Whiplash (2014)

Je weet ze de laatste tijd wel te vinden, hè.

My god. Als het zelfs anderen al opvalt

Ja ik dacht precies hetzelfde, misschien doe ik toch iets niet goed.

Heel fijn voor u dat u als actieve gebruiker bijdrages levert aan deze site. Het is heel fijn voor u dat u denkt dat uw berichten allemaal gelezen worden. Ga vooral door. Misschien kunt u zelfs moderator worden op deze site waardoor uw ego wordt gestreeld. Soms lees ik wel eens een berichtje maar het zijn meestal dezelfde mensen die denken dat zij een film kunnen waarderen op kwaliteit. Op movie meter zijn de stemmen die uitgebracht worden gebaseerd op smaak. De meeste mensen die een bericht plaatsen bij een film kletsen vaak maar wat uit hun nek. Daarom lees ik de berichten nauwelijks.

Het ga u goed.

Ik wens u niets minder, als snap ik niet waar sommige van uw aannames vandaan komen met betrekking tot wat ik denk. Uiteraard wordt op een publieke site 'uit de nek gekletst', dat is op YouTube zo, dat is op Nu.nl zo en op MovieMeter niets minder, al is het hier gelukkig wel minder en probeer ik daar persoonlijk bij uit de buurt te blijven. Het is uiteraard uw goed recht om berichten niet te lezen. Maar het zal u niet verbazen dat het posten van berichten tot reacties kan leiden. En het zou u sieren als u iets fatsoenlijker zou reageren, mocht zich dat weer eens voordoen. Maar nee, moderator zijn is niets voor mij. Toch bedankt voor het meedenken!

Overigens had ik uw profiel eerder niet nauwlettend genoeg gekeken, anders had ik gezien dat uw stemgemiddelde (over een bijzonder respectabel aantal stemmen overigens) net iets boven de 2* ligt, wat in verhouding tot het gemiddelde niet al te scheutig is. Als ik de recente stemmen die u geplaatst hebt zo bekijk, dan kan ik uw onbegrip over het uitdelen van 5 stemmen al iets beter plaatsen. Ik heb 'slechts' dertien 5*-en die wellicht aan heroverweging toe zijn, maar zoals u ziet schurkte Whiplash er voor mij wel tegenaan.

Alsnog een fijne avond!

Eerlijk gezegd denk ik dat menig muzikant allang was gestopt als die zo waren behandelt..

Maar, het thema is wel te begrijpen, een muzikant die koste wat kost het beste uit zichzelf wil halen.

Indrukwekkende film.

Bedoel je deze film of films in het algemeen? Je hebt er toch ook enkele op5* staan.

Als ik je stemmen zo even doorpluis dan zie ik dat je (volgens jou stemmen) een massa slechte films ziet. Uit jou +5600 stemmen zijn er minder dan 100 die je 4* of meer geeft. Tja ik zou er allang mee gespt zijn als 80% van de films die ik kijk slecht zijn

In het begin heb ik films een vijf gegeven. Als ik deze weer zie geeft ik deze een 4.

In het begin heb ik mijn punten aangepast aan movie meter. Daar ik gewend was om films te beoordelen n.a.v. van de oude film encyclopedie (4 is maximum) valt mijn stempatroon lager uit dan normaal is. Als je 2 vermenigvuldigd met 4/5 kom je uit op 2 en half (als je stemt met vijf sterren).

3 wordt bijna een 4.

Ben ik in het bezit van duizenden films die ik binnenhaal. Vaak vallen de nieuwste films dik tegen.

Hoewel ik uit ga van het stempatroon op movie meter.

Heb in mijn leven denk ik wel 20.000 films gezien. Daar ik geen verstand van films heb stem ik net als de meesten op deze website op smaak.

Begrijp niet dat sommigen het stemgedrag van anderen napluizen. Net alsof ze niets te doen hebben.

Dus bij jous is een 4* eigenlijk een 5*

En waarom niet? Het is (voor mij althans) de bedoeling om mensen met dezelfde smaak te vinden zodat ik meer goede films zie en geen tijd verlies met bucht en zodoende meer tijd heb om dingen (hier & elders) na te pluizen

In dit geval kan dat helpen hetgeen iemand zegt ("Ik begrijp niet dat een film 5 sterren toegekend wordt") in zijn context te plaatsen, veel gebruikers kijken even naar iemands stemmen om een bepaalde opmerking of stem beter te kunnen begrijpen of op waarde te schatten. Ook iemands smaak komt uit stemgedrag toch (zeker deels) naar voren. Als u mijn stemmen bij bepaalde films zou vergelijken met die van een user als Onderhond, dan zal dat vermoedelijk direct een verhelderende context scheppen voor hoe wij tegen film aankijken en ze beoordelen.

Wat niets te doen hebben betreft, hebben filatelisten niets te doen? Sportvissers? Puzzelaars? Bouquetreekslezers? Dat je persoonlijk weinig meerwaarde in een activiteit ziet, betekent toch niet dat mensen die dat wel leuk of interessant vinden niets te doen hebben? Ik kan natuurlijk alleen voor mezelf spreken, maar als iemand die met hart en ziel van film (en filmkritiek!) houdt, vind ik dat in (bijna) al zijn facetten interessant. En hoe andere mensen film beoordelen hoort daar zeker bij!

Maar volgens mij dwalen we nu wel erg ver af van Whiplash

Ik ga er deze week nog een uitgebreide review over schrijven en ik geef er op mijn website ook binnenkort een blu-ray van weg met een soort prijsvraag, maar moet nog even bedenken wat.

Intense film die mij het verhaal introk, hoewel er inderdaad ook onwaarschijnlijke wendingen in het verhaal zijn.

Persoonlijk vind ik het bizar om klassieke jazz noot voor noot na te spelen, en het perfectioneren van deze imitatie als hoogste doel te stellen. Deze lijdensweg zou dan culmineren in het winnen van een wedstrijd. Muziek is geen wedstrijd. Ik hoor liever het plezier in het spelen dan virtuositeit of perfectie. Bovendien waren de oorspronkelijke uitvoeringen waarschijnlijk gedeeltelijk geimproviseerd.

Een mooie film over de gedrevenheid van een jonge drummer. De film draait vooral rond Miles Teller en J.K. Simmons. De rest is maar decor en bewust. Het is een strijd tussen leraar en leerling. Het opzoeken van de grens tussen de zachte aanpak en de harde aanpak. Ik weet ook wel dat zo'n leerstijl controversieel is en de leraar z'n boekje te buiten gaat. Maar het levert wel het nodige resultaat op. Als je het opentrekt naar de popmuziek van vandaag, zie je dat ook deels terug. Artiesten uit een wedstrijd hebben meestal een veel kortere carrière nadien dan de artiesten die bekend zijn geworden met vallen en opstaan ipv een hoop sms'jes.

Ook opvallend is de prachtige cinematografie. Bij de stukken over muziek, wordt een jazz sfeertje gemaakt. Achtergrond blijft in het donkere en de hoofdscènes staan letterlijk en figuurlijk in een warm spotlicht. En naar het einde toe is het prachtig hoe de leerling een echte muzikant wordt als hij afwijkt van de noten op papier en zich als een vis in het water voelt met improvisatie. Je moet als muzikant eerst leren wat er op het blad staat om te groeien naar een natuurlijk samenspel met andere muzikanten. Zeer herkenbaar.

Muziek voor bigbands zal tot in detail gearrangeerd zijn lijkt me. Deze vorm van jazz kent niet zoveel vrijheid.

Op zich een sterke film, maar mijn persoonlijke ervaring is dat je er zo zenuwachtig van wordt (wat nauwelijks minder wordt) dat de echte filmervaring niet bepaald positief is.

Memorabele quotes, deel een: "Do I look like a double, fucking rainbow to you?"

Eén van de beste zoniet de beste jazzfilm met geweldige vertolkingen van Miles Teller en J.K. Simmons.

Niet mijn ding..........komt misschien dat de muziek mij helemaal niet kan bekoren, Andrew de drummer had bij mij afgedaan naar het gesprek met Nicole........

Slecht.

Oscarkandidaat..? Nu hecht ik geen belang aan een award meer of minder, maar mede door de gemiddelde score op deze site heb ik Whiplash toch maar een kans gegeven. Maar wat is dit slecht, zeg. Drama zo plat als wat.
De hoofdpersonages zijn karikaturen. Een docent die zo schreeuwt? Toch geen mens die hem serieus neemt? Het ene moment een auto-ongeluk, het andere moment vol bloed op een podium? Nou nou nou.

J.K. Simmons en Miles Teller spelen wel goed, dat moet je hen nageven. Het is enkel slecht geschreven personages die ze neerzetten. Enige subtiliteit ontbreekt volledig, zeker in het geval van Simmons.

Audiovisueel valt Whiplash nog wel te pruimen. De muziekzaaltjes en studio's hebben nog wel iets gezelligs - door de kleuren ofzo. Jazz vind ik vaak nerveuze muziek, maar voor één keertje is dit wel te pruimen.

2

Mooie film. Sterk dat een onderwerp dat me totaal niet boeit (muziek) me toch kon meeslepen in een mooi verhaal. Beetje raar einde, maar anderen kunnen dat juist ontzettend leuk vinden. Zeker een aanrader !

Intens, krachtig en inspererend jazz drama, waarbij opmerkelijke optredens en sterke karakterontwikkeling. Het verhaal over de zoektocht naar grootheden en de aard van ambities met bijhorende offers is een wreed, maar niet onmogelijk. Wat er qua menselijke aspecten juist aan is of niet dat is een andere discussie, maar ik vond het een zéér sterk stukje drama.

Deed me qua stijl denken aan Crash van Paul Haggis. Heel opdringerig en veels te expliciet. Niets voor mij. Ik miste vooral relativering bij de karikaturale illustratie. Het drummen zelf (hoe doen ze het?!) en de muziek (dat laatste nummer!) vind ik wel heel goed. 5/10

Whiplash

Doorzettingsvermogen tot aan het gestoorde aan toe. Wat beweegt zulk een vurig geest om te spelen tot het bloed over je handen loopt? In ieder geval trok de film mij niet zo, totdat ik de waardering hier op MM zag. Die trok me over de streep. Een absolute topper is het niet, maar goed zeker wel.

Het verhaal heeft een paar plus- en minpunten. Er wordt fantastisch ingezoomd op de gestoorde relatie tussen Andrew en Terence. Deze wordt in zijn geheel goed en degelijk uitgewerkt, zij het met een ietwat voor de hand liggende climax. De opbouw steekt secuur in elkaar en had niet anders gehoeven. Qua achtergrondinformatie laat de film echter wat steken liggen. De directe motieven voor zowel Andrew als Terence worden wel genoemd, maar zijn niet afdoende om een dergelijk idiote situatie te legitimeren. Als Chazelle dit beter had uitgewerkt, in zowel Andrews als Terence's geval, had de film de top kunnen bereiken.

Miles Teller speelt alleraardigst. De gedrevenheid en het zweet spat letterlijk van zijn gelaat af. Ondanks dat mist hij zo nu en dan de overtuiging, met name tegen het einde. Hij is echter op zijn best met Melissa Benoist, als hij een andere kant van zijn personage moet laten zien.

J.K. Simmons steelt echter de show (haha?) wat mij betreft. Ik ken de man louter van Law and Order, maar hij weet ook hierin uiterst te boeien. Met heerlijke opvliegers en directe omwentelingen in stemming creëert hij een uiterst onbetrouwbaar personage waarvan je niet weet wat zijn volgende zet is. Goed gedaan.

Audio-visueel zit de film prima in elkaar. Vooral op het eerste vlak zet Chazelle een sterk staaltje geluid neer. Drums zijn niet mijn favoriete instrumenten, maar hier werd even een andere kant laten zien. Genieten kon ik er niet van, maar waarderen zeker wel. Ook visueel weer Chazelle aardig te spelen. Zo is de auditieruimte lekker donker en grimmig en dat draagt perfect bij aan de hangende sfeer van benauwdheid en angst. Een sfeer waar Simmons overigens ook perfect aan bijdraagt.

Whiplash is een goede film geworden, maar geen absolute topper. Daarvoor laat Chazelle helaas net een paar kleine steekjes vallen.

3.5*

Prima vermaak. Drummen en jazz ken ik niets van en heb er ook geen interesse in. En toch geeft deze film me nergens verveeld. Teller speelde goed maar Simons steelde zoiezo de show met zijn fantastische rol. Je zit hem samen met andrew mee te haten Fantastisch om te zien hoe ver iemand wil gaan om het te maken. Echt bloed, zweet en tranen!!! Vind alleen dat Chazelle in bepaalde scenes overdreef de scene met de crash waar Andrew gewoon uit de wagen klimt zijn drumsticks neemt en dan te voet verder loopt om toch maar te kunnen spelen ik weet het Chazelle wil tonen dat hij no matter what alles voor zou doen en niets hem kon stoppen om te drummen maar dit vond ik er wel lichtjes over als ook de scene met zijn vriendin. Al bij al vermakelijk alleen hier en daar paar minpunten. 7,5/10

Wat een sterke film zeg, ik zat er helemaal in tot het einde. Het tegenspel tussen Simmons en Teller vind ik echt fantastisch geacteerd!

Wat een goed samenspel van beeld en geluid in combinatie met een strakke montage al niet kunnen doen voor een film. Ik moest een beetje wennen aan Whiplash, vooral omdat het verhaal her en der wel erg overdreven gedramatiseerd wordt en de personages een beetje karikaturen zijn, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de geweldige manier waarop de bigbands en uiteraard de drumsolo's in beeld worden gebracht. Heeft de intensiteit van een David Fincher of Danny Boyle film, thematiek die wel wat doet denken aan Black Swan en een machtsstrijd tussen twee krachtige persoonlijkheden die steeds meeslepender wordt. Tegen de slotscene aan zat ik geintrigeerd te kijken naar de manier waarop Simmons en Teller elkaar steeds proberen te one-uppen wat tot een bevredigend einde leidt. Die machtsstrijd tussen twee persoonlijkheden deed me denken aan There Will Be Blood. Ik moet zeggen dat ik ook geen groot jazzliefhebber ben, maar hier wist de muziek me wel degelijk bij de strot te grijpen. Whiplash is een ongelooflijk interessant stuk en ik heb het sinds de film al een aantal keer herbeluisterd. Leuke doorbraakfilm van deze regisseur die er nu één om te volgen is.

In deze film zien we een jonge en getalenteerde drummer, genaamd Andrew Neyman. Het enige wat telt voor Andrew is dat zijn coach, Fletcher, onder de indruk is van hem. Maar Fletcher is veeleisend. Hij is hard, meedogenloos en is niet bang om iemand voor schut te zetten. Daarentegen vergooit hij de toekomst van talentvolle muzikanten. Bij Andrew is het niet anders. Fletcher geeft nooit een compliment en is altijd kwaad. Ook Andrews familie geeft hem en zijn talent geen aandacht. Zo komt het dat hij nog meer oefent. Hij kan nog moeilijk omgaan met mensen en verwoest zijn sociaal leven.
Andrew drijft ook zijn lichaam tot het uiterste. Zijn handen zitten meermaals onder het bloed en zelfs een auto accident stopt hem niet.
Ik ben geen liefhebber van jazz, maar in deze film vond ik de muziek zeer mooi. Ik bekijk jazz op een andere manier nu. De artiesten hebben veel moeten opgeven en veel moeten oefenen om zover te geraken.

Een inspirerende film. Naar mijn mening een verdiende 5.0

Genoten!! Echt een parel van een film. Van het begin tot het eind en molen van emotie, en de roep naar erkenning. Prachtig gespeeld had voor mij nog een half uur langer mogen zijn!

helaas heb ik niet de waardering van deze film naar beneden kunnen brengen,ik vind dit een over gewaarde film,de hoofdrol speler is nu ook te zien in fantastic 4 etc,hij doet het goed denk ik dan

de leraar he is top

maar het zal aan mij liggen,teveel gefilmd in een kleine ruimte dan een klein romantische scene

en dan?

Ondanks dat ik helemaal niets geef om Jazz muziek (ik zie "Whiplash" viel liever in deze klassieke Metallica uitvoering en bezetting), vond ik dit wel een heerlijke film om naar te kijken en te luisteren en dan vooral vanwege acteur J.K. Simmons (in de rol van muziekleraar Terence Fletcher) die in bijna 100 minuten nog eens dunnetjes (understatement) de rol van keiharde drill-sergeant Hartman (legendarische rol van R. Lee Ermey) uit de film "Full Metal Jacket (1987)" naspeelt en dan als drill-muziekleraar Ik heb er in ieder geval zeer regelmatig hard om moeten lachen en ik kan me ook wel goed voorstellen dat hij voor deze geweldige acteerprestatie een Oscar heeft gekregen.

Het goede verhaal, dat eigenlijk puur en alleen draait om de jonge Jazz drummer Andrew Neimann en muziekleraar Terence Fletcher, wist me van de eerste tot de laatste minuut te pakken (je wordt in het verhaal meegezogen) en te boeien en datzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Ook de opbouw van het verhaal was mooi en goed en hier en daar zitten er wat leuke wendingen in (zeker op het einde welke ook sterk was). De combinatie van muziek en hoe het allemaal in beeld werd gebracht was ook mooi gedaan. Degene die deze film naar een zeer hoog niveau tilt is natuurlijk J.K. Simmons die de rol van keiharde muziekleraar geweldig overtuigend neerzet. Ondanks dat hij geregeld onbeschoft en vernederend te keer gaat (in zijn ogen bedoeld om meer dan het maximale uit zijn talentvolle studenten te halen) tegen de 19e jarige Andrew Neimann, heb ik vaak genoten en moeten lachen om zijn uitspattingen. De rol van Andrew Neimann als de jonge talentvolle Jazz drummer, die ten koste van alles (dumpt vriendin en door zijn manier van doen heeft hij ook geen vrienden) succesvol wil worden, werd overigens ook overtuigend gespeeld door Miles Teller. Het was verder leuk om Paul Reiser (in de rol van de vader van Andrew) weer eens terug te zien en hij deed het ook verdienstelijk.

Gewoon een uitstekend Drama / Muziek film welke zich heerlijk wegkijkt en zeker ook vermakelijk is en dan natuurlijk voorval vanwege de eerder geprezen J.K. Simmons.

Deze ook eens geprobeerd en 'k vond het wel een goeie film. Een niet zo'n alledaags verhaal, maar toch wist het me wel te boeien. Ondanks dat de muziek niet echt m'n stijl is, kon het me toch bekoren. Het einde was echt top.

De cast deed het ook erg goed, zeker de twee hoofdrolspelers.

Ook de film zag er wel goed uit, 'k had het niet verwacht bij deze film.

'k ben toch wel aangenaam verrast door deze film, 'k vond het alvast een aanrader.

Hè hè, eindelijk eraan toegekomen om Whiplash is te gaan bekijken nadat deze film al meerdere malen was aangeraden door collega's en vrienden. Vanuit m'n muziek (drummer) achtergrond natuurlijk met extra interesse naar deze film gekeken.

De casting is prima in orde, beide hoofdrolspelers zetten een uitstekende prestatie neer. Bij J.K. Simmons kreeg ik echt flashbacks naar Viggo Mortensen in G.I. Jane. Oftewel een drill sergeant die op zijn eigen bizarre manier probeert zijn mensen beter te maken.

Ondanks dat jazz absoluut niet mijn genre is heb ik wel genoten van de muziek en van de sfeer die er werd neergezet. Heel gespannen, heel gestresst, heel herkenbaar ook. Ondanks dat ik niet alles even geloofwaardig vond (hoeft ook niet, blijft een film) heb ik me uitstekend vermaakt met Whiplash.

4*

8/10 (IMDB)