaal.

Net voldoende voor mij. Het is natuurlijk allemaal knap gemaakt met onder andere die one-take shots, maar heeft voor mij totaal geen toegevoegde waarde. Had er dan iets fatsoenlijks van gemaakt. De acteerprestatie van "Jamie" vond ik wel eruit springen. De kern van het verhaal wordt, ondanks de lengte van het geheel, toch nog onderbelicht. Deel 4 vond ik het meest belabberd; hier en daar compleet over-the-top wat het gedrag van pa Eddie betrof.

Mwah, een mini serie van maar 4 afleveringen en toch is zeker de helft nog behoorlijk saai! Langdradige en onnodige gesprekken tussendoor, terwijl het begin op zich veelbelovend was.

De manier van filmen voegt wat mij betreft weinig toe. Ik krijg er een beetje flash mob vibes van ofzo.

Wat overgewaardeerde serie, opzich goed geacteerd, maar ook weer niet zo waanzinnig dat het je echt helemaal raakt. 2 sterren.

Bij series heb ik mij afgevraagd waarom er niet stilistische, cinema vérité varianten zijn die vergelijkbaar zijn met films van hoge artistiek waarden. Op zich voldoet deze miniserie - het had net zo goed aan lange speelfilm kunnen zijn - hier wel enigszins aan. Zeer vol details, ongekende, zeer uitgesproken alsmede introverte emoties en zoveel meer. Duidelijk is dat de tweede aflevering mij, ongeacht het einde, mij weinig doet.

Iedereen heeft het alleen maar over wat social media met je doet maar het gaat verder dan alleen social media. Hij werd al gepest op school , met voetbal had die het idee dat zijn vader zich schaamde. Eigenlijk voelde hij zich niet genoeg voor de wereld en ik denk dat dat tegenwoordig een heel groot punt is , en social media versterkt dat enorm. Heel veel kinderen en ouderen stellen hoge eisen aan zichzelf omdat ze denken dat dat nodig is. Nu over de film hahah. Ik vond hem ijzersterk , nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie dacht dat hij haar alleen sloeg. Maar goed acteerwerk was echt heel goed, verhaal goed. Ja en of dat one take me nou echt heeft geraakt weet ik niet. Maar zeer goede miniserie.

Adolescence: in maart-april 2025 ging heel internet er over. Deze week heb ik dit ook maar eens bekeken. Ik snap de hype: het is zeer goed gemaakt, uitmuntend geacteerd en snijdt actuele onderwerpen aan.

De one-shot gimmick is hier meer dan een stilistische keuze. Het brengt je heel dicht bij de personages en zelfs na vier afleveringen heb je het gevoel hen beter te kennen dan anderen na vijf seizoenen. Het acteerwerk is geweldig. De dialogen zijn ook goed.

Maar er schort toch wel iets aan. Qua thematiek blijft het oppervlakkig. De motieven blijven toch behoorlijk mistig. Er worden wel wat onderwerpen genoemd, maar het het is niet aannemelijk dat dit niet eerst tot andere problemen heeft geleid en direct uitmondde in een moord. Het kwam voor iedereen allemaal uit de lucht vallen.

Lijkt me raar.

Daarnaast is de hoofdrolspeler - de piepjonge Owen Cooper - zeer goed, maar krijgt hij in aflevering drie wel erg raar geschreven scènes voor zijn kiezen. Het past totaal niet bij iemand die 13 is, het getoonde gedrag is eerder van iemand van 18 of 20. De eindscène maakte dan weer alles goed. Ik kende Stephen Graham niet zo goed, maar ik zal hem nu zeker volgen. Wát een kerel is dat zeg.

4,5 sterren