Timbuktu (2014)

Vanaf 26 maart 2015 in de bioscoop (Cinéart)

Trailer vind ik goed. Deze film wil ik zeker niet missen...

Indrukwekkend drama,, mooie cinematografie (DoP: Sofian El Fani, zie ook: La Vie D'Adele) met prachtige shots (veelal opgenomen in Mauretanie) en goede muzuek. Had voor mij de Gouden Palm 2014 mogen ontvangen. Ik ga deze film eind maart in de cinema zeker opnieuw kijken.

Wel aardig, mooie beelden. Acteren en verhaal kwamen een stuk minder uit de verf.

Twee heel bijzondere Kiarostami-momenten met de voetbal die rolt + de voetbalwedstrijd maakt Timbuktu meer dan alleen maar urgente 'Derde Wereld Cinema'.

Op zich wel een mooie film, hoewel Timbuktu in het laatste half uur helaas toch nog de fout maakt een overmaat aan ellende te tonen, iets wat daarvoor juist zo zorgvuldig vermeden was.

De kracht van Timbuktu in de rest van de prent is vooral de menselijkheid die eruit spreekt. Niet alleen bij de lokale bevolking overigens, waarbij vooral de innerlijke rust en waardigheid van Kidane en z'n vrouw Satima eruit springen. De dialogen in de tent van deze veehouder in de woestijn zijn erg fraai en duidelijk onderscheidend van Westerse films. (Toeareg is ook nog eens een mooie taal om naar te luisteren.) Maar, en dat is een goede zet van Sissako, de jihadisten blijven even goed menselijk. Twijfels, kleine zonden, taalverwarring en onwennigheid geven de zwaar bewapende strijders soms zelfs iets tragisch-belachelijks.

Vrij gemakkelijk worden meerdere kleine plotlijnen gecombineerd en wordt vooral een overzicht gegeven van allerlei kleine en grotere conflicten. Dat levert een aantal mooie scenes op. Maar soms lijkt het ook iets te typisch en net teveel een film over de actualiteit. Zoals in het begin reeds opgemerkt vind ik het daarnaast jammer dat Sissako er zo veel drama in stopt aan het einde omdat dat hetgene is wat je op voorhand juist verwacht.

De vormgeving leek me niet uitzonderlijk, hoewel de zanderige sfeer fijn is, en vooral de intra-diegetische muziek werkt goed. Al met al een prima film van het Afrikaanse continent.

Heel mooi. Artikeltje waard eigenlijk. Kijken of ik de tijd kan vinden.

Prachtige film. Ongeveer wat ik er ook van verwacht had na het lezen van recensies en het zien van de trailer. Ik vond de film ook mooi opgebouwd. Het begint allemaal nog vrij onschuldig, en soms zijn de geboden en voorschriften zelfs grappig in hun belachelijkheid, maar meer en meer komt de ernstige consequentie om de hoek kijken van het gewelddadige gedrag van deze zelfverklaarde hoeders van de islam. Ik ben het dan ook niet eens met eRCee dat er een overmaat aan ellende wordt vertoond aan het eind. Het is voor mij het logische vervolg van wat er vanaf het begin ingezet wordt. Die dreiging was ook vanaf het begin voelbaar. Stop een paar mensen wat machinegeweren in de hand, en je weet... daar komt ellende van.

Mooie filmmuziek, zowel de soundtrack als de muziek in de film zelf. Ik vond het ook heel goed gespeeld door de acteurs. Een paar dialogen vond ik wat houterig, vooral die van de bedoeïnen. Sommige beelden zijn onvergetelijk. Ik werd zeer geraakt door deze film.

Best een a-typische film over jihadisten. Nou ja, sympathie zul je hier niet voor ze krijgen, maar ik vond het al lang verfrissend dat het een vrij kalme film is. Het beeld dat je van deze wereld krijgt in andere films en in de media is veel luidruchtiger en ook wat meer direct bedreigend. Timbuktu vertrouwd erop dat een overname van een plaats door jihadisten ook spannend kan zijn met beperkte middelen.

Aanvankelijk is het een film over het dagelijks leven in Timboektoe, met wat mannen met machinegeweren die er tussendoor lopen. Zij lijken hier ook nog de boel af te tasten, alsof ze ook nog niet goed weten of ze hun wil wel kunnen doorvoeren. Dit gaat gepaard met een goed gevoel voor humor en respect voor de alledaagse bevolking. Langzaam maar zeker bouwt er toch wat meer spanning op. Uiteindelijk escaleert het geheel in toch een gruwelijke film, wanneer steeds meer geweldplegingen elkaar opvolgen en de jihadisten definitief grijpen naar de meest ernstige middelen. Eigenlijk is dat laatste deel het minst. Niet omdat het niet goed uitgevoerd is, maar omdat het aanvoelt als iedere andere film over het onderwerp.

Niettemin is dit een dappere film, dat net zo veel schoonheid (de film ziet er heel mooi uit) en humor lijkt te vinden in deze omgeving als gruwelijkheden. De horror van de jihadisten kan echter niet gestopt worden en wat je overhoudt zijn een aantal mensen die proberen hun dagelijks leven te lijden.
3,5*

Iets meer van verwacht toch. Timbuktu is zeker een goede film, daar niet van. Er zit veel "couleur d'Afrique" in de film met prachtige shots. Echter vond ik de djihadisten vrij mak en menselijk. Dat is totaal niet het idee wat ik ervan heb. Voor mij zijn het zonder meer bruten. Zo denk ik wel dat ze de vrouw die weigerde handschoenen te dragen onmiddellijk hardhandig aangepakt zouden hebben. De toon van de film was me iets te menslievend. Natuurlijk zie je wel beelden van zweepslagen die gegeven worden en van een steniging, maar het wordt nooit confronterend en er wordt aangestuurd op een gedwongen, maar vrij beschaafd samenleven. Echte onderdrukking en de "horror van de jihadisten" heb ik maar weinig gevoeld in de film. Anderzijds is er een subtiele spot voor de extremisten doorheen de film : ze roken zelf, lopen met GSM's rond, praten over voetbal hoewel alles wat Westers is, haram is. Het einde is abrupt en vond ik wat vreemd overkomen maar de boodschap is duidelijk : moslimextremisme maakt mensen kapot en rukt families uit elkaar

Opvallend commentaar. Je hebt een bepaald beeld van jihadisten. Dat beeld wordt niet bevestigd en eigenlijk stel je dat je de film daardoor ongeloofwaardig vindt.

Hoe zou dat toch komen?

Je stelt precies de goede vraag.

Ja dat is zo. Enerzijds de media natuurlijk, maar een jihadist is per definitie iemand die een "heilige oorlog" voert, dus verwacht ik niet dat de sharia er met een fluwelen handschoen opgelegd wordt en er met bloemetjes rondgestrooid wordt, laat staan dat er begrip opgebracht wordt voor iemands privé situatie (de lange discussie tussen Kidane en die jihadistenleider).

Nee, maar de kans is vrij groot dat er in die groepen die de sharia afdwingen veel mannen rondlopen die helemaal niet gewend zijn om geweldadig te zijn. Hak maar eens een hand af. Dat doe je niet zomaar. De geweldadige beelden die we in de media tegenkomen zijn veroorzaakt door een kleine groep zeer 'bevlogen' lieden.

Dat betwijfel ik. Je mag het fanatisme van die lui niet onderschatten denk ik. Als er al zoiets bestaat als "gematigd fanatisme"...

Ik onderschat het fanatisme niet. Ik denk dat de groep die werkelijk in staat is tot heel persoonlijk en grof geweld niet zo groot is. Van een afstand iemand doodschieten is wat anders als iemand van heel dichtbij mishandelen of vermoorden.

vermoorden is vermoorden hé, of het nu van dicht of van ver is.

In a court of law misschien, maar psychologisch niet helemaal denk ik.

Tja, over gematigde nazi's en het feit dat de meesten claimen niets te weten van de gruweldaden van hun militaire elite tot na de val van het regime hoor je ook vrij weinig in de media. Veel makkelijker om te denken dat ze allemaal monsters waren. Denk daarom dat er zeker een kern van waarheid zit in wat Ziegler zegt, maar om te kunnen zeggen of dat een meer- of minderheid betreft moet je ertussen gelopen hebben denk ik. Wie het luidst schreeuwt krijgt het meeste aandacht, waardoor het beeld rondom dit soort kwesties vaker dan niet zwaar vertekend en overdreven is.

Moet zelf bekennen dat ik mij niet al teveel verdiept heb in dit conflict, in tegenstelling tot wat er in het Midden Oosten en Kongo allemaal gaande is. Misschien eens doen voordat ik morgen deze film ga zien. Kan iemand een docu aanraden?

In de bioscoop gezien, en het was geen tegenvaller. Ik heb verder nooit een film uit deze contreien gezien, het enige wat misschien in de buurt komt zijn de twee films die ik van Ghobadi gezien heb, maar die spelen in Koerdistan, en betreffen het leven onder het juk van een seculiere dictator, in plaats van onder religieuze terreur.

Gezegd mag worden dat deze film visueel een stuk mooier oogt. Veel functioneel camerawerk, maar toch soms erg mooie shots. Met name het meer ziet er mooi uit met het tegenlicht, en de weerspiegeling van de zon in het water. Absoluut hoogtepunt is als de hoofdpersoon het meer oversteekt. Het shot erna waarbij je mensen weerspiegeld ziet in het wateroppervlak mag er ook zijn.

Qua plot kabbelt het een beetje; het voelt nogal aan als een slice-of-life film in fundamentalistisch-islamitisch gebied. Het voelt aan alsof er naast de sluiers op de hoofden van de vrouwen ook een bedrukkende sluier is gekomen over alles wat het leven mooi maakt; dingen als muziek en voetbal. En toch lukt het de film om poëzie uit te stralen, met name tijdens het balloze voetbalspel. Erg mooi en overtuigend gedaan! Ook de stiekeme muzikale scènes waren mooi, net als de dame in het blauwe gewaad met haan die door de straten loopt. Intrigerend.

En toch knaagt het ergens een beetje. Wat we voor de kiezen krijgen is behoorlijk pittig, maar is de werkelijkheid niet nog erger? En is het niet een beetje te makkelijk hoe de hoofdpersoon als sympathiek persoon neergezet wordt?

In ieder geval een interessant beeld van het leven in een fundamentalistische samenleving; enkele mooie beelden (het meer) en de voetbalscène zorgen voor een paar memorabele momenten. 3*.

Zelden zo'n film gezien, wat zeg ik, nog nooit.

Absoluut mooi gefilmd, maar de film is verder niet erg goed. Ik snap de lovende recensies niet zo, zal meer het onderwerp zijn.

Indrukmakende film over de relatie tussen een groep intimiderende jihadisten en de bewoners van een wat slaperig woestijndorpje. Aanvankelijk is de sfeer redelijk gemoedelijk in weerwil van het stugge en rechtlijnige optreden van de jihadisten, die het overigens zelf niet zo nauw nemen met de regeltjes wanneer dat zo uitkomt. Vanaf een catastrofaal uit de hand gelopen burenruzie verandert de sfeer van de film om —met een steniging als schier achteloos tussendoortje— dramatisch te eindigen.

Naast de voortreffelijke regie en het acteerwerk dragen de fraaie opnamen van Mauritanië ertoe bij dat dit een mooie film is, die je op indringende wijze confronteert met de hedendaagse werkelijkheid. Ik moet zeggen dat ik wellicht ook mijn vooringenomen beeld van jihadisten toch enigszins moet nuanceren. Ze zijn weliswaar bloedfanatiek en superautoritair, maar het zijn niet allemaal barbaren. Althans niet in deze film.

Linkse propaganda meuk

dude...

Ik had dit wel verwacht van jou. We zitten kwa films toch niet echt op één lijn.

De film kabbelt de hele tijd voort en wordt nergens echt spannend. Daarnaast is de film behoorlijk saai en traag. De IS is zwak neergezet en vrij onrealistisch.

Zoals ik al zei een softe bende voor een behoorlijk zwaar onderwerp.

Ik vind het nog wel wat meevallen als ik zo door je stemmen kijk, tuurlijk er verschilt genoeg, maar er zijn er genoeg users met wie het meer uiteen loopt. Ik heb uit je berichten in ieder geval nooit de indruk gekregen dat je er totaal anders tegenaan kijkt. Maar dat zegt niets natuurlijk, dan nog kun je over bepaalde films wel fundamenteel van mening verschillen. Zoals bij deze. Maar als ik naar je favoriete series kijk die je deze maande poste zijn we toch soms eens, al vind ik van dat rijtje inderdaad ook een een aantal titels behoorlijk prut. It happens.

Maar eat deze film betreft, hij hoeft toch ook niet spannend te zijn? Das toch geen vereiste voor een film als deze? Sure, hij is wat meer slow-paced, maar ik vond het geen moment saai. In hoeverre het realistisch is, geen idee. Geen specialist op dat gebied. Het kwam op mij niet onrealistisch over in elk geval. En een softe bende vond ik het allerminst, als ik eerlijk ben. Had het harder, smeriger en misselijkmakender gemoeten volgens jou?

Vooral dat 'hij was niet spannend' kan ik niet plaatsen, dit is een film uit het arthouse circuit, een filmhuis film. Ik wist niet precies wat ik moest verwachtem van Timbuktu, maar spanning en suspense rekende ik niet direct op.

John Milton

De film mocht een stuk levendiger zijn en dat was deze totaal niet. Ik ben wel fan filmhuis films maar deze vond ik toch tegenvallen juist door het hoge cijfer.

De helft van de series die plaatste zijn series voor wat vermaak al ben ik met een deel gestopt en er zijn er een stuk of 4/5 waarvan de boel gestopt is.

Voor de rest heb ik weinig met stemmen. Ik heb nu al een aantal keren gemerkt dat films die hoge stemmen krijgen ruk zijn en die lage stemmen krijgen beter zijn dan verwacht.

Ik heb wel meer films voorbij zien komen die jij een hogere rating geeft waarbij ik het niet mee eens ben.

Meningen verschillen gelukkig anders wordt de wereld ook zo saai.

Waarschijnlijk heeft de regisseur gepoogd om te laten zien dat de menselijke veerkracht uiteindelijk zal winnen, maar mij ontnam deze film iedere vorm van hoop. Een rustige productie over een land dat lijdt onder bezetting, die toonde hoe het is om in een islamitische staat te moeten leven en die symbolisch begon en eindigde. Een indringende en tragische, maar ook wel rommelig overkomende aanklacht tegen het machtswellustige en verdorven moslimextremisme en -fundamentalisme.