MM Filosofie

Begrijp ik. Ik heb zelf meer respect voor de mensen die nadat ze erover nagedacht hebben, accepteren dat het leven zinloos is(Camus noemt die mensen "absurde helden") dan voor de mensen die door het leven jassen. Want dat is inderdaad een hele andere groep dan degenen die nagedacht hebben en tot de conclusie zijn gekomen dat het leven al dan niet zinvol is.

Ik niet. Ik bedoel, op basis van wat zou je moeten concluderen dat het leven al dan niet zinloos is? Mensen die van mening zijn dat ze nuttiger dingen kunnen doen dan gissen over zaken als God, het lot en de zin van het leven - zijn in mijn ogen absoluut niet minderwaardig aan mensen die wat langer stilstaan bij dergelijke zaken. Ik zou dat ook niet "door het leven jassen" noemen. Hun interesses liggen nu eenmaal ergens anders. Ik kan daar zonder moeite begrip voor opbrengen.

Die accepteren juist niet dat het leven zinloos is: ze constateren het, maar accepteren het niet.

Wie heeft het nou weer over minderwaardig? Dat klinkt eng.

Ja, ik heb meer respect voor mensen met een uitgedachte levensvisie dan voor mensen zonder: nadenken is beter dan niet nadenken. Als je nadenkt over het leven, en tot de conclusie komt dat het te kort is om er over na te denken, jas je al niet meer door het leven: je hebt er een beetje over nagedacht.

Je zegt net dat ze het juist wel accepteren.

Mensen die zelfmoord plegen omdat ze constateren dat het leven zinloos is, accepteren de zinloosheid van het leven niet. Zij zijn dus niet de 'absurde helden' waar Camus over schrijft. Dat zijn juist de mensen die geen zelfmoord plegen, ondanks de zinloosheid van het leven.

Nou daar kan je over discussieren. Zelfmoord lijkt me juist een logisch vervolg op de acceptatie van de zinloosheid van het leven. Maar ja, Camus zal het wel beter weten en ik lees nu eenmaal geen filosofische werken.

Tsjah, er zijn vrij veel mensen die vinden dat het leven niet direct zin heeft, maar er toch voor kiezen om door te blijven leven hoor

Het leven hoeft ook niet persé een hoger doel te hebben ofzo.

Het leven zinloos vinden en het kut vinden zijn nog altijd twee verschillende dingen.

Juist. En er zijn ook nog een heleboel mensen die het leven zinloos én kut vinden en nóg geen zelfmoord plegen, overlevingsdrang enzo.

Als iemand vindt dat het leven geen enkele zin heeft lijkt het mij sterkt dat hij besluit nog verder te leven.

Het is ook niet omdat er geen hoger doel zou zijn, dat het leven zinloos is. Het vinden en ervaren van simpel geluk kan al zin genoeg zijn.

Tuurlijk. Maar met 'zingeving' en 'zin van het bestaan' wordt meestal een hoger doel bedoelt. En dat hoeft er niet persé te zijn.

Ik vind het leven zinloos maar ik ben niet van plan er een eind aan te maken hoor. Ik vind de dood ook maar zinloos namelijk.

Begrijp wel wat je wil zeggen, maar volgens mij wordt het best moeilijk om hierover te discussiëren zonder een duidelijke afbakening van het begrip "zin" in deze context

Ik vind het leven zinloos in de zin dat ik geen groter geheel zie. We worden geboren, doen ons ding, zorgen voor nageslacht en de cycle begint opnieuw. Maar dat betekent nog niet dat je in die pakweg 70 jaar niet heel veel lol kan hebben.

Het ligt eraan wat je onder een levensvisie beschouwt. Een psycholoog die nog nooit maar een enkele seconde heeft nagedacht over de vraag waarom hij nu eigenlijk wat wil betekenen voor mensen, die nog nooit heeft nagedacht over de zin van zijn werk (ook al is die zin gewoon dat hij het leuk vindt) vind ik een beetje naïef ja.

Misschien was ik daar wel wat te stellig, hoewel ik toch denk ik dat ik het met mezelf eens ben

Waarin verschilt een mens van een dier? Een mens kan oordelen en nadenken over de zin, het doel en de juistheid van iets.

Jij noemt nu een psycholoog, maar stel je voor dat een moordenaar nooit eens nadenkt over de vraag waar hij mee bezig is, wat voor zin het heeft en of het moreel gezien juist is.

Stel je ook eens voor, dat er wel een (hoger) doel in het leven is. Als je daar nooit ook maar één seconde over nagedacht hebt, schiet je dat doel voorbij en jas je dus door het leven.

If a man cannot think, he ceases to be a man, om het met de woorden uit A Clockwork Orange te zeggen. En natuurlijk hoef je niet heel de dag na te denken over het doel van je bestaan: volgens mij voldoet die psycholoog beter aan zijn doel (wat dat dan ook is) dan die filosoof die heel de dag aan het filosoferen is. Maar af en toe, eventjes je bestaan reflecteren?

Doel van het bestaan?

God realiseren!

Wat bedoel je daarmee precies? Ik ben het denk ik wel met je eens hoor, maar wij hadden het meer over de vraag of nadenken over de zin van het bestaan zinvol is.

Vind ik dan een rare redenering. Achter "stel je voor" kan je alles plaatsen waar je zelf maar creatief genoeg voor bent.

Dat bepaalde ideeën meer vorm hebben gekregen dan anderen is ook niet zo vreemd natuurlijk. Het zijn ook meestal ideeën die ofwel anderen macht geven, ofwel de mens gerust stellen. Net zoals het bepalen van een "hoger" doel. Is leuk om in te geloven natuurlijk. Men voelt zich belangrijk en heeft steeds een goed excuus.

Stel je voor dat wij hier op Aarde onze straf uitzitten voor zonden uit eerdere levens. Ooit al eens over nagedacht? Of stel je voor dat de we een testplaneet zijn van de muizen (zo ging het toch?). Zo zijn er nog wel ontelbare andere "stel je voors".

Jassen mensen ook door het leven wanneer ze over deze dingen niet nadenken ? Lijkt me sterk, toch ?

Oké, oké, ben het wel beetje met je eens

Toch het zou niet veel verschil in mijn leven maken, als dat zo zou zijn. Maar als je nu gemaakt bent door een God, die door jou aanbeden wil worden? (Die kans lijkt mij overigens ook groter dan dat wij in een mega-lab van muizen zitten maar ik weet dat dat geen goed argument is)

Dan moet je je leven wel anders inrichten, c.q. je op een bepaald doel richten.

denken moet je aan een paard over laten.

een serieuzer antwoord, nee daar doe je het bestaan te kort mee, laat staan dat het zinvol is, elke ademhaling is meegenomen, dan ga je je toch niet afvragen of het bestaan zinvol is, wie weet krijgen we het antwoord nadat we ons laatste ademhaling hebben voltooid, voor die tijd kan je alleen maar zinvol met je zelf bezig zijn en als het goed gaat met je dan zou je eventueel iets zinvols kunnen betekenen voor je medemens.

Wie zegt dat je er voor kiest om met de zin van het bestaan bezig te zijn? In mijn ervaring zijn het meestal de mensen die veel negatieve dingen in hun leven meegemaakt hebben, die veel over de zin van het leven nadenken. Mensen die een leven hebben dat op rolletjes loopt hebben vaak geen aanleiding om over het nut na te denken. Hun leven is een positieve rush. En als het over is dan is het over...

En wat als we nu door een God zijn gemaakt die wil dat hem helemaal niet aanbidden?

De kans dat ik dat verder ooit tijdens dit leven te weten zal komen is verder ook nihiel. Want zo zijn er nog ontelbare andere varianten te verzinnen die telkens een andere levenswijze zouden inhouden.

Ik herken trouwens wel wat in Ramon's verklaring. Wat voor mij trouwens vooral een reden is om nog skeptischer tegen al die "grote" vragen te staan. Het draait veelal om rust, steun en om het wat oneerbiedig te zeggen, pep-talk. Waar op zich niks verkeerds mee is, maar niet iets waar ik veel waarheid in denk te vinden.

is ieder voor zich idd.

die mensen moet ik nog tegen komen of ze staan heel sterk in hun schoenen zoals ik of ze hebben nog niet echt veel meegemaakt in het leven

dat is een voldongen feit.

Voor mij is het eerder andersom: ik sta skeptisch tegenover de mensen die nooit stil hoeven te staan bij het leven. Wat kunnen zij nu weten over het belang van waarheidsvinding? Vooral hier in het Westen hebben veel mensen het te goed om over zingeving na te denken. Best. Maar ze kunnen verder ook weinig zinnigs over waarheidsvinding melden eigenlijk.

Dat is toch logisch...als je nooit over een bepaald onderwerp nadenkt zal je er ook minder over weten.

Kan me verder wel in OH verklaring vinden. Heb god zelf ook altijd als een sinterklaas voor volwassenen gezien. Wie zoet is krijgt lekkers, tja. Maar ieder moet natuurlijk verder denken en doen waar hij of zij zin in heeft. Al zie ik de één niet als superieur tov de ander.

Juist. Ik ben het met je eerdere post ook wel eens, hoewel je er toch wel voor kiest volgens mij. Mensen die zelf niets meemaken waardoor ze na gaan denken, kunnen toch ook eventjes bij hun buren kijken. Je hebt toch een beetje oogkleppen op als je de problemen van andere mensen ook niet ziet. Natuurlijk komt dat nooit zo dichtbij als wanneer het jezelf treft, maar dat je leven je voor de wind gaat is geen excuus om niet te hoeven nadenken.