Whiplash (2014)

Ik had zelf ook zoiets dat wat de docent wel goed deed is het competitie-element erin houden (je moet elke keer de beste zijn omdat je anders wordt vervangen door een ander), want competitie is een enorm sterke prikkel voor de mens om beter dan de ander te worden en dus om als individu te excelleren. Niet voor niets organiseren we alles al in de vorm van competitie (ook in de muziek). Dat afbekken en drillen echter lijkt meer thuis te horen in het leger en heeft in wezen het omgekeerde doel (maar dat doel is ook wel nuttig bij een orkest), namelijk dat het individu juist volledig op gaat in het geheel en dus niets afwijkends doet maar zichzelf volledig conformeert aan de wil van de orkestleider.

Zoals ik al in mijn recensie zei komt de film op mij over als een nogal makkelijke manier om twee populaire (en uitgekauwde) bioscoopsuccessen te combineren: de oorlogsfilm met de sadistische sergeant die zijn manschappen helemaal stijf scheldt en vernedert (altijd leuk) en de boksfilm met de bokser die telkens tot moes geslagen wordt maar doorzet en uiteindelijk toch wint (altijd spannend en ontroerend).

Boyhood wordt overal bejubeld en ook wel terecht maar voor mij is Whiplash de film van 2014. Geweldig acteerwerk van Simmons en Teller, lekkere drumsessies, een sublieme editing en een script wat eenvoudig lijkt maar oh zo goed in elkaar steekt.

Heeft het breekpunt van Andrew uiteindelijk geleid tot de geniale drumsessie aan het eind en heeft Fletcher daarmee gelijk gekregen? De film laat dat in het midden maar laat wel zien wat een persoon ervoor over moet hebben om de beste te worden in zijn vak. Fletcher ging uiteraard te ver in zijn methoden maar zijn motieven worden later in de film duidelijk en geven 'het personage' wat meer diepgang (het enige minpunt tot dan toe in de film).

Terechte 4.5/5.0. Mijn film van 2014

Klassiek thema....

Voor een 8,6 (!) op IMDB toch wel een pittige tegenvaller. Simmons' karakter lijkt rechtstreeks uit een cartoon weggelopen en zijn geschmier is voor het grootste gedeelte van de film werkelijk niet om aan te gluren. Het hele gebeuren van 'boze leraar die je als sinaasappeltje uitperst' lag er ook zo dik bovenop dat het soms toch wel redelijk lachwekkend werd, allemaal veel te gezocht. Dat geldt overigens zeker ook voor die tergende dialoog tijdens het familiedinertje of de break-up scene, wat een on-echte dialogen waren dat, only in the movies.

Helemaal verloren is de film echter niet: heerlijke drumsessies (die laatste is toch om je vingertjes bij af te likken) en niet een uitgekauwd populair wereldje waarin de film zich afspeelt maar het onbekende en onbeminde domein van de hedendaagse jazz, het is weer wat anders. Verder is Teller weer erg op dreef (ook al in Spectacular Now) én nodigt de film (ondanks dat het allemaal erg over the top was) best uit tot een discussie over excelleren en het pushen naar perfectie.

Intens drama over de titanenstrijd tussen een bijzonder veeleisende leraar op een conservatorium (J.K. Simmons) en een veelbelovende student (Miles Teller). Het script zit zeer efficiënt en scherp in elkaar en de vele drum- en jazz-sessies worden indrukwekkend in beeld gebracht, maar de film is toch vooral de moeite waard door Simmons en Teller, beiden fantastisch.

Nou nee.

Dit was 'm zeker niet. Erg smooth filmpje dat inhoudelijk weinig voorstelt. Acteerwerk is niet slecht, maar mede door 't script nogal overdreven karikaturaal. Muzikaal gezien kon het me ook niet echt boeien. Paar sterke momenten tijdens de repetities/optredens en dan hebben we 't wel gehad. De film in zijn algemeenheid: oppervlakkig, te voor de hand liggend en daardoor weinig boeiend. 5/10*

Drum 'n' drill.

Deze magnifieke 'horrorfilm' bewijst het, ook muziek is oorlog.

Je slaat de plak volkomen mis met die laatste opmerking. De film faalt voor mij, omdat muziek juist geen oorlog is. Muziek is juist harmonie. Het tegenovergedtelde dus.

Het is wel een horrorfilm, maar vooral omdat het zo zonde is dat ze een in potentie sterke film zo om zeep hebben geholpen met de ongeloofwaardige verhoudingen. Kan me er nog steeds een beetje over opwinden.

In eerste instantie dacht ik dat Whiplash vooral voor muzikanten een interressante film zou zijn maar dat was gelukkig niet zo.

Hoe die Fletcher van het ene op het andere moment van aardige leraar tot leraar from hell kon veranderen was geweldig om te zien. En toch kon ik voor Fletcher wel enige sympathie opbrengen gelet op zijn doel (de next big muzikant ontdekken), maar het middel wat hij daarvoor gebruikte was uiteraard erg over the top en extreem.

Dat laatste stuk is overigens grandioos. Ik heb het nu twee keer teruggezien en beide keren zat ik er weer met kippenvel naar te kijken.

Och, wat een triest hoopje film. Had hier niet veel van verwacht, maar dat het zo'n complete ramp zou worden zag ik niet direct aankomen.

Hoe mensen het hele gedoe met die lessen überhaupt nog serieus kunnen nemen is mij echt een compleet raadsel. Allemaal ontzettend ongeloofwaardig en overdreven, tot het lachwekkende toe. Een soort van halfbakken Full Metal Jacket, met Fletcher als drill-instructor. Het is een conservatorium hoor, geen militair trainingskamp... Typische opgeklopte Hollywood bombast, waarbij elke vorm van subtiliteit volkomen vermeden wordt.

Helaas heeft de film voor de rest ook vrijwel niks om het lijf. Het verloop van de film is natuurlijk al heel snel duidelijk. Rise & Fall, een formuletje wat de creatieve Hollywoodbreinen maar al te graag hanteren, en uiteraard ook in deze film aanwezig is. Cliché tot en met, en alsof dat al niet erg genoeg is wordt er ook nog één of ander afgeraffeld, romantisch sub-plotje in de film verwerkt. Enige positieve wat ik er nog uit kon halen, is dat het niet 2/3 uur duurt, wat vaak wel het geval is bij dit soort films.

Acteerwerk vond ik overigens ook niks. Andrew is gewoon een suf, charismaloos personage, die vooral veel domme acties maakte, waardoor ik me maar moeilijk kon sympathiseren met hem. Verder speelt Simmons gewoon een typetje, en is de rest van de cast onopvallend.

Oscar-nominatie onwaardig.. of juist wel natuurlijk. Tis maar hoe je het bekijkt. Van mij krijgt ie in ieder geval een verdiende 1,0*.

PS: het geluid liep bij ook niet synchroon soms, al was dat misschien de bedoeling, of zo.

Een jonge drummer die alles aan de kant wil zetten om de beste te worden. Ik vond deze film dan ook niet slecht ondanks dat die soms een beetje over de top is in de zin zoals de leraar zich voordoet , maar het blijft toch boeiend met heerlijke stukken muziek erin . Daarom geef ik deze film dan ook 3,5 ster . Deze film heeft me toch erg vermaakt!

Toch wel erg goed hoor. Zeker de hype waardig. De compromisloosheid, de gedurfdheid waarmee de film is gemaakt, zijn op zichzelf al bewonderenswaardig. Ik had al gelezen dat het deels autobiografisch was en dat was in de film ook heel goed voelbaar. En dat laatste shot was zo veelzeggend, qua thematiek..

Puntje van je stoel en nagelbijtend spannend; dat zou je niet snel verwachten van een film die centreert rondom een student-drummer en zijn docent. Maar damn, Whiplash is een intense film. Het uitgangspunt, maar ook de uitvoering, is gelukkig erg basic, terwijl de achterliggende gedachte wat dieper gaat. Miles Teller is erg geloofwaardig als jongen die álles op alles wil zetten om de top te bereiken. En JK Simmons is fe-no-me-naal. Al na twee scènes weet de man je rillingen te bezorgen als hij weer ten tonele verschijnt. Hij is onvoorspelbaar en indringend en zorgt voor een enorme spanning, die de film de gehele speelduur weet vast te houden. Iets waar veel actiefilms en thrillers niet eens in slagen. Whiplash is fascinerend, prachtig simpel in zijn uitvoering en met twee hoofdrollen waar je u tegen zegt.

4,5 sterren.

Ik dacht gaaf, een film over drummen, die moet ik zien. Maar hoe blijf je met een film over drummen 107 minuten boeien? Nou dat is gelukt hoor, met een staaltje acteerwerk wordt er gebouwd naar een verrassende climax, die mij de laatste 10 minuten met trillende benen op het puntje van de bank deed belanden. Gaaf en origineel gedaan, hier mag zeker een Oscar naar toe.

Wel aardig, zeker geen verkeerde film om eens te zien te hebben, maar een herkijk waarde zit er voor mij echt niet in. 3.5 meer dan genoeg ook.

Best aardig deze film over een jongen die ten koste van alles de beste drummer wil worden. Ik vond het soms wel erg overdreven, met name die bloedscenes, alsof je naar Saving Private Ryan zat te kijken- kom op dit gaat over een jongen die drumt en wat blaren oploopt. Ook na een zwaar ongeluk nog naar je drumstel strompelen, we weten het nu wel, hij is ontzettend gedreven.

Simmons speelt wel goed maar of zulke leraren echt bestaan? Misschien in de jaren 50, maar welke student pikt zoiets tegenwoordig nog? Laat staan een hele klas?

Eigenlijk vond ik beide hoofdrolspelers vrij vervelende personages, dus ergens verdienden ze elkaar ook wel.

Drummen is ook letterlijk bloed, zweet en tranen, dat is het motto een beetje van "Whiplash".

Een degelijk muzikaal drama waarin zowel Teller als Simmons goed weten te overtuigen.

De dril sessies van leraar Simmons zijn soms wel een beetje overdreven zodat het realisme een beetje lijkt te verdwijnen in de film maar het "Whiplash"blijft overeind staan. Met name de finale is een genot om naar te kijken. Een gevecht niet in de boksring maar op het podium.

3.5*

Een heel fijn staaltje cinema.

Whiplash heeft alles, een sterk verhaal, sterke acteurs, een fijne sfeer, goeie muziek, maar wat bovenal een sterk punt is: de vaart word ontzettend goed in de film gehouden. Het kakt nergens in. Zodoende vlogen de bijna 2 uur voorbij.

Simmons kreeg terecht de Oscar voor beste mannelijke bijrol, maar had Teller de Oscar voor leading rol kunnen krijgen? Ik vond hem ontzettend sterk spelen. Maarja ik kan er pas een oordeel over geven nadat ik the Theory of everything heb gezien.

Heerlijk.

Een muzikale thriller zou ik dit noemen, met een perfectionistische en militaristische leraar die het beste wil halen uit één van zijn studenten door hem over zijn limieten te pushen. Ik dacht niet echt dat anderhalf uur van dit onderwerp me zou kunnen boeien, maar het vloog zo voorbij. Persoonlijk heb ik niks met het wereldje van muziekconservatoria en de ambities van would be professionele drummers die koortsig en tot bloedens toe gaan meppen op hun drums. Toch hoopte ik dat de jongen zijn droom zou waar maken. Goed geacteerd allemaal, maar het over the top solootje van Andrew op het einde was echt ongeloofwaardig, bijna een afknapper ... alsof dat zo live zou gepresenteerd worden haha.

Ja, maar dat was een machtstrijd binnen de haat/liefde relatie van Andrew en Fletcher. Het publiek was eigenlijk niet meer dan een alibi of een hulpmiddel. Maar zelfs dan heb je bij live muziek wel degelijk gevallen van improvisatie...

Misschien wel, misschien niet. Maar dat is niet echt relevant.

Deze film vertelt niet hoe muziekles eruit ziet. Het gaat over twee mensen. En de drums zijn in dit geval toevallig het medium.

Verwacht geen documentaire. Dit is passie!

Miles Teller. Die ietwat sullige jongen die voor mij naast Zac verbleekte, en in Two Night Stand wel leuk was, maar niet meer dan dat. Zijn rol in Divergent was ook niet meteen heel overtuigend vond ik. Die greep me hier vast op een manier die ik niet verwacht had. Tegelijkertijd deed Meneer Simmons dat ook. Ik heb die man best vaak gezien, en geen van de personages (van Jameson tot vader Juno), nagelde me zo aan het scherm als dit. Ademloos boeide dit stukje werk me. Ook door het fijne camera werk. Hoe de film opent: Puike intro. Tel daarbij (Glee-)actrice Melissa Benoist, en de rillingen liepen me over mijn rug. Wauw.

Geweldig boeiende film. Grijpt je vast en laat je niet meer los tot het einde. Zeker een aanrader!

Ok, maar in geen geval van zo'n lengte. Was redelijk absurd en stond eigenlijk ook niet ten dienste van het publiek maar om indruk te maken op Fletcher

Intens hoor zo'n film die pedagogisch niet helemaal verantwoord is, maar lekker vlot wegkijkt mede door de chille jazzmuziek. Vrij eenvoudig wordt de band opgezet tussen dirigent en de drummer die het helemaal wil maken. Het beklijft wel die heftige scenes tussen hen twee. Deed me denken aan het eerste deel van Full Metal Jacket. De bijrol Oscar van JK Simmons lijkt me dan ook zeer verdiend. Tegen het einde klapt de film helaas ietwat uit de bocht, maar al met al is dit een goede film!

Indrukwekkend. Deze film stond al geruime tijd op mijn lijstje. Niet alleen vanwege het onderwerp (muziek, conservatorium) maar ook vanwege de veelbelovende rol van Simmons, die een Oscar kreeg voor zijn rol als tirannieke dirigent. En het moet gezegd; die Oscar is wat mij betreft verdiend. Al in de eerste scene dat Simmons verschijnt, is het duidelijk hoe zijn presence in de rest van de film zal doorwerken: hard, meedogenloos en zonder genade. In Teller is de perfecte tegenspeler gevonden. Gemotiveerd tot op het bot zet hij alles op alles om zijn doel te bereiken. Tegenslagen maken hem tot een getergd persoon; Teller ondergaat deze transformatie op indrukwekkende wijze. De twee scenes met Melissa Benoist maken dit goed duidelijk. Mijn sympathie heeft hij er absoluut niet mee, maar het past wel bij de film en bij zijn karakter. Naarmate de film vordert wordt de sfeer steeds donkerder. Daarmee werd ik steeds sterker het verhaal ingetrokken; Whiplash vertraagt geen moment, en met goed geluid vergeet je de wereld om je heen en raak je mateloos geboeid. De jazzmuziek (Caravan, Whiplash etc.) is machtig mooi en de montage is van een hoog niveau. Niet alleen op audio-gebied een pareltje dus, maar zeker ook visueel. Tel daar sterk acteerwerk bij op en je hebt een film van formaat. Enkel inhoudelijk zijn er wat mij betreft nuances aan te brengen. Enkele van deze nuances zijn al ruim benoemd in voorgaande reviews.

Voor mij is dit een van de betere films van 2014 die ik gezien heb. 4,5*

Teller weet mij te overtuigen in de eerste film waarin hij me niet overlaad met onderbroekenlol. Het gaat over een drummer die het wil maken in een orkest en terecht komt bij de 'beste' leraar. Het wordt zo gespeeld dat je meeleeft en hoopt dat het wat wordt.

Een beklemmende, indrukwekkende en ijzersterke film dankzij Simmons en Teller. Regisseur Damien Chazelle schreef en filmde Whiplash al in 2012 en bracht deze shortfilm eind 2012 uit. Het was de bedoeling om van deze shortfilm een featurefilm te maken, maar Chazelle kreeg geen geld voor de productie. De shortfilm werd getoond op het Sundance Film Festival '13 en de shortfilm werd overladen met positieve reviews en prijzen. Hierdoor kreeg Chazelle toch de financiële middelen om zijn film te kunnen maken. Mijn verwachtingen waren hoog voor deze film aangezien ik vele positieve reviews had gelezen en vanuit mijn directe omgeving werd mij verteld dat ik deze film moest zien.

Toen Simmons tijdens de Oscars '14 het beeldje kreeg voor beste mannelijke bijrol, stegen de verwachtingen alleen nog maar meer.

Op het moment dat ik de mogelijkheid had deze film te bekijken, was ik bang dat deze film in het rijtje van "overrated" films terecht zou komen. Dit had ik mis. Sterker nog, dit is een film die iedere filmliefhebber moet zien. De manier waarop Teller een ambitieuze en soms naïeve student speelt, steekt goed af tegen de excentrieke en wrede docent Simmons. Simmons is een geweldige acteur en het is daarom meer dan terecht dat hij de Oscar voor beste mannelijke bijrol gewonnen heeft. De manier waarop hij zijn klas (de)motiveert is op een indrukwekkende wijze gefilmd. Kortom, goede acteerprestaties! Het verhaal is simpel maar gaandeweg wordt je meer en meer in het verhaal getrokken. Waar de shortfilm alleen een scene liet zien over een groepssessie, voegt de featurefilm diepgang in de karakters, het verhaal, prachtige muziek en een slotakkoord van jewelste. De wijze waarop de oefensessies gevisualiseerd zijn, zijn sterk geschoten. Donker, grauw en spannend. Één van mijn favoriete momenten in de film. Voor mij één van de betere films van de laatste jaren. Als ik deze film in 2014 had gezien, dan belandde deze film in mijn persoonlijke top 3 van 2014.

Ik werd meegezogen door de chemie tussen Neiman en Fletcher en het verhaal is wel interessant, maar naar mijn gevoel zijn er iets teveel 'onrealistische' stukken om deze film een echte topper te noemen. Ik geloof dat Neiman maar liefst drie keer z'n handen tot bloedens toe kapot speelt en na een zware crash met een vrachtwagen alsnog gaat lopen en probeert te drummen terwijl zijn gezicht onder het bloed zit. Zonder deze stukken had ik de film denk ik een 4 en heel misschien een 4,5* gegeven.