The Red Pill (2016)

Als je je niet echt verdiept hebt in de onderwerpen die deze docu behandeld dan kan je wereldbeeld wel een flink op zijn kop worden gezet , de term (its a men,s world) lijkt dan opeens nogal misleidend te zijn .

Ik zal mezelf zeker geen expert noemen maar ik had al enige voorkennis over de verschillende onderwerpen die hier worden behandeld en had ook verschillende video's gezien van enkele mensen die door Cassie werden geinterviewd .

Eigenlijk kan je de docu opdelen in 2 delen die enigsins door elkaar lopen , ten eerste de onderwerpen en interviews die door Cassie worden afgenomen zoals : huiselijk geweld , he family court system , mannelijke zelfmoord statistieken , en in het algemeen de negatieve invloed die 3th wave of radicaal feminisme heeft op mannen in het algemeen .

Daarnaast houd Cassie een soort videodagboek bij waarin ze begint als feministe maar gaanderweg

toch steeds meer begrip krijgt voor de men's actavist point of view .

Daarbij moet je in gedachten houden dat het maken van deze docu haar 3 jaar heeft gekost .

Sommige onderwerpen hadden wellicht wat meer uitgediept kunnen worden maar dan had de film waarschijnlijk te lang geduurt , de boodschap is op zich al krachtig genoeg .

Eeen aanrader voor iedereen .

Onder de titel the red pill raw files kun je van sommige interviews een uitgebreidere versie bekijken .

Do we need the men's rights movement? No, we need common sense.

Een wijs man zei ooit: feminism = cancer. Dat was het tijdens jaren 60/70 nog niet! Don't get me wrong, ik ben all for gelijkheid van man en vrouw. En wat is het dan prachtig dat dat er al lang is! Maar niet volgens de huidige generatie schreeuwlelijkerds (met nadruk op lelijk). Ik ben vrij nieuw tot dit 'fenomeen' (we noemen het maar even 'third wave feminism'), maar ben mijzelf nu +- een jaar aan het verdiepen in deze materie. De door documentairemaakster Cassie Jaye zo treffende genoemde Rabbit Hole is voor mij dus ook zeker bekend. Het is een plek van veel frustratie, maar ook een stel flinke eye-openers. Iets waar deze documentaire moeiteloos nog wat schepjes bovenop doet.

Leuk om wat bekende gezichten langs te zien komen. Nog leuker om ook wat prominente tegenstanders aan het woord te laten. Al is het niet om hun inhoudelijke bijdrage (dat is zelden hun sterke kant), maar voor het extreme contrast in gedragingen en manier van discussiepunten behandelen. De werkelijk tenenkrommende beelden van protesterende feministen/SJW's (Social Justice Warriors) en hun pet cucks zijn schrijnend. Een paar dagen terug gebeurde het nog in Berkeley, waar Ben Shapiro o.a sprak. Typerend aan deze groep is dat ze immens grote, pijnlijke problemen pakken (hier met name de 'custody' zaken, waaronder het Serpico verhaal.. brrr) en er niets van willen weten. Want alleen vrouwen hebben problemen.

In een tijd waar dit onderwerp belangrijker dan ooit is, vind ik het belangrijk(er) om toch te blijven relativeren. Een paar talking heads nemen namelijk iets te veel de slachtofferrol in. Dat lijkt me niet nodig... het zijn immers geen vrouwen. I'm kidding. Maar in iedere grap zit een kern van waarheid. Zo ook hier. Deze extreme(!) groepering is een sta-in-de-weg van progressie. Het constant hameren op verschillen die er bijna niet zijn - en in veel gevallen in het nadeel werken van de man - gaat ze geen windereieren leggen. Getuige ook de enorme populariteit van deze documentaire. Opvallend is dat één van de grootste mythe's (de man-vrouw pay gap) nauwelijks wordt behandelt.

Het valt uiteindelijk in een korte conversatie samen te vatten:

Man: hier heb je een paar interessante cijfers/feitjes, wil je er op ingaan?

Feminist met neusring en felgekleurd haar: *Mix van hard geschreeuw en scheldwoorden* REEEEEE, REEEEE!!

What a time to be alive.

Je bedoelt toch niet toevallig Milo Yiannopoulos ?

Via een youtube film kwam ik er gisteren achter dat hij graag een inteview wou met CNN maar dat CNN hem geen toegang wou geven tot hun gebouw

CNN had echter geen probleem met iemand als MUGABE of ASSAD

Rare wereld .

That's him! Wat mij betreft essentieel om te volgen rond deze materie. Iet wat controversieel, maar daarom des te vermakelijker.

Een achterlijke randdebiel is dat.

heb je verder serieus nog wat inhoudelijks toe te voegen of hou je het bij schelden ?

Neuh, ik hou me op zijn niveau.

Maar doorgaans ben ik niet zo'n fan van misogyne racisten, heel gek.

Bedankt voor je bijdrage Het siert je.

Tsja, ik popel om te reageren, maar MovieMeter is geen Facebook of Twitter. Laat ik hiermee volstaan: als jeroentjuhhhhh en clubsport dit geleerd hebben uit deze documentaire, dan kan het niet al te best zijn. Ze noemen nogal een plat riedeltje flauwe clichés.

Voel je vrij om informatie te sturen (of hier achter te laten). clubsport en ik hebben duidelijk aangegeven dat we niet op basis van deze documentaire oordelen over het onderwerp, maar al langer geïntrigeerd zijn door de materie. Benieuwd wat jij daar nog aan toe kan voegen. Tot nu toe zijn vooral de tegengeluiden hier bijzonder clichématig (inhoudsloos, dreigend...).

Thanks. Kan in ieder geval je open houding waarderen. Is trouwens ook geen kritiek op jullie oid.

Doe nu niet of je zo moreel superieur bent , iemand een racist en vrouwenhater noemen zonder een

greintje inhoudelijk bewijs is echt een teken van zwakte .

Milo kan controversieel zijn dat geef ik toe maar veel van zijn meningen weet hij altijd goed te onderbouwen met feiten .

Zijn tegenstanders kunnen alleen maar schelden en dreigen

Greintje inhoudelijk bewijs?? LOL. google 1 willekeurig interview of uitspraak van deze malloot.

Dit is lastig te bespreken. De filmmaakster doet zich namelijk voor als feministe die de rode pil neemt en vervolgens de rabbithole van MRA (Man's Right Activist's) induikt. Dat doet ze door zich op een wat naieve manier op te stellen. Dat is natuurlijk een prima instelling. Maar als je dan bij een dik punt gescoord voor de MRA Boko Haram geweld tegen mannen EN vrouwen, we horen alleen van geweld tegen vrouwen... triomfantelijke muziek monteert, mwah....

Het is ook wel wat jammer, dat er niet duidelijk een onderscheid gemaakt wordt tussen 1e, 2e en derde golf feministen. En de docu zelf red pill heet, terwijl die red pill movement juist de meest extreme kant van de MRA is. Die extreme kant van de MRA wordt niet belicht, de extreme kant van feminisme wel. Als al die MRA tegendemonstranten het over verkrachting goedpraten en anti gay hebben. Of schreeuwen dan, in deze docu. Dan wil ik daar ook wel het fijne van weten.

Biased. En das jammer. Want er worden zeker goede punten gemaakt. Als het bijvoorbeeld over huiselijk geweld gaat en het gebrek aan aandacht voor mannelijke slachtoffers. Zie bijvoorbeeld dit stuk: More than 40% of domestic violence victims are male, report reveals | Society | The Guardian - theguardian.com

Het is ook wel een beetje sneu dat ze zich aan het einde van de film: niet langer feminist wil noemen. Ik denk namelijk dat je het prima met de getoonde selectie van MRA punten eens kunt zijn. En jezelf feminist noemen.

Ze had het inderdaad iets minder flauw kunnen brengen, maar vind het wel een terecht statement. Het gebeurt nu ook bijvoorbeeld met Amerikanen die zichzelf altijd als links/liberaal zagen, maar door de toenemende media-aandacht voor veelal de meest schreeuwerige ''vertegenwoordigers'' van die (linkse) politieke ideologie, willen ze zich daar niet meer mee identificeren. Er treedt een soort schaamte op, zo ook voor de noemer 'feminist'. De third wave heeft duidelijk schade aangericht.

Gisteren kwam ik een treffende omschrijving tegen in de trant van: people from the left cannibalize themselves. Dat geldt in zekere mate ook voor feminisme.

Dit is al wat ouder, maar vond het in het kader van deze docu ook een gevalletje spijker op de kop. Nu is de Australische media wel behoorlijk extreem, maar ik gok dat als je deze meneer bij De Wereld Draait Door laat zitten, dat pak 'm beet Claudia de Breij precies hetzelfde zou doen Australian Feminist Talk Show Laughs at Men's Suffering feat Peter Lloyd MGTOW - YouTube

Er zijn zeker gekke dingen aan de hand binnen die third wave feministische golf. Er zijn alleen net zulke gekke dingen aan de hand bij de MRA's. Dat laatste krijgen we niet te zien in deze docu. Er is een tak binnen de MRA die misogyn is. Die inderdaad verkrachting goedpraat en vrouwen minderwaardig vindt.

Net als het feminisme er gebaat bij zou zijn om afstand te nemen van de meeste extreme aanhangers. Zou het de MRA sieren om afstand te nemen van die misogyne tak. Om exact dezelfde reden: het helpt de goede zaak niet. En die goede zaak zou voor MRA's zijn aandacht voor de rol van mannen in de maatschappij, die op sommige punten inderdaad niet eerlijk of gelijkwaardig is. Zoals goed naar voren komt in deze docu.

Het probleem in een wat grotere context. Denk dan bv aan politieke polarisatie. Is volgens mij, dat we alleen die extremen te zien krijgen. Extremen verkopen, dat zien mensen graag. De werkelijkheid lijkt zich naar dit verdienmodel te voegen. Totdat iedereen alleen nog maar tegen elkaar loopt te gillen. En dat is jammer, want beide kanten zijn nodig om problemen op te lossen.

Er zijn ook genoeg Amerikanen op rechts die afstand nemen van Trump en daar niet mee in verband gebracht willen worden. Beide extremen krijgen veel te veel aandacht.

Sowieso kan ik het al waarderen dat zo'n film als deze gemaakt is. Toch miste ik wat diepgang. Zo wordt het nooit duidelijk hoe het zit met de ideeen over verkrachting terwijl dat juist de aanleiding was voor de documentairemaakster om de Red Pill en MRA te onderzoeken. Verder wordt de MGTOW beweging maar heel eventjes aangestipt.

Soms kreeg ik het gevoel dat de MRA beweging dezelfde fout maakt als het doorgeslagen feminisme. De slachtofferrol teveel aannemen, niet genoeg in oplossingen denken, haat jegens de andere sexe, polariseren, zich druk maken om cijfers die te verklaren zijn zonder discriminatie.

Ik was bijvoorbeeld niet zo onder de indruk van de veel hogere sterftecijfers omdat mannen zelf toch hun beroep kunnen uitkiezen. Een uitzondering is natuurlijk dienstplicht ten tijde van de Vietnam oorlog maar dat was toen.

Wel schrijnend de manier waarop de overheid in de VS mannen discrimineert: hogere straffen voor dezelfde misdaad, niet toelaten in opvangtehuizen tegen geweld, bijna elke keer de kinderen aan de man toewijzen en zelfs mannen dwingen tot het betalen van alimentatie voor kinderen die niet van henzelf zijn!

De hypocriete feministe met het roodgeverfde haar claimt dat het toewijzen van kinderen aan de moeder na een scheiding door de patrarchie komt maar ondertussen zitten haar feministische bewegingen correcties op dit systeem continue dwars. Het kan haar duidelijk ook niet schelen: "cry me a river" (wat een vreselijk giftig mens trouwens).

Het meest verontrustende aan de documentaire is het totale gebrek aan dialoog tussen feministen en MRA en hoe dit bij lezingen en bijeenkomsten op alle mogelijke manieren gesaboteerd wordt door feministische schreeuwlelijkerds. Discussie is niet meer mogelijk. Een man die simpelweg geinteresseerd is in zo'n lezing, zonder er direct een mening over te hebben, wordt gewoon meteen voor seksist uitgefoeterd en dat is het dan, mond houden verder of anders schreeuwen ze er wel overheen. Verontrustend is ook hoe voornamelijk vrouwelijke slachtoffers interessant gevonden worden door de media.

Een belangrijke eye opener voor velen (ik had zelf het gevoel het bijna allemaal al te weten).

Ik heb zelf geen problemen met Milo. Hij provoceert wel, is politiek incorrect, noemt zich een virtuous troll. De ergste die ik kon vinden:

Behind every racist joke is a scientific fact.

Milo in full troll modus. Maar veel grappen hebben wel een kern van waarheid of kunnen vaak waar zijn, scientific fact is natuurlijk overdreven. We hebben nooit problemen gehad met grapjes over de Nederlander, de Belg en de Duitser maar o wee als het over Surinamers, Turken of Marokkanen gaat...dan is het opeens racistisch, heel dubbel.

My theory is that women simply can't get along with each other or work well together.

Vaak wel waar denk ik, maar een generalisatie.

In mijn ervaring is Milo razendsnel en vlijmscherp in het debat. Verder houdt hij zich gewoon het recht voor te beledigen wie hij maar wil. Het niet perse allemaal waar wat hij zegt maar het prikkelt mij op de juiste manier. En de intolerante gedachtenpolitie waar ik een grondige hekel aan heb wordt woedend over hem dus daarvoor prijs ik hem. Genoeg mooie quotes en de eerste de beste was zeker niet verkeerd:

Milo Yiannopoulos Quotes - BrainyQuote

Dit is waar feminisme op dit moment naar toe gaat : mannen tot schaamte dwingen en zefs verbieden

om te zeggen dat ze een vrouw sexy vinden .

'You Can't Call Woman Attractive' - Tucker Carlson Tries To Debate Far Leftist Guest - YouTube

Nog iemand die een interessante meer genuanceerde kijk heeft over verschillende feministische denkwijze

Talking about Australia's anti-male culture - YouTube

Verplicht kijkvoer voor rechters (m/v)....

Mooie docu die je laat nadenken of bepaalde dingen in de wereld wel juist zijn. Docu gaat op het eind in mijn optiek wel wat de verkeerde kant op door de feministen als schreeuwers neer te zetten, maar het onderwerp is interessant.

Krachtige docu die laat zien dat het feminisme ontspoort is en dat compassie voor jongens en mannen volledig is ondergesneeuwd.

Over het algemeen zijn de meeste feministen schreeuwers, ze willen gelijke rechten maar als puntje bij paaltje komt kruipen ze snel in hun vrouwlijke slachtoffers rol.

Bij sexuele intimidatie ligt het er meestal aan hoe aantrekkelijk de persoon was. Een aantrekkelijk persoon die met een vrouw flirt is prima, een onaantrekkelijk persoon die met een vrouw flirt is sexuele intimidatie.

Vrouwen hebben inderdaad geen enkel probleem met deze dubbele moraal , eigenlijk is het biologisch en instinctief gezien wel verklaarbaar

Een integere film die onterecht een splijtzwam is geworden vanwege een cultuurstrijd. Wat de film met name benoemt, is dat het feminisme vanaf de jaren 70 (deels valide) kritiek levert op de genderrollen van vrouwen, maar zich ook bezondigt aan minachting jegens mannen. Hierdoor wordt seksisme jegens mannen (misandrie) weggewuifd. Zo wijst de film o.a. op de onrechtvaardige wijze waarop mannen worden behandeld binnen het familierecht en het gebrek aan ondersteuning voor huiselijk geweld jegens mannen. Het benoemen (en het verhelpen van) deze problemen staat op zichzelf niet haaks op de gestelde doelen van het feminisme. Desondanks heerst het idee dat het benoemen en oplossen van vooringenomenheid jegens mannen, afdoet aan de emancipatie van vrouwen. De film bekritiseert met name die zero-sum houding.

Wat ik sterk aan de film vind, is dat Cassie Jaye de feministen een degelijke kans geeft om te reageren op de punten van de MRA's. Helaas onderstrepen zij dat het zero-sum-denken in zwang is. Wat de film minder evenwichtig maakt, is dat zo'n minachtende houding ook aanwezig is aan de MRA/Red-Pill-zijde; types als Andrew Tate bijvoorbeeld. Dat had de film kunnen en moeten benoemen. Dat soort mensen staan evenzeer oplossingen in de weg. Desalniettemin is The Red Pill een sympathieke film die mijns inziens iets wezenlijks aan de kaak stelt.