Timbuktu (2014)

Indrukwekkend drama,, mooie cinematografie (DoP: Sofian El Fani, zie ook: La Vie D'Adele) met prachtige shots (veelal opgenomen in Mauretanie) en goede muzuek. Had voor mij de Gouden Palm 2014 mogen ontvangen. Ik ga deze film eind maart in de cinema zeker opnieuw kijken.

Op zich wel een mooie film, hoewel Timbuktu in het laatste half uur helaas toch nog de fout maakt een overmaat aan ellende te tonen, iets wat daarvoor juist zo zorgvuldig vermeden was.

De kracht van Timbuktu in de rest van de prent is vooral de menselijkheid die eruit spreekt. Niet alleen bij de lokale bevolking overigens, waarbij vooral de innerlijke rust en waardigheid van Kidane en z'n vrouw Satima eruit springen. De dialogen in de tent van deze veehouder in de woestijn zijn erg fraai en duidelijk onderscheidend van Westerse films. (Toeareg is ook nog eens een mooie taal om naar te luisteren.) Maar, en dat is een goede zet van Sissako, de jihadisten blijven even goed menselijk. Twijfels, kleine zonden, taalverwarring en onwennigheid geven de zwaar bewapende strijders soms zelfs iets tragisch-belachelijks.

Vrij gemakkelijk worden meerdere kleine plotlijnen gecombineerd en wordt vooral een overzicht gegeven van allerlei kleine en grotere conflicten. Dat levert een aantal mooie scenes op. Maar soms lijkt het ook iets te typisch en net teveel een film over de actualiteit. Zoals in het begin reeds opgemerkt vind ik het daarnaast jammer dat Sissako er zo veel drama in stopt aan het einde omdat dat hetgene is wat je op voorhand juist verwacht.

De vormgeving leek me niet uitzonderlijk, hoewel de zanderige sfeer fijn is, en vooral de intra-diegetische muziek werkt goed. Al met al een prima film van het Afrikaanse continent.

Prachtige film. Ongeveer wat ik er ook van verwacht had na het lezen van recensies en het zien van de trailer. Ik vond de film ook mooi opgebouwd. Het begint allemaal nog vrij onschuldig, en soms zijn de geboden en voorschriften zelfs grappig in hun belachelijkheid, maar meer en meer komt de ernstige consequentie om de hoek kijken van het gewelddadige gedrag van deze zelfverklaarde hoeders van de islam. Ik ben het dan ook niet eens met eRCee dat er een overmaat aan ellende wordt vertoond aan het eind. Het is voor mij het logische vervolg van wat er vanaf het begin ingezet wordt. Die dreiging was ook vanaf het begin voelbaar. Stop een paar mensen wat machinegeweren in de hand, en je weet... daar komt ellende van.

Mooie filmmuziek, zowel de soundtrack als de muziek in de film zelf. Ik vond het ook heel goed gespeeld door de acteurs. Een paar dialogen vond ik wat houterig, vooral die van de bedoeïnen. Sommige beelden zijn onvergetelijk. Ik werd zeer geraakt door deze film.

Best een a-typische film over jihadisten. Nou ja, sympathie zul je hier niet voor ze krijgen, maar ik vond het al lang verfrissend dat het een vrij kalme film is. Het beeld dat je van deze wereld krijgt in andere films en in de media is veel luidruchtiger en ook wat meer direct bedreigend. Timbuktu vertrouwd erop dat een overname van een plaats door jihadisten ook spannend kan zijn met beperkte middelen.

Aanvankelijk is het een film over het dagelijks leven in Timboektoe, met wat mannen met machinegeweren die er tussendoor lopen. Zij lijken hier ook nog de boel af te tasten, alsof ze ook nog niet goed weten of ze hun wil wel kunnen doorvoeren. Dit gaat gepaard met een goed gevoel voor humor en respect voor de alledaagse bevolking. Langzaam maar zeker bouwt er toch wat meer spanning op. Uiteindelijk escaleert het geheel in toch een gruwelijke film, wanneer steeds meer geweldplegingen elkaar opvolgen en de jihadisten definitief grijpen naar de meest ernstige middelen. Eigenlijk is dat laatste deel het minst. Niet omdat het niet goed uitgevoerd is, maar omdat het aanvoelt als iedere andere film over het onderwerp.

Niettemin is dit een dappere film, dat net zo veel schoonheid (de film ziet er heel mooi uit) en humor lijkt te vinden in deze omgeving als gruwelijkheden. De horror van de jihadisten kan echter niet gestopt worden en wat je overhoudt zijn een aantal mensen die proberen hun dagelijks leven te lijden.
3,5*

Iets meer van verwacht toch. Timbuktu is zeker een goede film, daar niet van. Er zit veel "couleur d'Afrique" in de film met prachtige shots. Echter vond ik de djihadisten vrij mak en menselijk. Dat is totaal niet het idee wat ik ervan heb. Voor mij zijn het zonder meer bruten. Zo denk ik wel dat ze de vrouw die weigerde handschoenen te dragen onmiddellijk hardhandig aangepakt zouden hebben. De toon van de film was me iets te menslievend. Natuurlijk zie je wel beelden van zweepslagen die gegeven worden en van een steniging, maar het wordt nooit confronterend en er wordt aangestuurd op een gedwongen, maar vrij beschaafd samenleven. Echte onderdrukking en de "horror van de jihadisten" heb ik maar weinig gevoeld in de film. Anderzijds is er een subtiele spot voor de extremisten doorheen de film : ze roken zelf, lopen met GSM's rond, praten over voetbal hoewel alles wat Westers is, haram is. Het einde is abrupt en vond ik wat vreemd overkomen maar de boodschap is duidelijk : moslimextremisme maakt mensen kapot en rukt families uit elkaar

In de bioscoop gezien, en het was geen tegenvaller. Ik heb verder nooit een film uit deze contreien gezien, het enige wat misschien in de buurt komt zijn de twee films die ik van Ghobadi gezien heb, maar die spelen in Koerdistan, en betreffen het leven onder het juk van een seculiere dictator, in plaats van onder religieuze terreur.

Gezegd mag worden dat deze film visueel een stuk mooier oogt. Veel functioneel camerawerk, maar toch soms erg mooie shots. Met name het meer ziet er mooi uit met het tegenlicht, en de weerspiegeling van de zon in het water. Absoluut hoogtepunt is als de hoofdpersoon het meer oversteekt. Het shot erna waarbij je mensen weerspiegeld ziet in het wateroppervlak mag er ook zijn.

Qua plot kabbelt het een beetje; het voelt nogal aan als een slice-of-life film in fundamentalistisch-islamitisch gebied. Het voelt aan alsof er naast de sluiers op de hoofden van de vrouwen ook een bedrukkende sluier is gekomen over alles wat het leven mooi maakt; dingen als muziek en voetbal. En toch lukt het de film om poëzie uit te stralen, met name tijdens het balloze voetbalspel. Erg mooi en overtuigend gedaan! Ook de stiekeme muzikale scènes waren mooi, net als de dame in het blauwe gewaad met haan die door de straten loopt. Intrigerend.

En toch knaagt het ergens een beetje. Wat we voor de kiezen krijgen is behoorlijk pittig, maar is de werkelijkheid niet nog erger? En is het niet een beetje te makkelijk hoe de hoofdpersoon als sympathiek persoon neergezet wordt?

In ieder geval een interessant beeld van het leven in een fundamentalistische samenleving; enkele mooie beelden (het meer) en de voetbalscène zorgen voor een paar memorabele momenten. 3*.

Indrukmakende film over de relatie tussen een groep intimiderende jihadisten en de bewoners van een wat slaperig woestijndorpje. Aanvankelijk is de sfeer redelijk gemoedelijk in weerwil van het stugge en rechtlijnige optreden van de jihadisten, die het overigens zelf niet zo nauw nemen met de regeltjes wanneer dat zo uitkomt. Vanaf een catastrofaal uit de hand gelopen burenruzie verandert de sfeer van de film om —met een steniging als schier achteloos tussendoortje— dramatisch te eindigen.

Naast de voortreffelijke regie en het acteerwerk dragen de fraaie opnamen van Mauritanië ertoe bij dat dit een mooie film is, die je op indringende wijze confronteert met de hedendaagse werkelijkheid. Ik moet zeggen dat ik wellicht ook mijn vooringenomen beeld van jihadisten toch enigszins moet nuanceren. Ze zijn weliswaar bloedfanatiek en superautoritair, maar het zijn niet allemaal barbaren. Althans niet in deze film.

Behoorlijk saai en traag. Onsamenhangende verhalen. Zonder enige diepgang wordt de dagelijkse gang van zaken van een klein stadje aan de grens van de woestijn getoond. De onderdrukking door fundamentalisten lijkt daarbij zelfs af en toe bijzaak te worden. Het enige wat mij aan deze film kon bekoren was de uitstekende fotografie. Maar daar bleef het ook bij.

Welkom bij het Nieuwe Kalifaat.

De film laat een vrijwel perfecte scheiding zien tussen geluk en plezier, en het leven onder IS. Even duidelijk is de scheiding tussen vrijheid en het leven onder IS - de sharia betekent vooral het opleggen van de wil van de IS-elite aan hun slachtoffers, waarbij vooral het eigenbelang van die IS-elite de hoofdrol speelt.

Niets nieuws onder de zon, dus, eigenlijk. Tenslotte heeft elke staatsvorm vooral in zich dat de in-crowd de massa onderdrukt - of we dat nu sharia, IS, of democratie noemen. Maar er is wel een duidelijk verschil in de manier waarop dat naargeestige gegeven verhuld wordt. In de westerse samenleving zijn we er aan gewend dat dat goed verborgen blijft, en een schandaal oplevert als het zichtbaar wordt. En de onderdrukking beperkt zich meestal tot economische pesterij - en dat is al wel een schril genoeg contrast.

Goed - de film, daarin wordt de aanklacht misschien wat veel met de fluwelen handschoen gepoezevoet. Aan de andere kant, IS doet zelf al moeite genoeg om duidelijk te maken dat ze zichzelf buiten de menselijkheid en het geloof plaatsen, en wat kan je daar dan nog aan toevoegen. Verbazingwekkend eigenlijk dat de slachtoffers niet veel hardhandiger in verzet komen, maar da's aan de andere kant ook wel de gemene deler van alle overheersingen.

Ohja, terug naar de film. Perfect schitterende beelden en mooi gespeeld, het verhaal had wat minder op het sentiment mogen spelen van mij en wat harder mogen zijn. En ik had echt, echt, echt liever een happy end willen zien - maar niet alleen van de film.

De mooie stad Timbuktu wordt van de ene op de andere dag bezet door extremisten. In jeeps met ISIS-vlaggen komen ze de stad binnenrijden en leggen de bevolking allerlei verboden en geboden op. Zo mag er niet meer gerookt worden, niet gevoetbald, en er mag geen muziek gemaakt worden. vrouwen moeten volledig gesluierd zijn, en moeten zelfs zwarte handschoenen dragen! Overtreders krijgen onoverkomelijk met de Sharia-wetgeving te maken.

Voor Malinezen is muziek één van de eerste levensbehoeften, en dat wordt ze afgenomen. Natuurlijk zijn er overtreders, zoals zangeres Fatoumata Diawara, die voor het zingen van een lied 2 x 40 zweepslagen ontvangt.

De plaatselijke imam probeert de Jihadisten op andere gedachten te brengen, en hen er van te overtuigen dat ze verkeerd met het geloof bezig zijn. In plaats van goed te doen, berokkenen ze de Islam juist schade toe. Jihad voer je uit met je verstand en niet met wapens. De film heeft dan ook absoluut niet de intentie de Islam of het geloof in het algemeen in een kwaad daglicht te zetten. De mensen in Timbuktu zijn gelovig, doen geen vlieg kwaad en leiden een vredig leventje en respecteren elkaar.

Een nomadenfamilie aan de rand van de stad is als één van de laatste families overgebleven (de rest is inmiddels gevlucht) en probeert hun rustig en vredig leventje te blijven leven, maar uiteindelijk ontkomen ook zij niet aan de bizarre nieuwe regels. Het meisje in de familie, gespeeld door de vertederende Layla Walet Mohamed is zelf vluchtelinge en door de regisseur uit een vluchtelingenkamp gehaald om deze rol te spelen.

De film is een must-see voor iedereen. Niet alleen omdat hij cinematografisch overweldigend mooi is om te zien, en vanwege de prachtige muziek, maar ook om te zien waar mensen voor op de vlucht zijn, als je hier niet door geraakt wordt heb je echt een hart van steen.

Ga dit zien!

Aardige film, low budget vermoed ik, die met een rustig tempo wel fijn wegkijkt. Minpunt is wel dat het allemaal aan de karige kant is. Visueel valt de enscenering meteen op, het oogt niet altijd even echt, alsof je naar een nepdocumentaire zit te kijken. Die enscenering komt ook in de dialogen, het acteerwerk en in het verhaal terug. Het is uiteraard een film, maar dat valt wel heel erg op. Er wordt te fragmentarisch gewerkt waardoor de personages en situaties niet altijd even goed zijn opgebouwd. Zo weten we van het gezin uit de poster dat man, vrouw en kind hun tijd zittend in een tent doorbrengen, dag in dag uit, en dat ze ergens anders koeien hebben die door een kind worden verzorgd (waar we ook nauwelijks iets van afweten). Nogal karige informatie dus waarmee je volgens mij amper een personage van de grond krijgt waardoor het aan realisme inlevert.

Inhoudelijk valt het lastig te rijmen dat de bezetters/barbaren zo beschaafd overkomen, alsof ze echt hun vonnissen serieus zouden overpeinzen en er geen sprake zou zijn van showprocessen. Dat er in de onderste laag van dit type religieus terrorisme wat halve en hele zotten rondlopen die toezicht houden op de "regels" geloof ik zeker, maar de personages die hier voor de terroristen worden neergezet komen op de een of andere manier nogal onvolledig en tegenstrijdig over. Wederom karig opgebouwde personages.

Religieus terreur en onderdrukking is trouwens van alle tijden, denk aan menselijke offers, de heksenjachten, de kruistochten, de inquisitie, de kolonialisaties waarbij je de keuze had tussen bekeren of sterven, etc. Hopelijk zit de islam niet, net als het christendom in het verleden, voor eeuwen met deze barbaarse taferelen opgescheept. En hopelijk raakt de wereld ooit verlost van al dat zinloos religieus geweld.

Voor mij bleef de film, ondanks de tekortkomingen, wel de hele tijd boeiend waardoor ik op 3* uitkom.

Redelijke film over de bevolking in een woestijnstadje die regels opgelegd krijgen door de jihadisten. Een actuele, en daardoor ook wel boeiende film die zeker wel een ander licht weet te werpen op het onderwerp. Qua verhaal stelt het niet al te veel voor en doordat de film op het begin wat structuur mist, komt het wat langdradig over. Wel genoeg mooie beelden van de woestijn.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Dan weet daar groot landschap (zand) is...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Voor wie, net als ik, vol onbegrip kijkt naar de massale aanhang van IS, is ‘Timbuktu’ een invoelende, humane prent over hoe instabiele gebieden op het Afrikaanse continent stormenderhand over worden genomen door de beweging. Wat deze film laat zien is dat de ideologie van fundamentalistisch Islamisme niet zozeer inherent is aan gangbare opvattingen op de plekken die zij veroveren. Integendeel, in het hart van de Staat staan internationale terroristenbewegingen die in een machtsvacuüm van armoede en wetteloosheid prettig kunnen gedijen. Welhaast koloniale praktijken in hoe die machtsvelden van buitenaf systematisch lokale gebruiken proberen uit te vlakken voor een grootschalige, internationale marketingcampagne.

De film is op zijn sterkst in sfeervolle surreële beelden van hoe IS-strijders en bezette dorpelingen proberen om zoveel mogelijk uit hun leven te halen. Een groepje jihad i’s die bij staan te keuvelen over de glorieuze hoogtijdagen van het Franse voetbal. Een groepje jongens die besluiten om te voetballen zonder bal om niet het verwijt te krijgen dat zij zich schuldig maken aan spel en ledigheid. Groepjes muzikanten die in huiselijke sfeer religieuze volksmuziek tokkelen, in de hoop dat zij daarmee de strenge regelgeving kunnen omzeilen. Vrouwen die horen dat zij zich moeten sluieren om de zedenpolitie tevreden te houden. Voor de dorpelingen zet de komst van religieuze maffiabendes een absurde, banale manier van leven in gang; mensonterend en met nul ruimte voor individuele mensenrechten.

Toch is het allemaal een tikkeltje too much. Met een stortvloed aan personages wordt gepoogd om een ambitieuze mozaïek te schetsen van vele gezichtspunten die te maken hebben met de lokale inmenging van de bebaarde bruten. Tegelijkertijd leidt diezelfde fragmentarische aanpak tot een matige uitwerking van de voornaamste spelers. Naar hun drijfveren of beweegredenen is het veelal gissen, want zij staan allemaal in dienst van dat ene grote narratief van een monsterlijke ideologie die alles en iedereen beïnvloedt. Het helpt niet dat de meeste dialogen worden uitgesproken met een zichzelf op de borst kloppende zwaarwichtigheid over welke morele acties er wel of niet tot ‘de ware Islam’ gerekend mogen worden. Zelfs het camerawerk toont een overkill aan symbolisch bedoelde associaties die weinig aan de verbeelding overlaten.

Hoe goed ‘Timbuktu’ ook de nachtmerrie van een schrikbewind onder IS weet te verbeelden: het blijft geforceerd en bedacht. Alsof een urgent onderwerp als dit gelardeerd moet worden met pretentieuze mooifilmerij en een overkill aan symboliek om zichzelf nóg belangrijker te maken.

Een voetbalmatch zonder bal die zich genoodzaakt omtovert tot een gymnastiekles en een stiekum sigaretje van een "gezagsdrager" sluit de hele opzet van deze, bovendien filmisch mooie film, in. Strenge, absurde regels, tolerantie voor zich zelf en beroep op oppermachten om wetten te verklaren en te "verzachten".

Daarnaast goede schets van de eigenlijke samenleving aan de hand van zeer bewuste beeldvorming. Enig knap beeld is de scène na de ongelukkige daad van het hoofdpersonage. Film werd trouwens met heel wat Césars bedacht.

Goed dat dit soort films ook in Europa onder de aandacht worden gebracht. Maakt het voor ons inzichtelijker aangaande zaken die normaliter een ver van mijn bed show blijven. Voor de rest had dit puur als film een stuk beter gemoeten. Zeer heftige gebeurtenissen, maar zo afstandelijk verfilmd en beleefd ook door de personages, dat je er als kijker uiteindelijk ook niet echt geroerd door raakt.

Timbuktu heeft een intrigerend onderwerp: het dagelijkse leven in Timbuktu, Mali nadat de jihadisten aan de macht komen. Zij gedragen zich als een invasiemacht die plots met harde hand alles wat ook maar enigszins leuk kan zijn verbiedt. Muziek maken, roken, voetballen, normale kleding, laat staan zaken als seks en alcohol, allemaal verboden. Timbuktu geeft een beetje een doorsnede van het dagelijkse bestaan van de mensen aldaar, varierend van mensen die zich afvragen wat die mafklappers hier moeten, tot de lokale jihadisten die zelf ook lang niet altijd even vroom zijn en hun macht maar graag misbruiken. Dit levert soms prachtige beelden op (de voetbalwedstrijd bijvoorbeeld), en soms zwaar deprimerende beelden zoals de steniging.

Maar ondanks het potentieel vond ik de uitvoering niet helemaal fantastisch. Er waren toch behoorlijk wat saaie, trage momenten in de film, en veel van de verhaallijnen zijn toch losstaande schetsen wat het voor mij wat moeilijker maakte om de aandacht erbij te houden. Belangrijke film, interessant onderwerp en setting, en een film die af en toe het bloed laat koken, maar die daarna toch weer te afstandelijk wordt en me niet zodanig greep als ik zou verwachten.

Deze film in stukjes gekeken. Ik vond het lastig om er echt in te komen en vaak stond mijn hoofd er niet naar. Na een tijdje, ongeveer op de helft, vond ik het verhaal interessanter worden. Het is vreselijk wat er gebeurt, ik heb een hekel aan onderdrukking, maar de film zit wat mij betreft goed in elkaar. Sterk acteerwerk, scherp beeld, mooie landschappen en fijne muziek. Op het eind wist de film mij te raken. Op mij kwam het realistisch over. Het onderwerp is niet helemaal mijn ding en het begin boeide mij niet genoeg, ik vond het vrij traag, maar al met al een voldoende. 3*

Abderrahmane Sissako's (de regisseur van deze film) superieure aanklacht tegen extremisme is zowel een klucht als een tragedie, over de bezetting van het noorden van Mali door moslimextremisten.

In dit verhaal drijft Kidane (Ibrahim Ahmed) samen met zijn vrouw en dochter vee in de duinen rondom Timboektoe in het Afrikaanse land Mali. In de stad lijken lijden bewoners onder het terreurregime van de jihadisten. Kidane en zijn familie is het geweld bespaard gebleven, maar hun lot verandert wanneer Kidane tijdens een worsteling per ongeluk een visser doodt.

Deze Drama film is duidelijk met weinig budget gemaakt, maar het spel en het verhaal maken indruk. Daarin schetsen elegante en rake scènes de hypocrisie en de wereldvreemdheid van de jihadisten, die de bewoners treiteren met bizarre regels, zoals niet voor je huis in de zon mogen zitten. Zo voor mij overigend een nuttige regel zijn, want ik verbrand zeer snel in de zon

Al met al gewoon een goede Drama film, die genomineerd werd voor een "Oscar" en zeven "Césars" won in Frankrijk.

Tja.

De boodschap is iets waar je over na moeten denken, maar om dit beter over te brengen had Sissako zijn film over een klein stadje die wordt overgenomen door jihadisten iets minder een klucht moeten maken en veel betere acteurs moeten hebben.

Het komt gewoon niet geloofwaardig over, waardeloze dialogen en nog waardelozer acteerwerk van de familie. Vooral het kleine meisje is erg slecht, maar het zijn dan ook kinderen. De beelden zijn scherp en de warme en hete sfeer is soms goed voelbaar. Daarnaast is het verhaal rondom de jihadisten een stuk interessanter om te volgen dan de familie.

Het is ook vaak gewoon te saai en te traag, na een uur verslapte mijn aandacht zo stevig dat ik hem maar in 2 delen moest kijken. Om te bedenken dat dit maar 97 minuten duurt. Maar de boodschap schemert goed door en hierbij komen dus ook sommige confronterende beelden op.

De film is te saai, maar ook wel behoorlijk goed soms. Enkele scenes zijn best sterk, en de opening is geweldig. Sissako heeft duidelijk wel iets in gedachte hiermee, en mag het daarom ook zeker weleens overdoen. Ik heb wel vertrouwen in zijn loop.

Mja, degelijke film over een klein woestijndorpje dat plotseling wordt geterroriseerd door een bende jihadisten. Laat vooral de beelden tot je spreken, want veel dialoog zit er niet in de film, maar ook dat viel enigszins tegen. Confronterend bij momenten, maar niet met dezelfde impact die ik had bij bijvoorbeeld The Stoning of Soraya M. (2008) waarbij de steniging echt door merg en been ging (zo frappant hoefde het nu ook niet te zijn).

Wel bij momenten een interessante maar absurde gedachtegang van de jihadisten met belachelijke regels in naam van God. Qua sfeer geslaagd met de soundtrack en mooie beelden. Alleen jammer dat ik me te weinig betrokken voelde met de personages. Het kwam allemaal nogal afstandelijk over.

Dit vond ik op momenten best een fijne film, vooral doordat dit goeddeels een sfeerportret is van het leven van enkele mensen. Vooral de nuance rond de islam is heel aardig. Alle personen in de film zijn moslim dus ergens zitten ze aan dezelfde kant, maar toch ook weer niet met hun verschillende invullingen eraan. Ook de extreemgelovigen zijn geen bloeddorstige moordenaars maar houden zich aan regels in een moskee. Ze zijn new in town, en tasten ook maar wat af. Op die punten scoort de film, naast de soms prima beelden. Richting het eind komt er meer plot en drama in, voor mij was dat onnodig en haalt een deel van de kracht weg en verandert de toon een beetje. Anders was de score zeker hoger geweest. 3,5*.