Whiplash (2014)

Zeer intense film en mijn 4 sterren gaan volledig uit naar JK Simmons. Teller's karakter is niets bijzonders. Een paar scenes zijn een beetje flauw en voorspelbaar, bijv. het drama met het meisje. De crash met de vrachtwagen stoort alleen, zou alleen goed zijn geweest als het voor een plot twist zorgde.

Fantastische film, beste sinds tijden

Gisteravond gezien in filmhuis Heerlen, en buitengewoon van genoten.

Sterk acteerwerk van Simmons (!) en Teller.

Als voormalig "drummer" spreekt het thema me natuurlijk extra aan, en de muziek doet dat sowieso ook.

De geloofwaardigheid lijkt me hier en daar wel wat geweld aangedaan, maar het boeit absoluut.

“The truth is, Andrew

I never really had a Charlie Parker.

But I tried.

I actually fucking tried.”

“Whiplash”. Je zou denken dat deze film het relaas vertelt van een drummer (de filmaffiche verklapt dit al gedeeltelijk) die door het heftig bespelen van zijn instrument dit letsel heeft opgelopen. Of die door ritmisch te trommelen op zijn stuur tijdens het rijden met de wagen, de controle verloor en ligna recta achterop zijn voorligger inreed. Onrechtstreeks zou je de titel van deze magistrale en uiterst ritmische film daaraan kunnen linken, want de arrangementen die Andrew (Miles Teller) voor zijn neus geschoven krijgt, zouden gerust wel eens voor een nekletsel kunnen zorgen. En als het over dat controle verliezen gaat … tja … dan moet je eerst de film zelf eens gaan kijken. In ieder geval refereert de filmtitel naar een muziekstuk geschreven door de Amerikaanse jazz componist Hank Levy. Het centrale thema van de film is hoever je iemand kan drijven om bepaalde onmenselijke grenzen van zijn eigen kunnen te overschrijden. Nu, voor mij ben je toch al een topmuzikant als je het volledige arrangement van “Whiplash” en “Caravan” (geschreven door Duke Ellington) van buiten kent. Dan mag je hier en daar nog een steek laten vallen en een tel erlangs zitten. Uiteindelijk zal ik nog een grenzeloze bewondering hebben voor de muzikant na het voltooien van zo’n bovenmenselijke prestatie.

Recensie Whiplash ...

Geweldige film.

Zeker één van de betere films die ik in tijden heb gezien.

Het onderwerp sprak mij sowieso wel erg aan omdat ik zelf ook al een aantal jaartjes drum, dus ik keek erg uit naar deze film en gelukkig is hij mij niet tegengevallen.

Een erg mooi verhaal over een 19 jarige drummer die door zijn docent letterlijk tot het uiterste gepusht wordt om aan de top te komen.

Er zaten een paar fantastische drumsessies in waar ik echt met een big smile heb naar zitten kijken, met name de laatste scene, pfff wat was dat geweldig zeg.

Ook de cast en acteerwerk was ijzersterk van deze film. Miles Teller vind ik altijd al een erg goede acteur, en weet ook hier weer een super rol neer te zetten. maar ik moet zeggen, J.K Simmons spande wel de kroon. Echt fantastisch acteerwerk van Simmons waarbij ik af en toe echt kippenvel van kreeg.

Al met al een uitstekende film die ik zeker iedereen aanraadt.

4,0*

Hoogste quotering op IMDB van de films die momenteel uit zijn en ik nog niet gezien had, dus een goede reden om eens naar de cinema af te zakken.

Ik vond het zeker een film die de moeite waard was en snap perfect waarom de film juist die Oscars gekregen heeft. JK Simmons speelt de pannen van het dak en is een echte griezel als leerkracht, prachtige rol ('Were you dragging or were you rushing?'! Daarnaast is de film erg goed ge-edit, een voorbeeld van hoe een film zou moeten zijn op dat vlak. En daarnaast is de muziek ook echt wel de moeite waard in deze film. Ook alle credits voor Teller die meer dan degelijke de rol van jazzdrummer op zich neemt en dit heel geloofwaardig doet.

De plot zelf is in orde, maar niet wereldschokkend. Mooiste moment in de film was toen Simmons even net voor het optreden liet merken dat hij wist wie zijn ontslag veroorzaakt had.

Kortom goede film, maar de plot is iets te mager om blijvend tot de verbeelding te blijven spreken.

De laatste 15 minuten zijn werkelijk fe-no-me-naal.

Ik quote een kennis van mij waar ik me sterk in kan vinden, wat er zoal mis is met de geloofwaardigheid van deze film.

(Met toestemming)

"Ok. Ten eerste. Bloed op je handen krijgen van drummen betekent een bijzonder slechte techniek. Ten tweede. Wat hij in het begin doet is als een gek op het drumstel rammen. Heeft niets met drummen te maken en daarmee oefen je niets. Ten derde. Verder moet hij up tempo drummen. Komt in al die stukken die hij moet spelen niet meer voor. Ten vierde is hij een slechte drummer. De leraar geeft ritme aan en hij gaat direct een ander tempo spelen. Ten vijfde is het verhaal van Charlie Parker compleet uit verband gerukt. Het verhaal hierbij is dat Charlie Parker in een oefensessie door blijft gaan en dat hij dat nadat de drummer op de bel van de ride ook blijft doen, omdat hij in de zone zit. De leraar gooide als grap een bekken naar hem toe, zonder ook maar enige intentie om hem te raken. Er werd daar nog hartelijk om gelachen. Ten zesde is jazz stemmingsmuziek, waarbij je gevoel erin legt. Met zo'n negatieve stemming is er geen zak aan en zal je dat ook in je spel terug zien.

Tot slot blijft het een uitgekauwd cliché van het harder pushen van leerlingen terwijl omdat je potentie ziet. Is al vaak in films teruggekomen..."

Dit doet me allemaal een beetje denken aan die tweet van Peter R. de Vries..

Als je de argumentatie weglaat wel. Zou hij werkelijk een groot talent zijn, zou hij daar geen probleem mee hebben gehad.

Hoeft niet. Zeker argumenten een tot en met vier passen er prima bij. Bij een film over een wereldje als dit, is er altijd wel iemand uit dat wereldje (of iemand die daar op wat voor manier dan ook mee verbonden is) die met dit soort specifieke kritieken op de proppen komt. Ze leggen bepaalde zaken onder een vergrootglas, waar Jan Publiek zich over het algemeen niet aan stoort. Niet geheel onterecht, daar niet van, maar je moet er ook niet in doorschieten, vind ik. Ik heb het niet zo op Will Smith, maar ik kan hem moeilijk verwijten dat hij niet zo goed kan boksen als Muhammad Ali. Zoiets.

Daar gaat het niet om. Hij is in de film een zogenaamd supertalent. Waarom zit hij er dan steeds naast? Zo moeilijk is het niet voor een goede drummer (of muzikant) om een ritme aan te houden. Als het overnemen van een ritme zo lastig zou zijn als het hier geschetst wordt, zou vrijwel elke band niet in de maat kunnen spelen. Kortom, hij is gewoon een slechte drummer (binnen de context van de film).

Onder de mantel der liefde is elke film een meesterwerk.

Ik had al eerder aangegeven dat ik de film ongeloofwaardig vond. Toen legde ik de schuld vrijwel volledig bij het optreden van Fletcher. Niemand wordt beter door zo'n lul, die nergens wel weet te inspireren. Zijn personage is naar mijn mening veel te eenzijdig neergezet.

Vond dit stuk een mooie aanvulling, omdat het ook de andere kant onderuit haalt. Maar verder prima als mensen er wel van kunnen genieten. Ik helaas niet. Geloofde het allemaal niet, dus de kwestie werd niet goed gebracht, voor mij.

En met mierenneuken wordt elke film een flop. .

Whiplash is een best sterke film waarin J.K. Simmons een orkest leidt op een manier die te vergelijken is met de wijze waarop Lee Ermey zijn soldaten opleidde in Full Metal Jacket.

Simmons maakt dan ook het meeste indruk in deze film.

Miles Teller speelt ook wel een overtuigende hoofdrol en zijn personage heeft genoeg diepgang.

Zijn zeer korte relatie met Nicole (Melissa Benoit) komt dan weer wat geforseerd over. In een film waarbij het accent zo op het muziek maken ligt, lijkt een dergelijk subplotje wat overbodig. Ook het einde komt

Whiplash is een best sterke film waarin J.K. Simmons een orkest leidt op een manier die te vergelijken is met de wijze waarop Lee Ermey zijn soldaten opleidde in Full Metal Jacket.

Simmons maakt dan ook het meeste indruk in deze film.

Miles Teller speelt ook wel een overtuigende hoofdrol en zijn personage heeft genoeg diepgang.

Zijn zeer korte relatie met Nicole (Melissa Benoit) komt dan weer wat geforseerd over. In een film waarbij het accent zo op het muziek maken ligt, lijkt een dergelijk subplotje wat overbodig.

De soundtrack is wel fantastisch, met het accent op de jazz standards Caravan en Whiplash. De muzikant levert een prestatie waar mannen als Buddy Rich en Gene Krupa nog van onder de indruk waren geweest.

Over het algemeen is Whiplash nog een behoorlijk degelijk relaas van iemand die tot het uiterste gaat om zijn doel te bereiken.

Haha, dat is inderdaad een goede vergelijking nu je het zegt

Thema spreekt mij totaal niet aan en dus deze film met een beetje tegenzin toch maar aangezet.

Zelden heeft een film mij zo positief verrast!

Ik werd meegezogen in de hoofdpersonage en kreeg letterlijk zelf pijn aan m'n armen en handen...

Man wat acteert J.K. Simmons hier goed! Het beste acteerwerk dat ik in jaren heb gezien.

Ontzettend genoten van dit intense drama. Als je maar een beetje van Jazz houdt, scoort deze film al snel hoog denk ik. Daarbij vind ik echt dat zowel Miles Teller, J.K. Simmons de credits verdienen.
Reacties die Miles Teller ondermaats vinden presteren begrijp ik niet. Wat een beleving!
Heb je die mimieken van dat broekie niet gezien dan? Mooi staaltje method acting toch? De discussie over of Fletcher (J.K. Simmons) in het echt al dan niet zou inspireren, kan je voeren, maar bederft wellicht je "filmlust"/ ontneemt de sympathie voor de film. Natuurlijk ergeren veel kijkers zich aan het personage; wellicht doet het je denken aan de Amerikaanse competitiedrang (die op originele wijze ter discussie wordt gesteld...nu eens niet zijdelings in een oorlogsfilm).
Hoe dan ook de film is een beleving...een adembenemend schouwspel.... Het drama bereikt dan ook een hoogtepunt en dat wordt nog eens herhaald ook!. Als kijker denk ik dan aan de vele "drills" in oorlogsfilms. Voor de echte Jazzfreaks is er nog dit soort discussies. Volgens velen is Buddy Rich in het echt slechts een "show off" en geen legende.

Het is duidelijk: ik heb me heerlijk laten meeslepen.

Intense en erg indrukwekkende film. Vooral natuurlijk door het acteerwerk. Het verhaal is natuurlijk goed, maar niet eens zo heel bijzonder. J.K. Simmons is echt geniaal. Blaast iedereen natuurlijk weg. Miles Teller is ook erg goed, terwijl ik hem doorgaans niet altijd even sterk vind. Is nog wel een beetje zoekend als acteur. Wat me wel een beetje uit de film trok was het ongeluk. Vond het ietwat onrealistisch hoe makkelijk hij weer verder kon. En z'n relatie met dat meisje voegde eigenlijk neit zoveel toe. Het was zonder dat ook wel duidelijk dat hij gedreven is en geen sociaal leven nodig heeft. Maar ik snap alle lof absoluut.

4*

Op zich vind het verhaal wel aardig. Al zitent er wat dingetjes in verwerkt die er niet uitkomemen, zoals de vluchtige relatie, het familiediner en de broze relatie met zijn vader. Verder wel mooi in beeld gebracht hoeveel invloed iemand kan hebben op het maken danwel breken van iemands prille carriere.

Heftige film, emotioneel, je voelt de passie.

Dat einde.. Ik was er zeker een kwartier stil van.

Echt een 'wauw' gevoel.

Beste muziek film die ik tot nu toe heb gezien.

Ze weten me meestal niet helemaal te raken, maar dit zeker wel!

4,5 punt

In grote lijnen eens met de recensies van otherfool en Onderhond.

Eigenlijk geloof ik Whiplash nergens. Dat begint met de personages. Fletcher met z'n idiote lesmethode gebaseerd op een halve anekdote over Charlie Parker, die vooral selecteert op mentale weerbaarheid en niet op muzikaal talent. En die als muziekdocent met meubilair smijt naar leerlingen. Ook Andrew geloof ik niet. Nergens kreeg ik het gevoel dat er sprake was van liefde voor en een obsessie met muziek zelf. Streven naar grootsheid zonder zo'n basis is absurd.

Ik geloof ook het narratief niet. Een hoofdpersoon die te laat komt bij een radio-opname omdat de bus een lekke band krijgt, dat is een "de brug stond open"-smoes van de scriptschrijver. Dat Andrew dan ook nog terug moet rijden om z'n stokken op te halen, én vervolgens aangereden wordt en dan bebloed achter het drumstel kruipt, kan ik gewoonweg niet serieus nemen. Bedenkelijk schrijfwerk vind ik daarnaast het vriendinnetje, die er duidelijk alleen maar in gestopt is om de monomanie van Andrew voor de kijker te versterken (terwijl de dialoog in de pizza-tent één van de meer overtuigende scènes van de film is).

Tenslotte geloof ik de muziekscènes niet. Dat drummen best zwaar kan zijn, oke, maar een bebloed drumstel waar het zweet van de bekkens opspat, nee. Soms zijn het kleine dingen, zoals het ontbreken van gehoorbescherming en een jazz-orkest dat geen moment naar z'n dirigent opkijkt.

Whiplash wist me al met al niet mee te krijgen. De look van de film, het acteerwerk en enkele scènes, zoals de laatste drumsessie, maken het toch niet heel vervelend om naar te kijken.

Beste muziek film die ik gezien heb in jaren.

Prachtig. De film voelt alleen niet af.