Unbroken (2014)

Ik heb de film gisteren in de bios gezien. Wat een film. Eindelijk weer een goede film. Film is sowieso waargebeurd. Tegenwoordig draaien er geen goede films meer in de bios. Maar deze is zeker de moeite waard om te kijken. Je zit zo in het verhaal. Maarjah ieder zn smaak. Maar dit absoluut geen film waaraan je je gaat vervelen. Je kan pas oordelen over de film, als je de film hebt gezien. Een trailer zegt niet altijd wat.

Sommige verhalen of boeken zijn gewoonweg niet geschikt voor een speelfilm. Na het zien van Angelina Jolie’s Unbroken realiseer ik me dit maar al te goed. Het is een uniek verhaal over een unieke man die zoveel heeft meegemaakt en daarmee zelfs bijna 100 jaar oud is geworden. Een boefje als kind, een olympisch atleet en iemand die na 47 dagen drijven op zee een japans gevangenenkamp heeft overleefd. Natuurlijk verdiend het verhaal een film, maar het had een andere film of miniserie moeten zijn en niet de film die Unbroken geworden is. De film bevat zeker sterke momenten, maar het geheel is niet wat dit verhaal verdiende.

'Unbroken' Recensie - Filmtakers

Jolie wilde graag regisseur worden. Prima, moet je doen, en als je dat zo graag wil, dan zal je ongetwijfeld ook wel ideeën hebben gehad. Maar na deze film gezien te hebben (en wetende waar haar eerste over gaat) denk ik vooral dat Jolie zelf wilde bepalen welk verhaal er wordt verteld, want deze film voegt echt helemaal niets toe verder aan het filmuniversum.

Dit verhaal leent zich natuurlijk tot alle melodramatiek die ook ten volle wordt benut door Jolie. Immigrant, sportheld geweest, 47 dagen op zee, als POW in een Japans kamp en oorlogsheld. Toe maar. Nu kan je daar een goede en subtiele film van maken, je kan er ook een heldenepos van maken om bij te braken. Dat begint al met de muziekkeuze van Desplat. Nu is hij sowieso al niet mijn favoriet met veelal nietszeggend achtergrondmuziek, maar hier wordt het wel heel extreem met die dertien-uit-een-dozijn-vioolmuziek die Jolie elke keer op DE momenten laat opzwellen. Even denk je dat dit een mindere film van ome Steven is. En zo gaat dat de hele film door. Overigens, als het gaat om het immigrantenvraagstuk, dit is echt een Amerikaanse film, want als er nu één land is dat gebouwd op (succesvolle) immigratie dan is het wel de VS.

Maar nergens wordt het echt bijzonder. Het is allemaal niet heel slecht, maar ik miste ook iets dat me deed opveren. Of dat nu gaat om de martelingen in het kamp, het overleven op zee, de Japanse kampleider, het jongetje dat problemen heeft en een uitdaging vindt, het is allemaal al wel een keer getoond. Zelfs de fotografie van Deakins doet daar aan mee. Die frisse zonbelichte scènes zien er allemaal fraai uit, maar als je weet dat hij laatstelijk nog een Skyfall of Prisoners heeft gefilmd, dan weet je dus wat het ook had kunnen zijn.

Is het daarmee een draak van een film? Nee hoor, want uiteindelijk weet de film redelijk te vermaken, zie het er allemaal prima uit, met een sterk sound design en vooral die eerste scène met de bommenwerper is ijzersterk en doet op zijn beste momenten denken aan het begin van aflevering 2 van Band of Brothers, al weet het de intensiteit van die serie nergens te halen. Uiteindelijk krijg je dus gewoon redelijk bioscoopvermaak dat je even van de straat houdt op vrijdagavond. Soms is dat genoeg, maar soms had je ook gezien dat er meer in zat en dat vooral is jammer. 2,5*.

Gisteren met een vriend van me naar deze film op het witte doek geweest. Ik zal niemand deze film aanraden. Thans, wanneer je van zoete Amerikaanse helden films vol clichés houdt met een voorspelbaar verloop, moet je hem misschien toch maar gaan bekijken. Ik had veel meer van Anjelina Jolie als regisseur verwacht (Had nog niet eerder een film van haar hand gezien). Het leek in de verste verte in ieder geval niet op wat ik had gehoopt. De marketing is voor mijn gevoel geval beter gelukt dan de film. Ik voorspel dat deze film het niet zal halen in het rijtje met 100 beste oorlogsfilms. Voor een verveelde zondag middag kijkt hij prima weg. Had ik dat vooraf geweten zou er niet voor naar de bioscoop zijn geweest....2*

Jack O'Connell zet weer een glansrol neer net als in Starred Up (2013) was hij weer top. De film kijkt lekker weg en voldoet aan alle eisen en haalt dan ook een dikke zeven met iets meer drama en betrokkenheid had dit een topper kunnen worden. Het is allemaal waar gebeurt en de goede man ik ook nog eens 97 jaar geworden. En wat Angelina Jolie aangaat hou op met acteren ( je ziet er niet uit) en ga door met het regisseren.

"A moment of pain is worth a lifetime of glory."

Met het bronmateriaal ben ik niet bekend, maar deze verfilming is een vrij zielloze exercitie geworden.

Het levensverhaal van Louis Zamperini is op zich interessant en bovenal inspirerend genoeg voor een verfilming, maar de uitwerking is duidelijk mislukt. Het probleem is dat je nooit echt een - emotionele - binding krijgt met de protagonist; zijn jeugd zie je vliegensvlug in flashbacks terug. Als kijker wou ik namelijk graag weten wie er schuil gaat achter de beste man, maar gedurende de speelduur voelde ik me een roepende in de woestijn.

Er is dan ook geen enkele vorm van karakterontwikkeling aanwezig. In plaats daarvan word je geconfronteerd met een lange overleving op zee en heel veel martelingen. Met name laatstgenoemde wordt op een gegeven moment wel erg eentonig, omdat het nergens naartoe leidt. Desondanks zorgt het bij vlagen wel voor een paar aangrijpende scènes, maar dat redt het geheel niet.

Aan het sterke spel van Jack O'Connell en Takamasa Ishihara ligt het niet, omdat de haat en nijd tussen deze twee personages goed overkomt. Het zit 'm meer in de onderbelichting van kampleider Watanabe. Hij wordt hier enkel als gewetenloze sadist afgeschilderd, terwijl er klaarblijkelijk meer achter zit, getuige een shot in zijn werkkamer.

Al met al een redelijk onderhoudende dramafilm die helaas de nodige diepgang ontbeert. Gelukkig oogt en klinkt 'Unbroken' wel verzorgd. Wat dat betreft heeft Angelina Jolie een kundige crew om haar heen verzameld.

2,5 Sterren.

Eerlijk gezegd, smelt ik al gauw voor films op waarheid gebaseerd, dus gekeken.

Alle lof eerder geschreven boven de 3 punten vindt ik toch wel over de top, en smaken verschillen en daar ook respect voor, maar je mag deze echt niet in het rijtje Deer Hunter/ Killing Fields zetten. De enige overeenkomst is oorlog, maar dat is het dan ook.

Het is allemaal te vluchtig, te vlak en raakt me niet echt. Het is alsof Jolie op de wip van Docu en Oorlogsdrama heeft gezeten en niet kon kiezen.Er had in ieder geval iets uitgediept kunnen worden: denk bij de Deer Hunter aan de Russisch roulette scene of in Merry Christmas Mr Lawrence het spanningsveld tussen Bowie en zijn Japanse opponent.

Juist met name die relatie tussen twee mensen daar hadden de acteurs iets kunnen laten zien.

Er had veel meer in kunnen zitten. En gaf deze film inspiratie? Nee, oorlog is sowieso madness. Een film die voor even lekker wegkijkt, maar niet blijft hangen.

Deze film heeft in mijn ogen een te zwak script en had qua intensiteit vele malen sterker moeten zijn. Angelina Jolie kiest voor veiligheid en slaat een weg in, waarin ze duidelijk niet wilt falen. Het uitzonderlijke verhaal zou een berg van inspiratie moeten opleveren en een epische ervaring bij de kijkers moeten opleveren. Het verhaal van Zamperini is daarvoor in de wieg gelegd, maar het is in Unbroken narratief gezien allemaal zo voorspelbaar en karakterloos, dat het een lange en saaie kijkervaring is die uitloopt op een heuse deceptie van formaat.

Wat een enorm indrukwekkende film! De belichaming van doorzettingsvermogen! En wat een ongelovelijk respect heb ik voor die Loui Zamperini!! Dat dit verhaal gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt het allemaal nog intenser!

Doe, Chariots of fire, Life of Pi en The Railway Man/ Merry Christmas Mr.Lawrence in een blender en eenmaal door elkaar geklutst zal Unbroken het resultaat zijn .De 4 eerdergenoemde titels zorgen stuk voor stuk voor meer kijkgenot dan wat Angelina ons voorschotelt.

Talent heeft ze wel. Haar regie is sober zonder overdreven sentiment en bombastisch van aard. Gelukkig werd het ook geen amerikaans propaganda filmpje, die valkuilen heeft ze vakkundig weten te ontwijken. Zover de pluspunten.

De film zakt in op het moment dat ze voet zetten op Japans grondgebied en de belevenissen wordt voortgezet in kampen. De Japanners blijven eendimensionale personages belichaamt door de kamp commandant die zo z'n best doet om dreigend over te komen dat hij eerder op je lachspieren werkt dan dat er dreiging vanuit gaat. Hij wordt een karikatuur van zichzelf. De scenes in de kamp vond ik het minst terwijl de meest dramatische gebeurtenissen zich daar afspelen. Jammer, jammer, jammer.....

Nou wil ik de belevenissen van Zamperini niet bagatelliseren, zeker niet. Zijn beproevingen zijn episch te noemen. In iets mindere mate dan Odysseus en wat hij wel niet moest doen om thuis te geraken maar Jezus het komt aardig in de buurt.

Redelijk sterk drama. Ondanks de lange speelduur verveelt de film geen moment. Dit komt met name door de afwisseling van momenten (strijdend in de oorlog, op zee en in het kamp). De openingscene met de bommenwerper is mooi gemaakt. Een minpunt is echter dat de hoofdpersoon niet weet te overtuigen. Hij sleurt je niet mee de film in, terwijl het verhaal daar uitermate voor geschikt is. De film mist daarmee wat kracht. 3.5/4.0

Waar ik vorige week The Imitation Game in de bioscoop heb mogen aanschouwen, was het vandaag de beurt om Unbroken in de bioscoop te zien. Unbroken is ook een film waar ik een tijdje naar uit keek. Tot voor kort had ik nog nooit van Louis Zamperini gehoord. Maar door zijn overlijden op 2 juli 2014 hoorden ik het verhaal van Louis. Ik hoorde ook van de film Unbroken. Mijn interesse was gewekt.

Ik moet zeggen dat ik dit een mooie film vond. De cast acteert goed. We krijgen heel mooi camera werk voorgeschoteld van Roger Deakins en mooie passende muziek van Alexandre Desplat.

Ik vond dat de film het verhaal van Louis in het algemeen wel goed behandelde. De eerste helft van de film is het sterkste. De film begint met een sterk luchtgevecht. Het stuk van de jeugd van Louis en de olympische spelen vond ik interessant. Dit stuk had wel ietsje langer mogen duren. Het stuk op zee vond ik sterk en boeiend.

Als Louis in handen van de Japanners komt, word het allemaal een beetje langdradig. We krijgen veel martelingen te zien. Het is goed dat de film niet schuwt om te laten zien hoe wreed het eraan toe ging. Maar die martelingen beginnen op den duur eentonig te worden. Ik had het op een geven moment wel gezien.

Al met al vond ik dit een mooie film. De film is geen echte topper, maar wel een aanrader.

3,5 ster voor deze film.

Gelukkig leek de film niet op de trailer, dat was mijn eerste gedachte toen de aftiteling voorbij was.
De trailer maakte me nog niet eens lauwwarm... Het leek weer de zoveelste patriotische Amerikaanse oorlogsfilm (lees: tunnelvisie) WWII drama te worden. Toen de eerste helft opvallend "klein" bleef, merkte ik dat de twijfels langzaam wegtrokken. Ik vergeef het Jolie dat ze met bepaalde clichés blijft werken (zoals de overgang van een rennende jonge Louie, naar een rennende oudere louie. Dat hebben we nu ondertussen wel al gezien).

Het grootste lastige puntje blijft om een andere cultuur dan de Westerse weer te geven. De Japanners blijven een volk met andere normen en waarden, maar hoe zet je dit geloofwaardig neer in een Westerse film? Daar vond ik "To End All Wars" voor mijn gevoel een beter voorbeeld van. De ontberingen van Louie zijn heftig, maar ze veroorzaakten bij mij meer ophef omdat ik in de bioscoop tussen mijn vriendin en schoonmoeder inzat die me allebei van schrik soms lieten opspringen (vooral bij de Shark attack uiteraard haha .

Maar bij één ding van de Japanse "wereld" sloeg ze de spijker vol op de kop.
Het meest memorabele moment uit de hele film (naast de geweldige eerste helft op zee), was voor mij namelijk de sobere scene waarin de gevangenen door de vernietigde stad gedreven werden. In deze korte scene wist Jolie even zichzelf te onttrekken aan Hollywood leek het. Een korte, sterke statement dat de Amerikanen niet alleen maar bevrijdden, maar ook vernietigden. En dat deed mij weer nadenken over het feit dat in de ogen van die andere cultuur, wij westerlingen totaal niet de grote helden zijn die het grote doek ons vaak doen (proberen te) geloven. Sterker nog, Louie, onze "bombardier" is in feite zelf ook, door zijn bommen, een moordenaar en dan ga je vreemd genoeg de film aan beide kanten van het front begrijpen.

Voorheen dacht ik dat Angelina Jolie enkel een actrice was en wat dat betreft heeft Unbroken de reputatie van haar naam bij me opgekrikt. Met name applaudisseer ik de casting; ik vond dat iedereen erg goed in zijn rol zat. En dan bedoel ik ook de 'onbelangrijke' bijrollen zoals de soldaten in het kamp die op hun bed zitten of Louis een klap moeten geven. Ook de aankleding/make-up van de acteurs vond ik goed verzorgd; bijvoorbeeld als ze op uitgeput in hun reddingsboot zitten of vermagerd hun Oosterse ochtendgymnastiek moeten doornemen. Sommige stukken duurden naar mijn idee wel onnodig lang; het hele gebeuren met het hardlopen en het dobberen op zee deden me een aantal keer diep zuchten. Het mag dan geïnspireerd zijn op ware gebeurtenissen maar dat betekent niet dat je werkelijk alles moet laten terugkomen. Nu weet ik niet of al die details wel waarheidsgetrouw zijn; waarschijnlijk heeft ze bepaalde aspecten ook gewoon zelf toegevoegd. Het duurde in ieder geval te lang. Mooie rol van Jack O'Connell, genoeg realisme en treffend hoe het kamphoofd vernederend achter wordt gelaten nadat Louis nogmaals de balk boven zijn hoofd heeft getild en met oogcontact het ego van de Japanner wederom weet aan te tasten.

Een (zware) tegenvaller wat mij betreft. Ik heb meer films in dit genre gezien, die stuk voor stuk (veel) beter waren. Er zijn (ook) een paar films over de jappenkampen, die veel beter zijn. En wat te denken van Rescue Dawn met Christian Bale (en Steve Zahn), die ook veel beter is.

Ik vond de film zo tegenvallen, omdat de film, en vooral het spel van de acteur(s), te vlak is, nergens straalt de urgentie vanaf, het kabbelt allemaal een beetje voort, zelfs als (spolier) ze na 27 dagen in het bootje op zee dobberen, zijn de acteurs wel goed geschminkt, maar ik zie nergens de gekte, de hopeloosheid in hun ogen, integendeel, iemand zingt nog vrolijk een liedje... , en dan het gemak waarmee ze die haai ineens naar binnen hijsen en nog even met een paar vuistslagen doden... ja, zoveel kracht heb je nog wel na 27 dagen zonder eten en slechts wat waterdruppels...
Ik wil het lijden, de pijn, de hopeloosheid, de uitzichtloosheid van de situatie, die alle tot waanzin zouden moeten drijven, in de ogen zien. Christian Bale kan dat als geen ander neerzetten, maar hij ontbreekt hier jammerlijk. De protagonist (naar woord eigenlijk) laat dat vrijwel nergens zien, ik vind dat een enorm gemis. De enige momenten zijn (spoiler) te vinden als ze eenmaal in dat tweede kamp terecht komen en in de kolen moeten werken..

En ook is de regie niet consequent. Wat te denken van (spoiler) de enorme aframmeling die hij krijgt als al zijn kampgenoten in het eerste kamp hem vol op zijn gezicht moeten beuken, en er, afgezien van de momenten meteen erna, na korte tijd al geen schrammetje meer zichtbaar is. Pas later, naar het einde van de film toe, zijn er plotseling diepe littekens. Maakte op mij een vreemde indruk. En de enkel die hij lijkt te breken in het tweede kamp, hij hinkt dan later weg, en als je hem later met zijn maten ziet liggen, lijkt hij er niet al te veel last meer van te hebben (ik weet niet of jullie wel eens je enkel hebben gebroken, afkloppen, want het is zéer pijnlijk, zeker als het niet gezet wordt), en veel stuk later pas, als hij die balk boven zijn hoofd moet houden, lijkt hij ineens wel weer last van zijn voet te hebben, en dan ook pas na een tijdje!? Regiefoutjes? Ook de flashbacks, waarin je hem "leert kennen", en hem als kind en later even als puber ziet hardlopen, komen op mij erg plichtmatig en vlak over, er straalt nergens iets van af, zijn hele karakter, tenminste zoals het dus in de film wordt neergezet (het is gebaseerd op een een waargebeurd verhaal, en ik weet niet of het karakter van de man in het echt ook zo vlak is; als dat zo is, kan/kunnen Jolie en/of de scriptschrijver misschien niet veel verweten worden op dit vlak) kan worden samengevat als "vlak"

Samengevat: te vlakke film, te vlak spel, nergens de intensiteit die je in een dergelijke film bij de acteurs zou mogen verwachten, en die je in vergelijkbare films met veel betere acteurs wel ziet, en de karakters worden niet tot nauwelijks uitgewerkt, sterker nog, afgezien van de protagonist, zelfs helemaal niet. Het laatste stuk van de film (pakweg laatste 30 min) is het best. En aan het begin zitten een paar mooie actiescenes.
Op mijn schaal van must-see (1-10) een 2.

Voor de film als geheel 2 sterren.
Ik ben normaal wat royaler, maar vond het dan ook een enorme tegenvaller, sorry.

Unbroken

Ik was bij deze film vooral getriggerd om hem te zien doordat een befaamd actrice/acteur zich weer eens achter de camera schaard. In een aantal gevallen heeft dit goed uitgepakt dus ik hoopte dat Jolie mij ook goed kon verrassen. Al met al is Unbroken echter vooral een goede poging, maar schiet het op wat fronten (ha-ha) wat te kort.

Verhaaltechnisch ontbreekt het vaak gewoon aan spanning. De speelduur van de film is gewoon te lang om je de volle 100% te bekoren. Het begin vlot aardig. Het oostfront is weer eens wat anders dan de talloze landingen op Omaha Beach die we hebben gezien. In de praktijk veel gruwelijker, harder en bloediger. Helaas laat Jolie die kant niet echt zien. Zamperini heeft ongetwijfeld een zware tijd gehad, maar het boeit gewoon niet lang. Zijn toch op zee vond ik vermakender dan zijn gevangenentijd. Dat komt vooral door de rol van Wantanabe die echt teleurstelt. De nog nat achter zijn oren zijnde Jap is echt een lachertje in deze film.

Daarnaast wil ik nog even melden dat ik het nut van Zamperini's jeugd niet geheel begrijp in de film. Toegevoegde waarde voor het verhaal heeft het niet. Jolie zal wel gedacht hebben dat het publiek een Olympisch atleet interessanter vond...

Takamasa Ishihara is dan een grootse miscast. Zijn overtuiging ontbreekt volledig. Ik denk dat op de set niemand eerlijk tegen hem durfde te zijn, maar deze wantvertoning had niemand door mogen laten gaan. Zijn passie is namelijk niet aanwezig. Hij heeft de kans om zo'n gruwelijke man neer te zetten en die laat hij volledig lopen.

Jack O'Connell doet het daarentegen alleraardigst. Ook hij weet niet heel erg te boeien, maar in contrast met onze Japanse vriend doet hij het aardig. Toch vind ik dat ook bij O'Connel een zekere vorm van laksheid te ontdekken is. 'Dit gaan we wel even doen' lijkt een beetje de mentaliteit. De klapjes vangt hij met souplesse op, de balken lift hij met verve... Iets te veel lijkt me.

Visueel gezien zijn er weinig punten op aan te merken. Met de paar mooie luchtshots die je krijgt is het in het begin nog wel genieten. Daarna zakt ook het visuele af naar doorsnee. Er wordt na het oerwoud niet meer optimaal van de omgeving gebruik gemaakt en de barakken zijn zelfs saai.

Unbroken had veel meer potentie dan het uiteindelijk vervuld. Jolie laat wat steken vallen, te beginnen met de cast. Geinig om een keer gezien te hebben, als je hem ergens voor een prikkie op de kop hebt kunnen tikken. Kan dat niet dan mis je niks.

2.5*

Behoorlijk saai eerste gedeelte. Het duurt maar en het duurt maar... Ongeveer vanaf de helft begint er een beetje gang in te komen. Pas helemaal aan het einde toch nog wel een aardig stuk.

De hele film is steeds een herhaling van zetten en erg voorspelbaar. Je weet natuurlijk niet wat er precies met de hoofdpersonages gaat gebeuren. Maar je zie vrij snel dat alles wat ze mee maken dat ze dat op het nippertje weten te overleven. En wat ze meemaken is ook vrij saai en oppervlakkig.

Des te opmerkelijker dat op de aftiteling ineens de naam van de Coen brothers stond. Zeker van hun had ik een spannender en dieper uitgewerkt verhaal verwacht.

Vrij onderhoudende avonturen en dramafilm, maar echt briljant wordt het helaas nooit. Daarvoor hebben we alles wat er gebeurd al wel vaker gezien. Toch blijven de scenes op zee en in Japanse gevangenschap best wel onderhoudend. De tikje is wel een tikje bedoeld om een heldenverhaal neer te zetten, inclusief wat overdreven heroïsche momenten, maar het was allemaal wel te pruimen. Ben overigens niet zo kapot van de actrice en regisseur Jolie, maar ze levert nu best redelijk werk af. Wederom wel weer een film die een half uur korter had gemogen, maar dat is een kwaal bij veel films vandaag de dag.

3*

Best een aardige film geregisseerd door Angelina Jolie.

Vrij bizar verhaal met pittige scenes , redelijk acteer werk.

Misschien hier en daar wat te langdradig maar wel de moeite waard om te kijken.

Prachtige film. Zeer indrukwekkend. Ik ga voor de 5 *****. Wat een mens toch mee kan maken. Niet normaal. Complimenten aan Angelina Jolie. Jammer dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien. Dan kwam die nog meer binnen.

Wilde hem eerst 2 en half geven maar geef toch maar drie sterren! Het is niet zo slecht als ik had verwacht! Nu mis ik ook wel dat vonkje waardoor je echt meeleef met de karakters. Nu is het vooral toch platonisch. Waar ik me ook erg aan stoorde was het feit dat Zamperini steeds er zo netjes uit zag! In het bootje had hij aleen een sik en en snor.( voor de rest was ie gladgeschoren) Terwijl de andere een chaotische baard had. Murw worden geslagen en alleen een paar schrammetjes. Het leek of dat de hoofdpersoon een lichtkrans om zich heen had. Denk dat het daar ook een beetje mis gaat! Door dit wat dramatischer te maken, meer op de wanhopigheid, de martelingen in het kamp, en het zware leven in een jappenkamp te richten was er een betere band geweest. En zodat het allemaal wat meer met de werkelijkheid overeenstemt. Want net als de kampen in Europa waren deze ook niet zo`n pretje. Er zijn over jappenkampen wel meer films gemaakt en daar zitten wel mooier pareltjes tussen! De mooiste scene vond ik als het kamp wordt ontruimd en ze door de verwoestingen van een stad lopen. En euh.....? Zat die haai er nu in om mensen weer wakker te schudden?

Ik weet het niet zo goed met deze film.

Zowel de scenes op zee als de tijd in de krijgsgevangenkampen duurden tè lang en waren op sommige momenten gewoon te langdradig. Het feit dat het een waargebeurd verhaal is maakt dat je de film toch wel wilt afzien.

Ik vond de hoofdpersoon echter niet overtuigend in zijn rol. Hij zag er op momenten gewoon te clean uit. Als dat wordt bedoeld met Unbroken is Jolie daarin wel geslaagd.

Alles bij elkaar genomen kon de film mij niet echt pakken.

Gewoon een aardig oorlogsdrama (de tweede geregisseerd door Angelina Jolie) met een goed en interessant waargebeurt verhaal. Helaas vond ik de uitvoering wel wat minder en dat kwam vooral omdat het geheel wat langdradig is en eigenlijk ook wat te romantisch is weergegeven. En met dat laatste bedoel ik dat het geheel wat te soft is weergegeven en ik het eigenlijk nergens echt schokkend of aangrijpend vond. Zo hadden van mij de gebeurtenissen in het Japanse gevangenenkamp veel bruter mogen worden weergegeven en ook de Japanse kampcommandant Watanabe (alias "De Vogel") had wat mij betreft sadistischer mogen zijn.

De film opent overigens sterk (ook visueel) met de scene in de bomenwerper die best realistisch was weergegeven en ook de nodige actie bevat. Ook het gedeelte dat Louis Zamperini en twee bemanningsleden 47 dagen op zee verbleven (nadat ze zijn neergestort met een vliegtuig na een zoektocht naar een ander neergestort vliegtuig) verbleven in twee rubberbootjes mocht er wel wezen en was best realistisch. Wat men met de dieren (meeuw en haai) deed vond ik wel zielig, maar dat hoort er nu eenmaal bij om te overleven.

Vanaf het moment dat ze worden gevonden op de zee (na precies een uur) door een Japans oorlogsschip en een paar tellen later opeens gevangen zitten in een bos, vond ik de film minder worden. Dat kwam, zoals ik al in de opening aangaf, vooral omdat ik de ontberingen die Louis Zamperini en de overige gevangen moesten ondergaan (zo gebeuren er geen executies in de vorm van onthoofdingen) in het Japanse gevangenkamp niet indrukwekkend, schokkend of aangrijpend vond. Ook de Japanse bewakers komen niet bepaald bruut over (terwijl ze dat destijds zeker waren) en de Japanse kampcommandant Watanabe, die de pik heeft op Louis Zamperini, vind ik ook niet echt overtuigend weergegeven. Hij slaat wat met zijn bamboestok en dat is het eigenlijk ook. Het einde vond ik overigens wel mooi en zeker het gedeelte waar men laat zien en vertelt wat er na de oorlog is gebeurt met Louis Zamperini (vorige jaar gestorven en is bijna 100 jaar oud geworden). De cast speelt overigens degelijk en verdienstelijk en met name de drie hoofdrolspelers Jack O'Connell (in de rol van Louis Zamperini), Takamasa Ishihara (in de rol van kampcommandant Watanabe) en Domhnall Gleeson (in de rol van piloot Phil die tevens de beste vriend was van Louis Zamperini).

Al met al gewoon een aardig gelikt oorlogsdrama, die wat mij betreft wel veel harder had mogen worden weergegeven. Wat dat betreft heeft deze film weinig indruk op mij gemaakt, terwijl ik films die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog graag bekijk.

Ouderwetse, groots opgezette oorlogsfilm met Jack O'Connell in een overtuigende, grotendeels zwijgende hoofdrol. Vooral in de tweede helft van de film moet hij het hoofdzakelijk zonder tekst doen. Regisseuse Angelina Jolie weet indruk te maken op visueel vlak, maar inhoudelijk blijft het een beetje behelpen. De personages worden nogal karikaturaal uitgewerkt en het is lastig om emotioneel betrokken te raken bij de gebeurtenissen, hoe vreselijk die sporadisch ook zijn. Voornaamste probleem is dat we dergelijke verhalen vele malen eerder en beter verteld hebben zien worden. Dit biedt gewoonweg te weinig originaliteit, hoe opmerkelijk het waargebeurde verhaal ook is.

Ik dacht even dat ik naar een andere versie van Against the Sun (2015) zat te kijken.

Gelukkig neemt het verhaal een andere loop - na een lange inleiding en een al bijna even lange Against-the-Sun achtig deel. Maar het deel daarna mist wel wat teveel de bite, het venijn om het echt te laten worden. En het einde is ook in ieder geval een keer heel veel beter gedaan - vrrt, kan even niet vinden in welke film dat was.

Maar daar blijft het bij. Een behoorlijke film, maar wat traag en elk van de delen mist wel iets of is beter gedaan. Op zich niks mis mee - beter goed afgekeken dan fout bedacht - maar het maakt toch wat weinig indruk.

Unbroken

Een film die eigenlijk weer de hand boven het hoofd van Amerika houd. Zijn we de laffe daad van de atoombom op fukushima vergeten? Maar goed dat terzijde en terug naar de film.

Het verhaal is best interessant maar zoals ik zei erg op de hand van de Amerikanen. Maargoed dat hoort ook bij dit verhaal. Wel vond ik de kamp scène er langdradig.Veel marteling en op een gegeven moment ben je dat wel zat.

Visueel vond ik het er erg afwisselend uitzien. De vliegtuig scènes zien er goed uit terwijl ik rond de zee scènes toch dergelijk fouten zag. Jammer want veel stukken in de film zien er goed uit. De opmaak ziet er dan ook erg goed uit.

Het acteerwerk is goed. De hoofdrollen passen goed bij de spelers. Die Japanner in dat kamp was werkelijk irritant om als kijker te aanschouwen door zijn martelpraktijken. Maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling.

Met al wel een leuk filmpje om eens gezien te hebben. Een 7 (3,5*)voor dit schouwspel.

Verrassend om bij de credits ineens de namen van Joel en Ethan Coen te zien verschijnen. Nu niet meteen de namen die je zou verwachten bij een film als dit. Unbroken is nergens echt slecht, maar veel verder dan degelijk komt het niet. Het vertelling is zo zo en er is eigenlijk niets waar de film in uitblinkt. Soms komt de film met een paar aardige scènes, maar daartegenover komen momenten voorbij waarbij er niets van het glazuur op je tanden overblijft. De muziek dik aangezet, slowmotion, lelijke fades; dat soort werk. Dat die Japanse sergeant oogt en speelt als een James Bond schurk werkt ook niet echt bevorderlijk. De film lijkt een realistisch beeld te willen neerzetten, maar voelt op veel vlakken vooral erg neergezet. Al met al is Unbroken een degelijke film, die je je een week na kijken waarschijnlijk al niet echt meer kan herinneren.

3 sterren.

Goeie film over een Olympisch hardloper die tijdens de tweede wereldoorlog op zee neerstort. Op zich een meeslepend verhaal, dat hier alleen wel heel veilig wordt verteld. Prachtige aankleding en in zijn geheel ook mooi in beeld gebracht (begint al meteen goed met een sterke openingsscene). Jack O'Connell weet de film goed te dragen.

Best wel aangenaam verrast door deze film van Jolie. Ze zet met deze 'Unbroken' een degelijke film neer. Minpunten zijn er zeker te bedenken maar laten we positief beginnen.

Zo is het visueel gezien echt een toppertje. De eerste scène van de film is schitterend geschoten. Ook zijn de scènes in het kamp veelal indrukwekkend. Nog indrukwekkender zijn de broodmagere lichamen van de gevangen genomen geallieerden.

De film kent ook zeker minpunten. Zo is het niet altijd even boeiend en is de film wel erg lang. Ook vond ik de hoofdpersoon niet sterk genoeg om de film te dragen. Komt nog bij dat de Japanse kampoverste een wel erg grote clichérol neerzet.

Toch heb ik er geen spijt van dat ik de film gezien heb. Al is het maar de vraag of ik over een jaar nog iets kan herinneren van de film.

Voor nu 3*

Vond het iets beter dan verwacht.

Jolie's eerste film vond ik niet echt goed, daarom lagen m'n verwachten ook laag vooraf. Sowieso heb ik niet zoveel met oorlogsfilms, al wist ik eigenlijk amper waarover deze film zou gaan. Het verhaal van Zamperini blijkt uiteindelijk méér dan filmisch én onderhoudend genoeg voor een film van dit kaliber.

Je zou je kunnen verwachten aan overdreven episch geleuter en daar komt Jolie bij momenten ook wel akelig dicht in de buurt, maar steeds weet ze net de irritatiegrens te vermijden. Misschien omdat de film daarnaast wel relatief ingetogen is, zodat de epische momenten ook enigszins episch kunnen overkomen, in plaats van steeds maar weer epiek op epiek te proberen bouwen.

O'Connell doet het goed in de hoofdrol, ook de rest van de cast doet z'n best in vaak erg fysieke rollen. De muziek is een beetje dertien in een dozijn, visueel valt er net iets meer te beleven. Niet overweldigend indrukwekkend, maar soms toch wel mooie plaatjes.

De film voelt af en toe aan als afzonderlijke films die aan elkaar geplakt zijn, maar Jolie weet daar zelfs wat kracht uit te putten. Zo blijft het in ieder geval gevarieerd genoeg en weet ze de 120+ minuten toch nog te verantwoorden.

Degelijk werkje, al is het maar omdat films als deze vaak veel slechter uitvallen. Het had ook een tweede American Sniper kunnen zijn ...

3.0*