Timbuktu (2014)

Behoorlijk saai en traag. Onsamenhangende verhalen. Zonder enige diepgang wordt de dagelijkse gang van zaken van een klein stadje aan de grens van de woestijn getoond. De onderdrukking door fundamentalisten lijkt daarbij zelfs af en toe bijzaak te worden. Het enige wat mij aan deze film kon bekoren was de uitstekende fotografie. Maar daar bleef het ook bij.

Voor wie van filmhuis films houd, is Timbuktu een echte aanrader. De film laat weer eens heel mooi en duidelijk zien wat voor misselijkmakende religie die islam is, tenminste die islam die islamitische staat naleeft , die zo graag de sharia willen invoeren, en als het eventueel even kan in heel de wereld.

Dat heb ik nooit goed kunnen begrijpen van die moslims die zo fel tegen het westen zijn, waarom komen ze dan naar Europa??? Laat ze dan toch lekker ergens in de woestijn sharia spelen, waar alleen maar moslims zijn die dat zelf ook willen. Maar zoals je in de film ook al kunt zien wil de bevolking daar niks liever dan dat IS op rot, zodat ze weer gewoon lekker rustig kunnen wonen en leven, want die mensen hadden het veel beter toen die idioten van IS er nog niet waren.

De indruk die ik er van kreeg was vooral dat de djihadisten onmenselijk waren, en vooral uit op eigenbelang - en alles uit de Islam zo vertaalden dat het hun eigen belang diende. Daar waar dat niet lukte, was dat eerder een beschamend blijk van hun onvermogen dan een gebrek aan hun motivatie om de zaken die kant uit te draaien.

Mak en menselijk heb ik nergens gezien, kortom. Zwak en materialistisch. Wellicht wat te subtiel aangezet, maar ik meende het toch zeker als de rode draad te zien.

Welkom bij het Nieuwe Kalifaat.

De film laat een vrijwel perfecte scheiding zien tussen geluk en plezier, en het leven onder IS. Even duidelijk is de scheiding tussen vrijheid en het leven onder IS - de sharia betekent vooral het opleggen van de wil van de IS-elite aan hun slachtoffers, waarbij vooral het eigenbelang van die IS-elite de hoofdrol speelt.

Niets nieuws onder de zon, dus, eigenlijk. Tenslotte heeft elke staatsvorm vooral in zich dat de in-crowd de massa onderdrukt - of we dat nu sharia, IS, of democratie noemen. Maar er is wel een duidelijk verschil in de manier waarop dat naargeestige gegeven verhuld wordt. In de westerse samenleving zijn we er aan gewend dat dat goed verborgen blijft, en een schandaal oplevert als het zichtbaar wordt. En de onderdrukking beperkt zich meestal tot economische pesterij - en dat is al wel een schril genoeg contrast.

Goed - de film, daarin wordt de aanklacht misschien wat veel met de fluwelen handschoen gepoezevoet. Aan de andere kant, IS doet zelf al moeite genoeg om duidelijk te maken dat ze zichzelf buiten de menselijkheid en het geloof plaatsen, en wat kan je daar dan nog aan toevoegen. Verbazingwekkend eigenlijk dat de slachtoffers niet veel hardhandiger in verzet komen, maar da's aan de andere kant ook wel de gemene deler van alle overheersingen.

Ohja, terug naar de film. Perfect schitterende beelden en mooi gespeeld, het verhaal had wat minder op het sentiment mogen spelen van mij en wat harder mogen zijn. En ik had echt, echt, echt liever een happy end willen zien - maar niet alleen van de film.

Oh dat vergeet ik nog. De voetbalwedstrijd, die is echt geniaal.

Ze stelden zich behoorlijk vergevingsgezind op tegenover de vrouw die vis verkocht op de markt, en ook wanneer de echtgenote van de toeareg hen de les spelde gingen ze niet over op brutaliteiten. Ik herinner me dat er amper terechtstellingen waren. Wat hier getoond werd was een "zachtere" vorm van jihadisme. Ik miste scènes waar de intolerantie van de radicale islam meer tot uiting kwamen.

Daarom vind ik je vergelijking met IS ook net iets te verregaand al ligt het voor de hand natuurlijk. IS zijn moordenaars, zijn onmenselijk en heeft in de praktijk ook weinig met de islam te maken. Ze misbruiken alleen maar hun geloof om hun doelstellingen te bereiken.Maar zoals eerder gezegd, we hebben enkel een beeld van IS en het leven onder IS via de media. Naar mijn gevoel poogde Sissako teveel een menselijk gezicht aan de jihadisten te geven, en daar geloof ik niet in.

Je denkt dat jihadisten geen mensen zijn?

Lees een willekeurig boek over de nazi's zou ik zeggen. De banaliteit van het kwaad enzo. Het beeld dat Sissako schetst komt waarschijnlijk een stuk dichter bij de werkelijkheid dan de werkelijkheid waar jij in gelooft.

Het zijn mensen maar ze zijn niet menselijk.

Hoewel niet helemaal geslaagd toch een bijzondere, actuele en daarmee belangrijke film.

Wat vond je niet geslaagd kos?

Nou, vooral filmtechnisch. Het scenario liep niet helemaal lekker geloof ik.

De mooie stad Timbuktu wordt van de ene op de andere dag bezet door extremisten. In jeeps met ISIS-vlaggen komen ze de stad binnenrijden en leggen de bevolking allerlei verboden en geboden op. Zo mag er niet meer gerookt worden, niet gevoetbald, en er mag geen muziek gemaakt worden. vrouwen moeten volledig gesluierd zijn, en moeten zelfs zwarte handschoenen dragen! Overtreders krijgen onoverkomelijk met de Sharia-wetgeving te maken.

Voor Malinezen is muziek één van de eerste levensbehoeften, en dat wordt ze afgenomen. Natuurlijk zijn er overtreders, zoals zangeres Fatoumata Diawara, die voor het zingen van een lied 2 x 40 zweepslagen ontvangt.

De plaatselijke imam probeert de Jihadisten op andere gedachten te brengen, en hen er van te overtuigen dat ze verkeerd met het geloof bezig zijn. In plaats van goed te doen, berokkenen ze de Islam juist schade toe. Jihad voer je uit met je verstand en niet met wapens. De film heeft dan ook absoluut niet de intentie de Islam of het geloof in het algemeen in een kwaad daglicht te zetten. De mensen in Timbuktu zijn gelovig, doen geen vlieg kwaad en leiden een vredig leventje en respecteren elkaar.

Een nomadenfamilie aan de rand van de stad is als één van de laatste families overgebleven (de rest is inmiddels gevlucht) en probeert hun rustig en vredig leventje te blijven leven, maar uiteindelijk ontkomen ook zij niet aan de bizarre nieuwe regels. Het meisje in de familie, gespeeld door de vertederende Layla Walet Mohamed is zelf vluchtelinge en door de regisseur uit een vluchtelingenkamp gehaald om deze rol te spelen.

De film is een must-see voor iedereen. Niet alleen omdat hij cinematografisch overweldigend mooi is om te zien, en vanwege de prachtige muziek, maar ook om te zien waar mensen voor op de vlucht zijn, als je hier niet door geraakt wordt heb je echt een hart van steen.

Ga dit zien!

Ik kijk de film beslist. Al is het alleen maar vanwege alles wat de film losmaakt. Daarmee is deze film al geslaagd!

Ik heb niets met geloof, maar oh my wat hoopte ik toch dat de Voodoo van die ene mevrouw wel opeens zou werken.

Erg sterke film dit, ik ben in ieder geval nog steeds woedend terwijl ik dit tik.

Aardige film, low budget vermoed ik, die met een rustig tempo wel fijn wegkijkt. Minpunt is wel dat het allemaal aan de karige kant is. Visueel valt de enscenering meteen op, het oogt niet altijd even echt, alsof je naar een nepdocumentaire zit te kijken. Die enscenering komt ook in de dialogen, het acteerwerk en in het verhaal terug. Het is uiteraard een film, maar dat valt wel heel erg op. Er wordt te fragmentarisch gewerkt waardoor de personages en situaties niet altijd even goed zijn opgebouwd. Zo weten we van het gezin uit de poster dat man, vrouw en kind hun tijd zittend in een tent doorbrengen, dag in dag uit, en dat ze ergens anders koeien hebben die door een kind worden verzorgd (waar we ook nauwelijks iets van afweten). Nogal karige informatie dus waarmee je volgens mij amper een personage van de grond krijgt waardoor het aan realisme inlevert.

Inhoudelijk valt het lastig te rijmen dat de bezetters/barbaren zo beschaafd overkomen, alsof ze echt hun vonnissen serieus zouden overpeinzen en er geen sprake zou zijn van showprocessen. Dat er in de onderste laag van dit type religieus terrorisme wat halve en hele zotten rondlopen die toezicht houden op de "regels" geloof ik zeker, maar de personages die hier voor de terroristen worden neergezet komen op de een of andere manier nogal onvolledig en tegenstrijdig over. Wederom karig opgebouwde personages.

Religieus terreur en onderdrukking is trouwens van alle tijden, denk aan menselijke offers, de heksenjachten, de kruistochten, de inquisitie, de kolonialisaties waarbij je de keuze had tussen bekeren of sterven, etc. Hopelijk zit de islam niet, net als het christendom in het verleden, voor eeuwen met deze barbaarse taferelen opgescheept. En hopelijk raakt de wereld ooit verlost van al dat zinloos religieus geweld.

Voor mij bleef de film, ondanks de tekortkomingen, wel de hele tijd boeiend waardoor ik op 3* uitkom.

Twee posten waar ik me vragen bij stel. Vind deze niet al te "intelligent" overkomen. Linkse propagandameuk zegt genoeg. En de reactie erboven mocht wat genuanceerder overkomen want hoewel er verwijzingen zijn naar IS kom het veel te veralgemeend over, en kan ik lezen tussen de lijnen dat meneer een xenofobist is. Tja.

Heb jij de film gezien?

een xenofobist???? Waar haal je dat nou weer vandaan

Daar sluit ik mij bij aan.

Redelijke film over de bevolking in een woestijnstadje die regels opgelegd krijgen door de jihadisten. Een actuele, en daardoor ook wel boeiende film die zeker wel een ander licht weet te werpen op het onderwerp. Qua verhaal stelt het niet al te veel voor en doordat de film op het begin wat structuur mist, komt het wat langdradig over. Wel genoeg mooie beelden van de woestijn.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Dan weet daar groot landschap (zand) is...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Voor wie, net als ik, vol onbegrip kijkt naar de massale aanhang van IS, is ‘Timbuktu’ een invoelende, humane prent over hoe instabiele gebieden op het Afrikaanse continent stormenderhand over worden genomen door de beweging. Wat deze film laat zien is dat de ideologie van fundamentalistisch Islamisme niet zozeer inherent is aan gangbare opvattingen op de plekken die zij veroveren. Integendeel, in het hart van de Staat staan internationale terroristenbewegingen die in een machtsvacuüm van armoede en wetteloosheid prettig kunnen gedijen. Welhaast koloniale praktijken in hoe die machtsvelden van buitenaf systematisch lokale gebruiken proberen uit te vlakken voor een grootschalige, internationale marketingcampagne.

De film is op zijn sterkst in sfeervolle surreële beelden van hoe IS-strijders en bezette dorpelingen proberen om zoveel mogelijk uit hun leven te halen. Een groepje jihad i’s die bij staan te keuvelen over de glorieuze hoogtijdagen van het Franse voetbal. Een groepje jongens die besluiten om te voetballen zonder bal om niet het verwijt te krijgen dat zij zich schuldig maken aan spel en ledigheid. Groepjes muzikanten die in huiselijke sfeer religieuze volksmuziek tokkelen, in de hoop dat zij daarmee de strenge regelgeving kunnen omzeilen. Vrouwen die horen dat zij zich moeten sluieren om de zedenpolitie tevreden te houden. Voor de dorpelingen zet de komst van religieuze maffiabendes een absurde, banale manier van leven in gang; mensonterend en met nul ruimte voor individuele mensenrechten.

Toch is het allemaal een tikkeltje too much. Met een stortvloed aan personages wordt gepoogd om een ambitieuze mozaïek te schetsen van vele gezichtspunten die te maken hebben met de lokale inmenging van de bebaarde bruten. Tegelijkertijd leidt diezelfde fragmentarische aanpak tot een matige uitwerking van de voornaamste spelers. Naar hun drijfveren of beweegredenen is het veelal gissen, want zij staan allemaal in dienst van dat ene grote narratief van een monsterlijke ideologie die alles en iedereen beïnvloedt. Het helpt niet dat de meeste dialogen worden uitgesproken met een zichzelf op de borst kloppende zwaarwichtigheid over welke morele acties er wel of niet tot ‘de ware Islam’ gerekend mogen worden. Zelfs het camerawerk toont een overkill aan symbolisch bedoelde associaties die weinig aan de verbeelding overlaten.

Hoe goed ‘Timbuktu’ ook de nachtmerrie van een schrikbewind onder IS weet te verbeelden: het blijft geforceerd en bedacht. Alsof een urgent onderwerp als dit gelardeerd moet worden met pretentieuze mooifilmerij en een overkill aan symboliek om zichzelf nóg belangrijker te maken.

Een voetbalmatch zonder bal die zich genoodzaakt omtovert tot een gymnastiekles en een stiekum sigaretje van een "gezagsdrager" sluit de hele opzet van deze, bovendien filmisch mooie film, in. Strenge, absurde regels, tolerantie voor zich zelf en beroep op oppermachten om wetten te verklaren en te "verzachten".

Daarnaast goede schets van de eigenlijke samenleving aan de hand van zeer bewuste beeldvorming. Enig knap beeld is de scène na de ongelukkige daad van het hoofdpersonage. Film werd trouwens met heel wat Césars bedacht.

Goed dat dit soort films ook in Europa onder de aandacht worden gebracht. Maakt het voor ons inzichtelijker aangaande zaken die normaliter een ver van mijn bed show blijven. Voor de rest had dit puur als film een stuk beter gemoeten. Zeer heftige gebeurtenissen, maar zo afstandelijk verfilmd en beleefd ook door de personages, dat je er als kijker uiteindelijk ook niet echt geroerd door raakt.

Timbuktu heeft een intrigerend onderwerp: het dagelijkse leven in Timbuktu, Mali nadat de jihadisten aan de macht komen. Zij gedragen zich als een invasiemacht die plots met harde hand alles wat ook maar enigszins leuk kan zijn verbiedt. Muziek maken, roken, voetballen, normale kleding, laat staan zaken als seks en alcohol, allemaal verboden. Timbuktu geeft een beetje een doorsnede van het dagelijkse bestaan van de mensen aldaar, varierend van mensen die zich afvragen wat die mafklappers hier moeten, tot de lokale jihadisten die zelf ook lang niet altijd even vroom zijn en hun macht maar graag misbruiken. Dit levert soms prachtige beelden op (de voetbalwedstrijd bijvoorbeeld), en soms zwaar deprimerende beelden zoals de steniging.

Maar ondanks het potentieel vond ik de uitvoering niet helemaal fantastisch. Er waren toch behoorlijk wat saaie, trage momenten in de film, en veel van de verhaallijnen zijn toch losstaande schetsen wat het voor mij wat moeilijker maakte om de aandacht erbij te houden. Belangrijke film, interessant onderwerp en setting, en een film die af en toe het bloed laat koken, maar die daarna toch weer te afstandelijk wordt en me niet zodanig greep als ik zou verwachten.

Mooie wereldcinema. Destijds op iffr gezien en deze film geeft een goed beeld hoe de verschillende overtuigingen naast en met elkaar leven.

De invloedssfeer van de jihadisten in het Malinese Timboektoe wordt mooi in beeld gebracht. Ook de muziek zorgt voor een pluspunt. Minder vind ik de uitwerking van de verhaallijnen en het gebrek van de ( nodige ) emotionele waarde

Bah. Muziek was in orde en de camera was ehm... scherp. Maar het boeide me niet. Ik zag weer alleen maar mijn idee dat religie in het algemeen & islam in het bijzonder ontzettend veel kapot maakt. Film zo traag als poppenstront, de humor was - op die grappige voetbalscene na - ver te zoeken. Ik had gehoopt op een soort La Source des Femmes 2.0 maar helaas.

2,0*