Stranger Things - Seizoen 3 (2019)

Dit zou dé hype van het jaar worden op gebied van series en dat maakt Stranger Things gelukkig helemaal waar. Net als in het fenomenale tweede seizoen is ook hier weer alles van gigantisch hoog niveau. De CGI kan zich bij vlagen meten met grote bioscoop-blockbusters, de spanningsopbouw is weer voortreffelijk en dat gevoel van avontuur blijft van de eerste tot de laatste aflevering hangen. De serie neemt de tijd, begint met een paar redelijk kalme afleveringen (en die zijn gewoon nodig om het verhaal te vertellen), maar werkt steeds meer toe naar een fantastische climax met een heerlijk smerig en levensgevaarlijk monster. De laatste afleveringen zijn echt van buitengewoon hoog niveau.

Maar ondanks dat de sci-fi en horror overheersend zijn, blijft dit wel gewoon een 80's avontuur met kinderen en dat vergeten ze ook nooit. Walkie-talkies, katapulten om mee te schieten, old school bioscopen, klassieke computergames. Ik geniet van zulke details als iemand die ook in de 80's is geboren en met dat soort spullen heeft gespeeld. Als ik iets wat minder geslaagd vond, dan waren het de drama-elementen. Had beter uitgewerkt kunnen worden. En ik vond de slotscènes minder sterk in vergelijking met seizoen twee, waar dat leuke school-prom de afsluiter was.

Het levert weer een heel hoog cijfer op en het moet gek lopen als dit niet wederom het beste is dat mijn seriejaar weet te brengen.

4,5*

Prima 3e seizoen dat zich kan meten met het tweede en genoeg twists en vernieuwingen introduceert. De karakters blijven het sterkste punt van de serie, stuk voor stuk kan ik genoeg om ze geven, met uitzondering van de onuitstaanbare Erica, het bijdehante zusje van Lucas. Daar staat wel een beter uitgewerkte Robin, de collega van vetkuif Steve, tegenover. Veel humor verder en natuurlijk de nodige retro muziek, producten, mode en films uit de 80s. Minpuntjes zijn de vele deus ex machina-momenten met El en het te vaak ontbreken van de imposante Mindflayer die wel heel vaak van de aardbodem verdwenen lijkt. Verder vond ik het plot wat minder strak, er worden veel ballen in de lucht gehouden maar ik begreep niet altijd wat het plan was van zowel de pro-als antagonisten. Zo zegt Jonathan dat ze alleen de remkabel van een auto nodig hebben maar werd het mij nooit duidelijk waarvoor.

Blijf verder kijken tot na de credits. Zonder meer 1 van mijn favoriete series. Toch jammer dat er nog maar 1 seizoen komt, maar de jochies worden oud natuurlijk en de Duffer broertjes willen het terecht niet teveel uitmelken.

Zo dat was weer genieten zeg, heerlijke serie blijft het. Steve en Dustin zijn toch wel mijn favorieten in de serie, heerlijke chemie hebben die twee. De komst van Robin werkt erg goed, echter Erica weet voornamelijk te irriteren. Gelukkig blijft de rest van de groep wel boeien. Ook leuk om te zien dat ze wat meer aandacht aan de relaties geven, hoewel bij vlagen inderdaad wat soap-achtig word. Voornamelijk tussen Joyce en Hopper voelt het erg geforceerd.

Het hele plot omtrent de russen voelt erg cliche, begrijpelijk voor de jaren 80 maar na twee seizoenen met slechte wetenschappers had van mij wel wat anders gemogen. Gelukkig wordt het nergens dusdanig storend. Wel leuk was de 'schwarzenegger' badguy.

In zijn geheel iets minder dan het vorige seizoen. De serie blijft wel ontzettend leuk om te kijken, al is het alleen al vanwege de sfeer, stijl en muziek. Wel hoop ik dat ze het niet teveel gaan uitrekken.

Per seizoen wordt het minder. In dit seizoen lijkt men vooral geïnspireerd te zijn door zombiefilms en door The Terminator. Vooral het eerste heeft een invloed op de spanning. Vaak geldt toch dat hoe minder vaak een bedreiging daadwerkelijk in beeld is, hoe gevaarlijker het voelt. Zombies zijn toch vaak wat meer zichtbaar en ook al zijn de creaturen in dit seizoen niet daadwerkelijk zombies, hier gebeurt iets soortgelijks wat de spanning dus niet ten goede komt.

De kast is allemaal wat ouder en minder schattig en dat helpt natuurlijk ook niet. Aardig is dat Erica, het zusje van Lucas, een prominentere rol heeft. Natuurlijk een ontzettend irritant kind, maar ik kan er wel om lachen. Wat minder leuk is, is het afgrijselijke liedje dat in de laatste episode voorbij komt. Werkelijk verschrikkelijk en als je erover nadenkt kost het ook nog eens Hopper het leven, omdat hij net toen hij op het punt stond om de boel op te blazen onderbroken werd door de "Terminator"; hij had slechts één extra seconde nodig gehad, en dat liedje kostte natuurlijk veel meer.

Ik gok er overigens op dat hij niet daadwerkelijk dood is. We hebben geen lijk gezien, dus volgens de filmwetten is hij niet echt dood, en in de laatste scenes werd er gesproken over een Amerikaan in gevangenschap van de Russen, die duidelijk elders contact met de Upside Down hebben gemaakt, dus mijn gok is dat hij vlak voor de explosie de Upside Down in is gevlucht en later door de Russen gepakt is.

We gaan het zien tijdens het onvermijdelijke volgende seizoen. Dat mag wat mij betreft beter worden dan dit, anders haak ik echt af. 2*.

Heel erg dubbel dit,

Aan de ene kant echt geweldig, aan de andere kant clichés tot in den treure met als dieptepunten Billy zijn re-mindcontrol door El (erg jammer dat een episch gevecht met de mindflayer so anticlimactisch moet eindigen), het leger dat precies op tijd komt om vervolgens niks te doen, en natuurlijk het Hopper incident (het doen alsof hij dood is, vervolgens 20 minuten (!!!) een brief voorlezen om hem te rouwen terwijl we allemaal wel weten dat hij toch wel leeft zoals ook op het allerlaatst nog gehint wordt). Hierdoor kwam ik er als kijker gewoon volledig bedrogen uit.

Het is heel jammer want ik vond dit seizoen verder heel erg vermakelijk; Robin is echt een leuk karakter met een heerlijke dynamiek met Steve, Suzie (ondanks dat we haar maar 1 keer zien) is een leuke toevoeging waar in het begin grappen over worden gemaakt dat ze niet bestaat en tegen het einde de fantastische never ending story scene, de haat-liefde verhouding tussen Hopper en Joyce, de lelijke eend in de bijt Smirnoff, en mini nerd Erika.

Verder deel ik het sentiment wel dat dit seizoen meer van hetzelfde is al zie ik dat persoonlijk niet echt als een puntje van kritiek. Het is echt doodzonde dat ik na dit uiterst vermakelijk seizoen zo'n zure nasmaak overhoudt. Om verdere irritatie te vermijden zal ik seizoen 4 overslaan (tenzij de irritatie over 1 of 2 jaar voldoende is weggeëbd ), en me aan de hoogtepunten vast houden, want ik vond Stranger Things echt een heerlijk frisse wind waar ik echt wel even aan toe was.

4*

Iets beter dan het feest der herkenning dat seizoen twee was, met enkele leuke nieuwe personages en een iets andere insteek qua plot. Wat vooral goed werkt is het bij elkaar weghouden van de hoofdrolspelers, die nu allemaal hun eigen avontuur beleven. Bij vlagen iets te geforceerd grappig en flauw, maar overwegend toch wel weer erg leuk en vooral spannend. En het tijdsbeeld wordt vooral visueel geweldig overgebracht. Day Of The Dead! Back To The Future! Erg cool gedaan. Sublieme special effects ook. Ik ben in ieder geval nog niet uitgekeken op de reeks.

Vorig jaar de eerste twee seizoenen op een klein laptopschermpje gekeken tijdens mijn verblijf in Londen. Seizoen 1 vond ik leuk, maar de hype was me nog niet meteen duidelijk. Bij seizoen 2 was dat wel het geval. Na afloop van dat seizoen ging ik meteen opzoeken of seizoen 3 al in de maak was en heb ik zelfs Beyond Stranger Things gekeken.

Het spreekt dus voor zich dat ik hier naar uitkeek en met hoge verwachtingen ging kijken. Best gevaarlijk, want dan kan het haast alleen maar tegenvallen. Ik sta dan ook ietwat perplex dat dat laatste geenszins het geval is. Ik zou zelfs zeggen dat dit voorlopig mijn favoriete seizoen is. Deze reeks heeft nogal wat kritiek gekregen op de soap-achtige taferelen in de eerste afleveringen, maar zelf heb ik dat niet als negatief ervaren. Oké, de meiden gedragen zich misschien niet helemaal naar hun leeftijd, maar storend vond ik dat niet. Het wordt door het felle kleurgebruik en de heerlijk passende 80's soundtrack gelukkig niet al te serieus gebracht. Ik vind het bovendien logisch om de draad bij de koppeltjes op te pakken, omdat die prachtige slotscène uit het vorige seizoen ons daar achterliet. Het zorgt zelfs voor enkele mooie 'coming of age' momenten, waarbij enkele groepsleden de eerste stappen richting volwassenheid zetten, terwijl anderen (Will), die daar nog niet aan toe zijn, moeten toezien hoe dat de onderlinge verhoudingen beïnvloedt en hun kindertijd langzaam ten einde komt.

De ontwikkelingen die de personages doormaken vind ik erg goed, maar er is meer. The Mind Flayer maakt hier eindelijk zijn opwachting en ook deze stelt niet teleur. Het is een goor en indrukwekkend monster geworden dat garant staat voor bloedstollende momenten en een climax waar je u tegen zegt. Tevens wordt Billy's rol aanzienlijk uitvergroot ten opzichte van het voorgaande seizoen en dat gebeurt met verve. Daar waar hij in het vorige seizoen nog een stereotype aso was, krijgt hij hier meer betekenis. De scène waar Eleven achter zijn verleden komt ziet er schitterend uit en is aangrijpend. Ook nieuwe personages als de gladde burgemeester, de Russische Terminator, maar vooral Robin zijn leuke toevoegingen. De chemie tussen Robin en Steve is goud waard en het is mooi dat de interactie tussen Steve en Dustin gekoesterd wordt. Het levert wederom erg leuke momenten op. De vaste cast verdient sowieso weer alle lof. Zowel de kinderen als de volwassenen zijn allen geloofwaardig en ik heb zelden een serie gezien waar ik evenredig meeleef met zo veel verschillende personages. Ik denk dat enkel Twin Peaks die eer mag delen.

Kent seizoen 3 ook minpunten? Nauwelijks. De irritante superieuren van Nancy en Jonathan (al was dat natuurlijk de bedoeling, maar laat ik het erop houden dat dat goed gelukt is) en Billy die op het einde iets te snel tot inkeer komt zijn de enige zaken die me opvielen. Het zijn kleine smetjes die niet kunnen opwegen tegen het plezier waarmee ik hiernaar heb gekeken. De 80's referenties liggen er hier wat dikker bovenop dan voorheen, maar eerlijk gezegd juich ik dat alleen maar toe. Stranger Things kan het wat mij betreft hebben. Het typische winkelcentrum, het bezoeken van Back to the Future, het zingen van The NeverEnding Story... ik vond het fantastisch. Sommige aspecten, zoals de Russische basis onder het winkelcentrum, zou je kunnen beschouwen als ongeloofwaardig of vergezocht (wat het natuurlijk ook wel is), maar persoonlijk heb ik er niet bij stilgestaan. In de serie komen dusdanig veel eigenaardigheden aan bod dat dit niet misplaatst voelde.

Ik heb hier een erg voldaan gevoel aan overgehouden. Het seizoen ziet er visueel prachtig uit, kent voldoende humor, spanning, mysterie en weet in de laatste aflevering tot twee keer toe te ontroeren. Ik zou geen minder goede aflevering kunnen aanwijzen; het seizoen voelt naar mijn mening als een mooi totaalplaatje. Ik heb even getwijfeld over mijn score, want ik deel hem niet vaak uit, maar de serie heeft het dubbel en dwars verdiend.

Laat seizoen 4 maar komen!

5*

The USS Butterscotch, you’ve got to try it! It is out of this WORLD!

De intro van Stranger Things bezorgd mij tot op de dag van vandaag kippenvel! Heerlijk die eighties sound! S3: ik was er in een rap tempo doorheen. Na het iets wat teleurstellende 2de seizoen ben ik weer een beetje happy ---> (R.I.P. Hopper? Shit man!!! Echt klote!!!). De uiterst sterke cast van Stranger Things rocked als een malle. Actie, drama, humor, vuurwerk en lekkere muziek ect ect. Alles maar dan ook echt alles is uit de kast getrokken om seizoen 3 tot een succes te maken. Missie geslaagd! Laatste aflevering gaat knallend het jaar uit. The NeverEnding Story scene: epic! Ik zat gewoon mee te swingen.

Stranger Things seizoen 3: lekker lekker lekkerrr!

****

Even een mooi voorlopig slot voordat de Covid-pandemie roet in het eten van het vierde seizoen gooide.

In seizoen 3 is er inmiddels vrij veel veranderd. De vrienden Mike, Lucas, Dustin, Will en Eleven zitten in de puberteit. Hopper neemt de voogdij over Eleven en een patserige broer en zijn jongere zusje komen ten tonele, en Mike heeft eindelijk zijn hart laten spreken voor Eleven... ten laste van Hopper die het er niet mee eens is.

Het gespeel heeft plaatsgemaakt voor de liefdesperikelen, er ontstaat concurrentie... en dan krijgen de personages ook nog eens te dealen met een wel hele ondenkbare vijand. Namelijk de Mindflayer... een gigantisch smerig monster dat op al je fobieën gaat werken. Ben je bang voor spinnen, tentakels of een glibberige schubbenhuid? Maak dan je borst maar nat.

Naast de jeugdige experimenten moeten de vrienden, vaak met behulp van de oudere personages weer aan de slag. Laat dat synthersize-deuntje maar opspelen want nu is het menens.

Centraal in deze serie staat het lab, waar deze kwaadaardige wezens worden gecreëerd. Door de Russen. Klopt het trouwens dat je die monsters als niets meer kan zien als een metafoor van de angst die er destijds speelde voor het vallen van de bom?

Tegen het einde wordt het inderdaad een ware en spannende sensatie. Sterker nog... Het wordt echt een macabre en fucked up zooitje.

Maar... De epiloog is zo mooi! En er is nog een verrassende after credits...

Het leek in 2019 al heel moeilijk te zijn om de personages van Stranger Things te moeten missen. Ik heet ze volgende week weer van harte welkom.

Maar na het vijfde seizoen mag het wel afgesloten worden.

5,0*

Wat een enorme achteruitgang ten opzichte van seizoen 2. De duistere, onheilspellende sfeer heeft compleet plaats gemaakt voor flauwe oneliners en stomme grappen, waardoor elke vorm van spanning wegvalt. Sommige personages zijn daardoor ook simpelweg enorm vervelend geworden. Daarbovenop hebben ze een klein kind geïntroduceerd (overigens het meest irritante personage ooit) dat letterlijk meer screen time en zinnen heeft dan de meest hoofdrolspelers. Hoop echt dat seizoen 4 teruggrijpt naar eerdere twee seizoenen.

Dit derde seizoen is nog steeds vermakelijk, met goede acteerprestaties, emotie en een leuke jaren 80 setting. De spanning is in seizoen 3 al een beetje weg. Dus gooit men er nog een paar extra monsters tegenaan. De continuïteit is ook niet helemaal logisch: waar voorheen de monsters op bloed afkomen en hun slachtoffers doden, worden ze nu willy-nilly uitgekozen en omgevormd tot een leger zombies. En Billy lijkt ook gecloond te worden? Waar het lab oorspronkelijk door de US secret service wordt geleid, zitten nu opeens de boze Russen aan het roer. Die eersten schoten eerst zomaar onschuldige mensen dood, maar later geven ze gezellig de nieuwsgierige stadsbewoners een rondleiding in het lab om ze dan gewoon te laten gaan. De Russen laten trouwens de geheimzinnige dozen onbewaakt liggen, zodat een stel kinderen zomaar een kijkje kan nemen. Het is ook wel heel toevallig dat het lab precies onder het winkelcentrum ligt waar onze vrienden hun speurwerk beginnen. Er zijn hier en daar wat slordige montagefoutjes te bespeuren, waarbij bepaalde personen twee keer dezelfde handeling uitvoeren. Winona ziet er met haar langere haren wel heel leuk uit!