De keuze van onze films zijn vaak een afspiegeling van onze gemoedstoestand. Soms zijn we down, en hebben we zin om aan het lachen gemaakt te worden met een fijne comedy en soms hebben we juist zin in om meegesleurd te worden in een grimmige thriller, waarin het ongelukkige leven van anderen centraal staat. Reddit-gebruikers bespraken in een topic de films die ze naar eigen zeggen maar één keer konden kijken.
Op internet zijn diverse filmfora te vinden waarin filmliefhebbers eindeloos bespreken wat ze op filmgebied bezighoudt. MovieMeter zelf is er daar één van, net als Letterboxd en in zekere zin kan ook IMDb daaronder geschaard worden. Ook op, Reddit, het grootste forum van het wereldwijde web, tref je verschillende topics aan waarin over films wordt gepraat. In een recent aangemaakt topic op die website werd filmliefhebbers van over de hele wereld gevraagd om films te noemen die ze dusdanig traumatisch vonden dat ze hem maar één keer konden kijken. Een oproep, die interessante reacties opleverde.
Een gebruiker kwam naar eigen zeggen op het idee om het topic te starten na het zien van de film The Grave of the Fireflies, zo schrijft hij in de beschrijving. "Het gaat over een Japanse jongetje en zijn zusje die tijdens de Tweede Wereldoorlog leven. Het is een prachtige film, adembenemend. Maar tegen het einde ben je zo emotioneel uitgeput dat je het niet nog een keer kunt bekijken. Een andere is Passion of The Christ om voor de hand liggende redenen. Schindler's List is er waarschijnlijk ook een, maar die heb ik niet gezien. Het is verbazingwekkend hoe sommige films zo mooi zijn, maar de gedachte om ze nog een keer te kijken, je een naar gevoel in je maag geeft," valt er te lezen. Diverse gebruikers klommen in de pen en lieten hun suggestie achter. Een greep uit de door deze gebruikers aangedragen films, is hieronder te bekijken.
Het is 1964. De Oost-Europese Selma (Björk) emigreert met haar zoon Gene naar Amerika. Ze werkt dag en nacht in de fabriek voor het bestaan van haar zoon. Selma ziet slecht en heeft een erfelijke ziekte waarbij ze uiteindelijk blind zal worden. Gene heeft deze ziekte ook. Selma spaart haar geld om een toekomstige oogoperatie voor Gene te betalen. Desondanks heeft Selma genoeg levensenergie. Elke avond repeteert ze haar rol 'Maria' voor de musical 'Sound of Music' in een theater. Hoewel ze niet goed kan zien, gaat ze ook graag naar de film. Vriendin Kathy gaat dan vaak mee om Selma te vertellen wat er op het scherm te zien is. In de glamourwereld van films en theater kan Selma haar eigen leven even vergeten en voor een moment gelukkig zijn.
Het is 1964. De Oost-Europese Selma (Björk) emigreert met haar zoon Gene naar Amerika. Ze werkt dag en nacht in de fabriek voor het bestaan van haar zoon. Selma ziet slecht en heeft een erfelijke ziekte waarbij ze uiteindelijk blind zal worden. Gene heeft deze ziekte ook. Selma spaart haar geld om een toekomstige oogoperatie voor Gene te betalen. Desondanks heeft Selma genoeg levensenergie. Elke avond repeteert ze haar rol 'Maria' voor de musical 'Sound of Music' in een theater. Hoewel ze niet goed kan zien, gaat ze ook graag naar de film. Vriendin Kathy gaat dan vaak mee om Selma te vertellen wat er op het scherm te zien is. In de glamourwereld van films en theater kan Selma haar eigen leven even vergeten en voor een moment gelukkig zijn.
"Het is zo treurig om de reis van de hoofdpersoon te volgen. Ze was puur en vreugdevol die verpletterd wordt door de realiteit van barre omstandigheden en het leven dat haar is gegeven. Het is hartverscheurend om te zien hoe het licht wordt gedoofd!"
Regisseur Kuenne was bezig met de laatste montage van een film, toen Andrew Bagby, beste vriend sinds hun jeugd, belde met de vraag of Kuenne langs wilde komen. Andrew was terug in hun geboorteplaats, op bezoek bij zijn ouders. Kuenne moest afslaan wegens drukte en ze spraken af elkaar met Kerst te zien. Maar zover kwam het niet, Bagby werd vermoord door zijn vriendin Shirley Turner. Daarna vluchtte zij naar Canada en maakte bekend een kind van Bagby te krijgen. Kuenne besloot deze documentaire te maken voor Bagby's zoontje Zachary, om zijn vader, die hij nooit zou kennen, te herinneren.
Regisseur Kuenne was bezig met de laatste montage van een film, toen Andrew Bagby, beste vriend sinds hun jeugd, belde met de vraag of Kuenne langs wilde komen. Andrew was terug in hun geboorteplaats, op bezoek bij zijn ouders. Kuenne moest afslaan wegens drukte en ze spraken af elkaar met Kerst te zien. Maar zover kwam het niet, Bagby werd vermoord door zijn vriendin Shirley Turner. Daarna vluchtte zij naar Canada en maakte bekend een kind van Bagby te krijgen. Kuenne besloot deze documentaire te maken voor Bagby's zoontje Zachary, om zijn vader, die hij nooit zou kennen, te herinneren.
"Die film was de eerste die me als een snikkende puinhoop achterliet. Ik ben in mijn leven nog nooit zo gesloopt geweest door een verhaal, ook daarna niet meer."
De familie Kemp en de familie Beckett wonen in Sheffield. Op een dag horen ze dat er een wereldoorlog kan ontstaan, en inderdaad vallen de nucleaire bommen al snel. De beide families proberen in het post-nucleaire tijdperk te overleven maar dat valt niet mee.
De familie Kemp en de familie Beckett wonen in Sheffield. Op een dag horen ze dat er een wereldoorlog kan ontstaan, en inderdaad vallen de nucleaire bommen al snel. De beide families proberen in het post-nucleaire tijdperk te overleven maar dat valt niet mee.
"Toen ik naar de middelbare school ging, was mijn leraar Biologie daar ook geweest, en mijn klas was zijn eerste jaar lesgeven, dus hij was maar 7 jaar ouder dan wij. We hadden twee eerstejaars natuurkundedocenten, en een van hen liet elk jaar Threads aan haar klas zien."
Cindy (Michelle Williams) en Dean (Ryan Gosling), ooit gepassioneerd verliefd op elkaar, zien nu na jaren samen te zijn geweest hun huwelijk langzaam uiteenvallen. Met de hoop deze situatie op te lossen besluiten zij samen een hotelkamer te boeken, waar zij terugkijken op hun ontmoeting en de prille, hoopvolle liefde die ze ooit deelden.
Cindy (Michelle Williams) en Dean (Ryan Gosling), ooit gepassioneerd verliefd op elkaar, zien nu na jaren samen te zijn geweest hun huwelijk langzaam uiteenvallen. Met de hoop deze situatie op te lossen besluiten zij samen een hotelkamer te boeken, waar zij terugkijken op hun ontmoeting en de prille, hoopvolle liefde die ze ooit deelden.
"Dit is voor mij één van de meest levensveranderende films ooit geweest. Het liet me echt zien hoe fragiel een relatie kan zijn en de absolute rauwheid ervan."
Verder heb ik hetzelfde met Climax van Gaspar Noé, raakte me fysiek en maakte me vooral erg misselijk. The Poughkeepsie Tapes en Night & Fog hebben hetzelfde effect op me gehad.
Leuk dat dit onderwerp een keer behandeld wordt. Requiem for a Dream zie ik ook vaak voorbijkomen, kan ik mij wel in vinden.
Maar Dancer in the Dark, pfoe dat was intens. Zag het toevallig vorige week op het grote doek en het ik vindt het echt onmogelijk om die film te beoordelen. Gaat ooit wel lukken, over een jaar of 15 als ik eindelijk alle moed bij elkaar heb verzameld om het te herkijken.
Maar Dancer in the Dark, pfoe dat was intens. Zag het toevallig vorige week op het grote doek en het ik vindt het echt onmogelijk om die film te beoordelen. Gaat ooit wel lukken, over een jaar of 15 als ik eindelijk alle moed bij elkaar heb verzameld om het te herkijken.
Goeie.
Ik heb die ooit plichtmatig op een zondagochtendje gekeken simpelweg om hem af te vinken als 'lijstjesfilm', terwijl ik niet zo dol was op Björk. Ik was er dus totaal niet op voorbereid dat ik onbedaarlijk zou zitten janken op de bank, 4,5* zou uitdelen, en mijn oordeel over Björk flink zou moeten bijstellen.
En inderdaad: Tot nog toe is het bij die ene kijkbeurt gebleven!
Reacties (11)