The Red Pill (2016)

Als je je niet echt verdiept hebt in de onderwerpen die deze docu behandeld dan kan je wereldbeeld wel een flink op zijn kop worden gezet , de term (its a men,s world) lijkt dan opeens nogal misleidend te zijn .

Ik zal mezelf zeker geen expert noemen maar ik had al enige voorkennis over de verschillende onderwerpen die hier worden behandeld en had ook verschillende video's gezien van enkele mensen die door Cassie werden geinterviewd .

Eigenlijk kan je de docu opdelen in 2 delen die enigsins door elkaar lopen , ten eerste de onderwerpen en interviews die door Cassie worden afgenomen zoals : huiselijk geweld , he family court system , mannelijke zelfmoord statistieken , en in het algemeen de negatieve invloed die 3th wave of radicaal feminisme heeft op mannen in het algemeen .

Daarnaast houd Cassie een soort videodagboek bij waarin ze begint als feministe maar gaanderweg

toch steeds meer begrip krijgt voor de men's actavist point of view .

Daarbij moet je in gedachten houden dat het maken van deze docu haar 3 jaar heeft gekost .

Sommige onderwerpen hadden wellicht wat meer uitgediept kunnen worden maar dan had de film waarschijnlijk te lang geduurt , de boodschap is op zich al krachtig genoeg .

Eeen aanrader voor iedereen .

Do we need the men's rights movement? No, we need common sense.

Een wijs man zei ooit: feminism = cancer. Dat was het tijdens jaren 60/70 nog niet! Don't get me wrong, ik ben all for gelijkheid van man en vrouw. En wat is het dan prachtig dat dat er al lang is! Maar niet volgens de huidige generatie schreeuwlelijkerds (met nadruk op lelijk). Ik ben vrij nieuw tot dit 'fenomeen' (we noemen het maar even 'third wave feminism'), maar ben mijzelf nu +- een jaar aan het verdiepen in deze materie. De door documentairemaakster Cassie Jaye zo treffende genoemde Rabbit Hole is voor mij dus ook zeker bekend. Het is een plek van veel frustratie, maar ook een stel flinke eye-openers. Iets waar deze documentaire moeiteloos nog wat schepjes bovenop doet.

Leuk om wat bekende gezichten langs te zien komen. Nog leuker om ook wat prominente tegenstanders aan het woord te laten. Al is het niet om hun inhoudelijke bijdrage (dat is zelden hun sterke kant), maar voor het extreme contrast in gedragingen en manier van discussiepunten behandelen. De werkelijk tenenkrommende beelden van protesterende feministen/SJW's (Social Justice Warriors) en hun pet cucks zijn schrijnend. Een paar dagen terug gebeurde het nog in Berkeley, waar Ben Shapiro o.a sprak. Typerend aan deze groep is dat ze immens grote, pijnlijke problemen pakken (hier met name de 'custody' zaken, waaronder het Serpico verhaal.. brrr) en er niets van willen weten. Want alleen vrouwen hebben problemen.

In een tijd waar dit onderwerp belangrijker dan ooit is, vind ik het belangrijk(er) om toch te blijven relativeren. Een paar talking heads nemen namelijk iets te veel de slachtofferrol in. Dat lijkt me niet nodig... het zijn immers geen vrouwen. I'm kidding. Maar in iedere grap zit een kern van waarheid. Zo ook hier. Deze extreme(!) groepering is een sta-in-de-weg van progressie. Het constant hameren op verschillen die er bijna niet zijn - en in veel gevallen in het nadeel werken van de man - gaat ze geen windereieren leggen. Getuige ook de enorme populariteit van deze documentaire. Opvallend is dat één van de grootste mythe's (de man-vrouw pay gap) nauwelijks wordt behandelt.

Het valt uiteindelijk in een korte conversatie samen te vatten:

Man: hier heb je een paar interessante cijfers/feitjes, wil je er op ingaan?

Feminist met neusring en felgekleurd haar: *Mix van hard geschreeuw en scheldwoorden* REEEEEE, REEEEE!!

What a time to be alive.

Sowieso kan ik het al waarderen dat zo'n film als deze gemaakt is. Toch miste ik wat diepgang. Zo wordt het nooit duidelijk hoe het zit met de ideeen over verkrachting terwijl dat juist de aanleiding was voor de documentairemaakster om de Red Pill en MRA te onderzoeken. Verder wordt de MGTOW beweging maar heel eventjes aangestipt.

Soms kreeg ik het gevoel dat de MRA beweging dezelfde fout maakt als het doorgeslagen feminisme. De slachtofferrol teveel aannemen, niet genoeg in oplossingen denken, haat jegens de andere sexe, polariseren, zich druk maken om cijfers die te verklaren zijn zonder discriminatie.

Ik was bijvoorbeeld niet zo onder de indruk van de veel hogere sterftecijfers omdat mannen zelf toch hun beroep kunnen uitkiezen. Een uitzondering is natuurlijk dienstplicht ten tijde van de Vietnam oorlog maar dat was toen.

Wel schrijnend de manier waarop de overheid in de VS mannen discrimineert: hogere straffen voor dezelfde misdaad, niet toelaten in opvangtehuizen tegen geweld, bijna elke keer de kinderen aan de man toewijzen en zelfs mannen dwingen tot het betalen van alimentatie voor kinderen die niet van henzelf zijn!

De hypocriete feministe met het roodgeverfde haar claimt dat het toewijzen van kinderen aan de moeder na een scheiding door de patrarchie komt maar ondertussen zitten haar feministische bewegingen correcties op dit systeem continue dwars. Het kan haar duidelijk ook niet schelen: "cry me a river" (wat een vreselijk giftig mens trouwens).

Het meest verontrustende aan de documentaire is het totale gebrek aan dialoog tussen feministen en MRA en hoe dit bij lezingen en bijeenkomsten op alle mogelijke manieren gesaboteerd wordt door feministische schreeuwlelijkerds. Discussie is niet meer mogelijk. Een man die simpelweg geinteresseerd is in zo'n lezing, zonder er direct een mening over te hebben, wordt gewoon meteen voor seksist uitgefoeterd en dat is het dan, mond houden verder of anders schreeuwen ze er wel overheen. Verontrustend is ook hoe voornamelijk vrouwelijke slachtoffers interessant gevonden worden door de media.

Een belangrijke eye opener voor velen (ik had zelf het gevoel het bijna allemaal al te weten).