Drums along the Mohawk (1939)

Eens met bovenstaande recensie.

Mooie beelden met prachtige kleuren. Waar Fonda soms wat houterig overkomt, speelt Colbert haar rol met verve. Helaas wordt het verhaal (voor zover dat er is) te vaak onderbroken door (mierzoete) romantische scènes.

Na het zeer goede My Darling Clementine, wederom een wat teleurstellende John Ford film. Dit wordt vooral veroorzaakt door het zeer simpele verhaal, en het voorspelbare einde. Wat vooral stoorde is het eerder genoemde patriottisme, en het vertekend in beeld brengen van de indianen.

Tegen de achtergrond van de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog en gehuld in vaak prachtig impressionistische technicolor, vertelt Ford ons het verhaal over een pas getrouwd paar dat op zoek is naar geluk en standvastigheid. De Amerikaanse droom is echter geen sinecure en bij anvang worden ze, en de vrouw in het bijzonder, dan ook letterlijk en figuurlijk in kadertjes geplaatst. Een hechte en bijzonder tolerante gemeenschap, waar een pasgeboren kind meteen ieders kind is, vormt daarbij de toelaat voor steun.

Bij momenten overgeromantiseerd en oppervlakkig in de weergave van de indianen, maar vaak genoeg donker en zelfs humoristisch (lacht Ford de Amerikaanse droom weg als een fanatieke beoefening...?).

3*

John Ford geeft met zijn eerste kleurenfilm een mooi kijkje op de onafhankelijkheidsoorlog. Een beetje patriottistisch en sentimenteel is het af en toe wel en het is erg jammer dat de indianen weer eens als geestelijk gehandicapten neer worden gezet maar al met al is Drums along the Mohawk zowel vermakelijk als aangrijpend. Het pasgetrouwde verliefde stel wordt erg sterk vertolkt door Henry Fonda en Claudette Colbert, John Carradine zet de geheimzinnige en kwaadwillige William Caldwell erg goed neer en de mooiste bijrol was die van Ward Bond. De actiescènes die zich in het heetst van de strijd afspelen zagen er niet altijd erg sterk uit en hadden nog wel iets meer gemeden mogen worden maar er is ter compensatie genoeg te beleven in de rest van de film waardoor deze zeker niet slecht is.

De fraaie cinematografie redt deze film, die in allerlei opzichten ouderwets aandoet, van de totale ondergang. Met name het script, dat bol staat van het chauvinisme, laat nogal te wensen over. De stereotypen doen denken aan de scenario’s uit de tijd van de stomme films en zijn nog maar moeilijk te pruimen.

Jammer van Henry Fonda en vooral van de als altijd charmante Claudette Colbert, na Carole Lombard mijn favoriete actrice uit de jaren ’30.