Monster - Seizoen 1 (2022)

Ik kijk er graag naar, en dat is al nieuw, want er zijn vele series en films over seriemoordenaars en de meeste zijn echt niet om naar te kijken!

Het is wel ongelooflijk dat hij dit zo lang heeft kunnen doen en nooit eerder is opgepakt en dat in een klein vies appartementje.

Mijn favoriete film over een seriemoordenaar blijft een film van lang geleden, namelijk Citizen X over Chikatilo

Ik heb nu 4 afleveringen gezien en de serie heeft mij te pakken.

Wat een ongelooflijke creep is die Jeff. Verbaasd ben ik over het feit dat hij zo lang zijn gang heeft kunnen gaan.

De naïviteit en onwil van de politie en de rechters.

Jeff kwam uit een rare familie. De vreemde band met zijn vader, die in Jeff een wetenschapper ziet. Ja nieuwsgierig is Jeff, maar niet naar wetenschap. Een vader die niet naar hem luistert en de kwetsbare Jeff maanden alleen laat. Een moeder die depressief is en hem ook in de steek laat.

Prima geacteerd. Evan Peters zet overtuigend een meelijwekkend maar ook zeer afstotelijk personage neer.

Goed gefilmd. Macro-opnamen van Jeffs fetisch en soms dicht op de huid gefilmd bij intieme scènes.

In het begin vond ik het storend dat niet chronolgisch het verhaal werd verteld. Toch een goede zet om dat niet te doen. Daarmee werd ook regelmatig eens stukje spanning opgebouwd.

Een topserie.

Na de vele (true crime) series over serial killers is het nu eindelijk tijd voor Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story. Minutieus wordt Dahmers geschiedenis in bijna 10 uur aan ons voorgeschoteld. Groezelig, donker, naargeestig, weird, onsmakelijk; makers Ian Brennan (Ratched, Glee) en Ryan Murphy (American Horror Story) sparen ons niet. Ondanks dat, of misschien wel juist omdat er niet veel gore te zien is.

De charmante Dahmer, uitstekend vertolkt door Evan Peters (Mare of Easttown, WandaVision), zet hulpverleners en politie onder het motto van 'gay stuff', regelmatig op het verkeerde been. Met veel diepgang en detail worden in flashbacks ook de kinder- en tienerjaren van Dahmer geschetst. Feilloos wordt ontrafeld wat er allemaal mis ging; een kijkje in Dahmers lijdensweg, en dat van sommigen van zijn slachtoffers. Mooie rol ook van Richard Jenkins als Dahmers vertwijfelde vader. Als Dahmer zelf om hulp vraagt wordt een menselijk beeld geschetst van iemand die volkomen verdwaald is. Verdwaald in zijn eigen onmenselijke hel.

De score is van Nick Cave en Warren Ellis. Dahmer - Monster: The Jeffrey Dahmer Story is een topserie.

Geen idee waar alle fuzz rond deze serie vandaan komt. Vind het maar erg gemiddeld en aan de saaie kant. Echt goor of gruwelijk wordt het eigenlijk nooit. Ook een aantal cinematografische en verhaaltechnische keuzes kan ik niet goed smaken, zoals de keuze om de serie aan te vatten met de arrestatie van Dahmer en dus al wat volgt in vorm van flashback te laten zien. Wat een slecht idee. Zit nu aan aflevering zeven en ik denk dat ik ga afhaken.

Meningen zijn duidelijk verdeeld en slachtoffer hulp Nederland wil de serie nu verbieden. Zelf vind ik dat iedereen zelf moet kunnen kiezen en niemand verplicht je tot kijken.

Ik wilde het dus zelf ondervinden, heb 5 afleveringen gekeken maar zat weinig vaart in en had ook in 2 uurtjes verteld kunnen worden. Daarna afgehaakt.

Uitstekende serie over de gruwelijke seriemoordenaar Jeffrey Dahmer die op gruwelijke wijze vele slachtoffers maakte en daarmee toch wel een van de ziekere moordenaars uit de geschiedenis is geworden.

Er is een hoop ophef over deze reeks, maar dat snap ik weer niet. Naast het feit dat het ruim 30 jaar al geleden is (wanneer mag het dan wel?) is het ook zeker geen ode aan Dahmer geworden maar een vrij heldere blik op zijn daden en gestoorde gedrag. De man wordt zeker niet als held neergezet, maar krijgt wel een achtergrond want ergens moet zijn zieke gedrag vandaan komen. Normaal is het vaak een hele slechte jeugd met waardeloze ouders ofzo, maar dat valt hier wel mee. Het was niet gezellig bij hem thuis, maar zeker zijn vader heeft hem onvoorwaardelijk gesteund en geholpen op zijn wijze. En dit is ook zeker geen serie geworden waarin de gore en zieke shit gecultiveerd is. Op zich zie je er vrij weinig van en laat men vooral veel aan de verbeelding over.

Ik vond het acteerwerk bovengemiddeld sterk, vooral bij Dahmer zelf, maar zeker ook bij zijn vader (hele sterke bijrol) en de buurvrouw die constant de politie belde, maar nooit werd gelooft. Ongelofelijk wat een fouten er zijn gemaakt. Of het door racisme komt betwijfel ik, ik had meer het idee dat het door de achterstandswijk kwam en doordat de politie weinig zin had zich in de gay-scene te begeven. De serie had misschien wel iets korter en bondiger gekund, maar aan de andere kant werd het echt nooit saai of langdradig, omdat ik Dahmer gewoon een boeiende hoofdrolspeler vond, hoe walgelijk zijn daden ook waren. Het zorgde ook voor een passend einde, als hij vermoord word in de gevangenis. Ergens moet je denken dat zoiets best erg is, maar ik denk dat bijna iedereen het ook als gerechtigheid zag. Mooi emotioneel moment als zijn vader zijn lijk ziet en breekt. Hoe afschuwelijk hij de daden van zijn zoon ook vond, de liefde voor je kind is bijna altijd onvoorwaardelijk.

Nu komende week nog maar even de nieuwe docu over Dahmer op Netflix bekijken en dan is het wel weer mooi geweest.

4*

tot nu toe 3 afleveringen van de serie gezien + een analize van iemand op youtube van de gebeurtenissen .

Voor mij is het vrij duidelijk op de vraag hoe hij zo kon worden , abandon issues , een moeder die geestelijk gestoord was en hem geen liefde gaf , een vader die toch teveel afwezig was en pesterijen op school .

Als je dan zelf ook al een labiel persoon bent dan kan er in een samenloop van toevalligheden dit gebeuren denk ik .

we zien ook een scene waarin duidelijk wordt dat zijn moeder zoveel pillen slikte tijdens haar zwangerschap

Ook dat kan invloed hebben op de ontwikkeling van het kind ( niet heel vergezocht lijkt me ) .

De serie zelf zit wat raar in elkaar , geen chronologische volgorde waardoor het wat rommelig overkomt soms .

Evan Peters ken ik niet echt als acteur maar hij speelt zijn personage erg sterk .

Qua gore wel heel sumier , veel word toch weggelaten en dat kan heel goed werken , ik begrijp de motivatie erachter wel maar het komt soms wel erg braaf over .

Tot slot vind ik de ophef totale onzin , slachtofferhulp zet zichzelf met deze actie voor schut want je kan ook heel makkelijk redeneren dat de serie toch wel een bepaalde educatieve waarde heeft om eventueel vergelijkbaar gedrag bij kinderen te herkennen .

Evan Peters is indrukwekkend als sullige maar tegelijkertijd berekenende seriemoordenaar Jeffrey Dahmer, in deze eersteklas 10-delige miniserie. Sfeertekening, camerawerk en gebruik van geluid en muziek zijn van zeer hoog niveau. Bijna nog beter dan Peters is Richard Jenkins als de vader van Dahmer. Hij vormt het emotionele hart van de serie en zet hier echt een onvergetelijk personage neer. Na de eerste zes sublieme afleveringen wordt de focus helaas een beetje verlegd naar een aantal minder interessante personages en ontwikkelingen, waarna het allemaal wat minder boeiend wordt.

Ik maak mij een beetje zorgen. Zorgen omdat de seriescore absoluut niet overheen komt met de kwaliteit. Uit het verhaal is niet het maximale uitgehaald. Ook de laatste afleveringen zijn absoluut het kijken niet waard. Mensen het verhaal op zich is natuurlijk bizar. Maar op een bizar verhaal alleen geef ik geen beoordeling. 2,5 ster

Wat een sterke eerste helft van de serie… Mooi sfeertje en een heerlijk tergend tempo. In dat opzicht past het in het rijtje van Mindhunter en Manhunt: Unabomber.

Aflevering zes steekt er met kop en schouders bovenuit. Zowel inhoudelijk - de relatie tussen Dahmer en de dove Tony - als audiovisueel (met de stiltes tussendoor vanuit Tony’s perspectief). Erg gaaf gedaan.

Na deze aflevering dooft het langzaam uit. De band tussen Dahmer en zijn vader boeit nog steeds, maar de rest veel minder, mede door een vrij uitvoerige BLM-achtige insteek. In de laatste afleveringen komt ook een aanklacht naar voren tegen de commerciële uitbuiting van Dahmers acties. Namelijk in de vorm van een boekverkoop - z’n vader - een mogelijke verfilming en een stripboek. Er wordt begrip gekweekt voor de bezwaren daartegen, best logisch. Ergens vind ik het dan wel ironisch dat nu vele miljoenen met de serie wordt verdiend, juist gedreven op Dahmers reputatie en handelingen (zie alleen al de trailer).

Gelukkig blijven de goede scènes hangen en het nummer Please Don’t Go kan ik niet meer horen zonder aan Dahmer te denken. Zeker niet in de verknipte vorm zoals hier gebruikt.

En tijdens mijn vakantie nog even voor een tweede serie na True Detective seizoen 4. En daarbij viel de keuze op deze Dahmer waar ik al veel over gehoord had. Sowieso interesseren seriemoordenaars mij wel, in de vakantie tevens het uitmuntende boek van James Ellroy gelezen over de zwarte dahlia, daarnaast zou het gruwelijk, goor en heftig zijn, nou kom maar op dan! Maar helemaal inlossen deed de serie dat niet hoewel hij wel allezins goed bleek te zijn.

Manson, Bundy, Gacy, Zodiac, Ed Gein, het is maar een kleine greep uit een behoorlijke lijst waar Jeffrey Dahmer natuurlijk ook bij hoort en waar de interesse natuurlijk altijd gekoppeld gaat aan de vraag waarom? En aanvankelijk gaat het beeld van de slonzige Dahmer hand in hand met dat van Fritz Honka in Der Goldene Handshuhe in combinatie met een ongemakkelijk en indringend sfeertje. Fraai is het jaren '80 sfeertje met de muziek, mag de rest van de soundtrack van onderandere Nick Cave ook vast wel benoemd worden en lijkt Quicksilver Evan Peters best wel op zijn plek en de rol te passen waarop we een jump back naar de jeugd van de jonge Jeff krijgen.

En laat daar nu best een goed beeld ontstaan van de reeds aparte Jeffrey opgroeiend in een huiselijke situatie die eigenlijk niet te doen is met veel momenten die dingen gaan beïnvloeden. De verwachte gruwel van geboorde gaatjes, zuur, verminking, kannibalisme en moord blijft nochtans uit, en dat is opzich wel weer een begrijpelijke keuze want wat voegt het eigenlijk toe behalve shock value. Uiteindelijk is dit toch interessanter waar regelmatig heen en weer wordt geswitcht tussen de jeugd en latere fases waar Jeff steeds verder ontspoord. En dat beeld, vooral van de jeugd, is zowel schrijnend als gedurfd om iemand als Dahmer als slachtoffer af te schilderen, want dat doet het tot op zekere hoogte met een niet te benijden jochie die steeds verder in het nauw komt, verlatingsangst creëert, niet om kan gaan met afwijzing, drie verschillende syndromen onder de leden had en hevig worstelt met zijn seksuele geaardheid en uiting van dingen. Het is red flags all over the place maar begrijpen en goed ingrijpen blijft uit.

Een beeld vervolgt zich rond iemand die toch regelmatig compulsief of dwangmatig overkomt en hekelt hoe hij is en wat hij doet en toont daarmee de totale ontwrichting van iemand die eigenlijk alle geluk van de wereld had niet eerder tegen de lamp te lopen in een wereld geleid door verloedering, armoede, de achtergestelde gayscene en het nodige aan rascisme. En eigenlijk moet de frustratie van mensen zoals de buren als Glenda en Pamela Bass, die voor het gemak tot één gesmeed worden eindeloos geweest zijn, net als de nasleep voor alle families, met alle fakenews ook nog eens in de media. Verontrustend ook nog eens zo'n fanbase. En eigenlijk slaat de serie Dahmer nergens echt een valse noot of grote fout of het moet de buurvrouwen betreffen. Want Cleveland woonde naar het schijnt tegenover Dahmer en belde inderdaad de politie en was betrokken bij het geval Konerak. Maar woonde Pamela Bass naast Dahmer en kreeg onderandere het broodje aangeboden wat ze op heeft gegeten.

Afijn duidelijk is dat dit een meer dan prima serie is, waar ik Richard Jenkins nog even wil benoemen in de sterke rol als vader, en heeft het geen moment verveeld. Doch echt een onwijze prikkel van kijken, kijken en nog eens kijken, en nog maar een aflevering, heeft Dahmer net niet over zich waar het toch vooral interesse is hoe het afloopt. Daarom geen topcijfer maar wel bovengemiddeld.