The Chamber (1996)

Vijfde verfilming in drie jaar van het in '94 verschenen boek van John Grisham. The Chamber, zo wordt het vertrek waarin de elektrische stoel staat doorgaans genoemd, en daar gaat het verhaal dan ook over. Een 26-jarige advocaat (O'Donnell), wil zijn grootvader Sam (Hackman), die al tien jaar in death row zit voor de moord op twee joodse jongetjes, redden van de doodstraf. Zoals het in een Grisham-verfilming hoort, gaat het er vrij spannend aan toe. De man heeft van rechtbankdrama's dan ook zijn handelsmerk gemaakt. Chris O'Donnell is indrukwekkend en slaagt erin de film te dragen. Maar ook Gene Hackman is indrukwekkend en domineert zowat elke scène waarin hij voorkomt...

Minste Grisham verfilming (en het was ook al niet zijn beste boek). 2 sterretjes.

Deze zoveelste Grisham-verfilming weet de kijker niet goed te onderhouden. Dit heeft deels te maken met hoe het verhaal wordt gebracht maar ook met de weinig overtuigende O'Donnel. Gemiddeld.

Goed spel van met name Hackman, die langzaam afkoelt van knorrige KKK-er, naar een berouwvolle oude man. Jammer alleen dat het na verloop van tijd een beetje traag begint te worden. Enkele inkakmomenten zorgen ervoor dat de aandacht niet de volle speelduur vastgehouden kan worden.

Niet onaardig, maar had wat strakker geschreven kunnen worden...

3*

Een niet bijster spannende Grisham verfilming die wordt gered door de uitstekende (zoals gewoonlijk) rol van Hackman.Daardoor toch meer dan de moeite waard.

Deze was op tv en eens bekeken. 'k vond het geen slechte film, geen thriller, eerder drama, maar desondanks wel het bekijken waard. Dit vooral door de acteerprestatie van Gene Hackman en toch ook wel Chris O'Donnell.

Het verhaal was toch boeiend genoeg om de volledige speelduur te boeien.

Redelijke film waarin een advocaat de zaak aanneemt die gaat over de ter dood veroordeling van zijn opa. Een film over rassenhaat en de doodstraf, maar bij beiden onderwerpen blijft het wat oppervlakkig. Gene Hackman doet het op zich prima (iets wat vooral zichtbaar is tijdens de finale). Het verloop kent weinig verrassingen, maar de film blijft wel onderhoudend en daarom nog net 3.0 sterren.

Zoals anderen voor mij al opgemerkt hebben, is dit een van de mindere verhalen van John Grisham. Het verhaal en de film verzuimen aandacht te besteden aan het hoe en waarom van de dodelijke aanslag. Gene Hackman ziet er weliswaar woest uit, maar dat is te weinig om een stevig verhaal te vertellen.

Wat een absurd land is de VS toch.

Ja, er is een wet die 'cruel and unusual punishment' verbiedt, maar om die ook toe te passen, nah. Of zelfs maar er bij stil te staan dat de doodstraf by any means cruel and unusual is. In naam overtuigd van een geloof wat als excuus geldt voor de meest afgrijselijke misdaden, zonder dat daar ook maar op een of andere manier een klein stemmetje bij vraagt 'en waar staat dat dan precies'. En even makkelijk geldt datzelfde geloof als rechtvaardiging voor de doodstraf, want dan lost God het wel op. Tsja, wat kan een zinnig mens daar nog over zeggen.

Mooie rollen van Hackman, Dunaway, en zelfs Prosky al is zijn deel maar klein. Jammer dat O'Donnel zo irriteert, misschien is dat wat zijn karakter meebrengt maar het doet evengoed voor mij af aan de film. Wat overblijft is vooral het geniale spel van Hackman - tot en met de laatste snik, en de sfeertekening van het absurde racisme en het absurde geloof in de VS. Je zou haast vergeten dat er ook nog vrij gewone mensen wonen, zo sterk is de film.

En niet alleen de cast is goed, nouja met de kanttekening hierboven. Het verhaal is sterk, en wordt fraai beheerst verteld zonder al te domme pogingen om er een stereotype einde aan te breien, de beelden zijn fraai, de soundtrack heeft me nergens geirriteerd tot het punt dat het me begon op te vallen - ja, dat is erg goed. Opvallend verder hoe fraai de verwilderde haardos en baard van Hackman zijn karakter ondersteunt - hem deels afgrijselijk, afstotelijk maakt, maar hem aan de andere kant ook tot een soort verwezen knuffelopa maakt. Knap werk. En, aan het stemgemiddelde te zien hier, toch een wat onterecht vergeten en onderschatte film.