Home (2014)

Geen idee wat ik kon verwachten, maar ik ben toch wel verrast door At the Devil's Door. Prima suspense, vaak subtiel en een beklemmende atmosfeer.

Ben geen groot fan van luidruchtige possession films, en McCarthy houdt het dan grotendeels ook vrij rustig. Zo voel je de aanwezigheid van de demon constant doordat er uiteraard met voorwerpen wordt verschoven, maar ook door zijn verschijning op de achtergrond of schaduwen. De paar scenes waarin de demon in volle glorie te zien is, hadden ze er uit mogen laten. Levert toch altijd wat aan spanning en mysterie in.

Een paar van die subtiele scenes vind ik zelfs lichtelijk geniaal. Het moment dat de demon zijn vessel als een jas van zich afdropt in de achtergrond is enorm creepy. De ogen in het donker laten je fantaseren over zijn uiterlijk en de babymonitor is wederom een ware nachtmerrie. Redelijke score en een prima cast verder.

Jammer dat het einde niet echt ergens naar toe lijkt te gaan. De '6 jaar later' voegde niet bijzonder veel toe, al was het toch spannend weer. Maar de finale is erg tam. Voor de rest een spannende film die vooral veel aan de verbeelding overlaat (tot op een zeker moment helaas). Beter dan de gemiddelde possession movie.

Ashley Rickards? COUNT ME IN. Huge girlcrush alert.

Geen idee wat te verwachten, maar met haar in de hoofdrol zou het wel goed komen, dacht ik. Zeker toen ik Naya zag was er geen gebrek aan vrouwelijk schoon. Maar knappe dames zijn niet voldoende om een film goed te laten zijn.

De eerste minuten van de film waren niet sterk. De flashbacks zorgden even voor verwarring. Het hielp ook niet dat mijn vriend "Zeg Roodkapje waar ga je heen" begon te zingen, maar dat terzijde. Begreep in het begin ook niet helemaal hoe de vork in de steel zat, bleef een beetje vaag. Gelukkig werd dat na een tijdje duidelijker.

De schrikmomenten waren zorgvuldig opgebouwd. Rickards speelt weer goed, zoals ik van haar gewend ben. De babysitting scène vond ik erg sterk, de spanning was duidelijk aanwezig en de sfeer was om te snijden. (Ondanks de bombastische muziek)

Er zijn weinig dialogen, met name in de eerste helft weinig, iets wat goed werkt, op oeverloos gelul zit niemand te wachten bij een film als deze. Jammer dat het tegen het einde aan allemaal minder wordt, als alleen Vera nog leeft. Dat detective spelen was allemaal vrij voorspelbaar. Gelukkig werd toen wel de eerste vier minuten duidelijk, waardoor de puzzelstukjes meer op hun plek vielen.

De twist van de zwangerschap had ik niet zien aankomen. Het slot van de film, de "6 years later" had voor mij ook niet gehoeven. Al was dat kind wel heel freaky hoor, die blik, brrr.

Aardige film, met een behoorlijk sterke eerste helft. Vooral de Rickards scènes zijn de uitschieters van de film.

"He's chosen you."

The Pact (2012) vond ik niet echt bijzonder, dus met lage verwachtingen opgezet.

Op zich begint het nog best aardig, maar het zwakt naargelang af. Dit komt mede doordat het verhaal enkele keren wisselt tussen drie personages die niet helemaal uit de verf komen, alleen Ashley Rickards' personage vind ik de moeite waard. Hierdoor voelt het aan alsof de film te veel kwijt wil in een korte tijdspanne, wat niet bevorderlijk is.

En dat is jammer, want 'Home' weet een prima sfeertje te creëren. Het resulteert zich in een aantal zorgvuldig opgebouwde scènes. Helaas blijft het bij die paar momenten, want voor de rest kabbelt het maar wat voort. Wat dat betreft is het slot overbodig te noemen; het ontbreken van een sterke pay-off is een domper.

Al met al oké, maar ik weet niet of de doorgewinterde horrorfan zich hiermee zal vermaken. Desondanks zie ik wel een stijgende lijn in het werk van Nicholas McCarthy.

2,5 Sterren.

Best een aardige film..met een meer dan behoorlijke duistere sfeer,het verhaal is niet zo vernieuwend maar wel beter gebracht dan andere vergelijkbare films van de laatste paar jaar.

Hier bewijst zich weer dat een film zonder gore of viezigheid zeer zeker best spannend kan zijn.

Acteer werk was middelmatig tot goed...ja dit werk was beter dan zijn vorige film.

Leuke wegkijkert

Binnen het occulte genre komt er de laatste tijd niet veel verrassends uit. Films van hetzelfde laken een pak en weinig tot geen spanningsmomenten of climax extases. Zo is 'Home' dan ook zeker niet vernieuwend en past deze prima tussen dit rijtje van nietszeggende pseudo metafysische onzin. Het verhaal begint zoals eerder beschreven belovend, zwakt daarna af en eindigt ronduit triest.

Behalve de mooie tuitlippen van de exotische Naya Rivera valt er aan dit vehikel helaas weinig plezier te beleven. De laatste tijd rollen ze vlotjes van de band: occulte horrorfilmpjes over "de duivel" waarin een klassieke, afgelegen setting wordt omgeruild voor een urbane, met een iets flitserende cinematografie. Met wisselende successen, The Pact (2012) is bijvoorbeeld een bescheiden hoogtepunt, maar over het algemeen baart deze nieuwe golf de ene miskraam na de andere. Zo ook deze, een schrale poging waarin de vele perspectiefwissels, het gebrek aan opbouw en de onhandig geïntegreerde subplots in een rommeltje resulteren. In één welbepaalde scène wordt de premisse dan ook nog eens tot in detail uitgelegd, waarmee alleen maar benadrukt wordt hoe gebrekkig het scenario wel is. Maar het grootste probleem is waarschijnlijk het gebrek aan spanning en schrikmomenten, iets wat in dit genre onontbeerlijk is.

Flauwtjes. McCarthy weet zich hier niet echt te onderscheiden, terwijl je van goede of eigenzinnig huize moet komen om nog op te vallen met zo'n occulte horror. Van het laatste is nog wel een beetje het geval met een sober, geladen stemming die door de film waart, maar veel zoden zet het niet aan de dijk.

Iets dat je aan de hand van de drie meiden in drie hoofdstukjes zou kunnen opdelen. De introductie is nog veelbelovend, daarna verzandt het in gemiddeld gegriezel dat elders al eens beter is gedaan. Rood jasje, donkere schim, dat werk, maar niet iets waarmee McCarthy de boog weer gespannen krijgt.

Film mist een bepaalde finesse, ook in z'n scenario dat maar niet lekker wil lopen. Het lijkt het over een andere boeg te gaan gooien als duidelijk wordt hoe het beest zich onder de mensen wil begeven, maar de afsluiter is, net als de rest, te mat en te tam om aan te slaan. Eentje die snel zal zijn vergeten.

Goed.

Duidelijke vooruitgang in vergelijking met The Pact. McCarthy's nieuwe film voelt trefzekerder, beter gecontroleerd. Het is geen film die er niet echt bovenuit steekt, maar wel vermaakt en perfect voer is voor de onverzadigbare genreliefhebber.

Het gaat wel een hoop verschillende kanten op, met eigenlijk 3 verschillende verhaallijnen die aan elkaar gerijgd worden. Het zorgt ervoor dat de spanning soms wat moeilijk aardt, anderzijds zorgt het wel voor de nodige afwisseling, zodat het niet al te snel in een bekend stramien vastroest.

Visueel sfeervol, er valt niet écht veel te zien maar net het suggestieve werkt wel voor een film als dit. De soundtrack zorgt voor een beetje extra sfeer, maar is vooral typisch genrewerk.

Pure filler, niet aan te raden aan mensen die af en toe en horrortje meepikken, maar wel leuk voor de alleseter die toch een basis aan filmische kwaliteiten verlangt.

3.0*

“I saw a beast coming out of the sea.

It deceived the inhabitants of the earth,

and forced all people to receive a mark o, their right hands,

which is the number of the beast.

And that number is 6-6-6”

Als je een soort “The Exorcist” variant verwacht met een door een demon bezeten persoon die vloekend en tierend aan een bed geketend ligt, groen slijm uitbraakt, onsamenhangende flarden tekst afraffelt in een vreemde taal die hij/zij niet machtig is en haar/zijn hoofd op bovennatuurlijk wijze laat rondtollen, dan ben je eraan voor de moeite want “At the Devil’s door” is niet dit type film. Ben je echter een liefhebber van het meer subtielere griezelgenre met een akelige ondertoon en een sinistere,dreigende sfeer die gecreëerd wordt door gebruik te maken van schaduwspel, zich verplaatsende voorwerpen en een constant voelbare dreiging, dan is dit verplicht kijkvoer.

Natuurlijk zal hier en daar weer gemor zijn over het gebrek aan diepgang van de personages en het ontbreken van echte schrikmomenten. Ten eerste vind ik een horror niet altijd geslaagd door irritante opeenvolgende artificiële schrikmomenten (zoals in “The Quite ones” door het gebruik van oorverdovende geluidseffecten) of door het overdadig gebruik van gore elementen. Een horror is voor mij eerder magistraal als er door miniem gebruik hiervan toch een akelige,duivelse sfeer wordt geschapen. En diepgang van personages heb je daar niet echt voor nodig. Verwacht je dit, dan raad ik je aan om een Shakespeariaans drama te kijken. Je verwacht ook niet dat je je te pleuris schrikt tijdens het bekijken van een romcom.

Review "At the Devil's door...

Ik vind het een prima film.

Vanaf de eerste minuut tot aan de laatste seconde spanningsverhogend.

Een grimmige sfeer die in het prima acteerwerk samen tot een "uit de coma" komende prettige sfeer doet ontwaken!

Dikke 3,5 ster

Matige Horror / Thriller, die nauwelijks weet te boeien en ook nergens echt spannend wordt.

Het wazige verhaal was misschien nog wel aardig gevonden, maar de uitvoering was helaas povertjes en ik kwam ook nauwelijks in de ban van het verhaal. Hier en daar bevat de film een paar aardige momenten, maar daar blijft het dan ook bij. Het einde had misschien nog goed en spannend kunnen zijn, maar helaas was dat ook maar matig. Het beste van de film wordt helaas redelijk snel om zeep gebracht en dat was de fraaie Catalina Sandino Moreno. De overige dames mochten er trouwens ook wel wezen en daardoor keek de film zich nog enigszins redelijk weg.

Al met al gewoon een matige bedoeling deze film, die ik ook met veel pijn en moeite heb uitgekeken en dat ondanks dat hij maar iets van 90 minuten duurt.

Nah. ik vond de film niet spannend, voorspelbaar en zonde van het kijken waard.

Er zitten een paar schik effecten.

Drie verhaallijnen die kris kras door elkaar lopen. waarvan er één tussen zit die ik er niet tussen vind passen.

Over het einde kan ik zeggen, gemaakt voor een deel twee,

Ik ga er de moeite in ieder geval niet voor nemen.

Matige horrorflick met elementjes uit The Omen, Exorcist, Devil's due.

Spanningsopbouw is er eigenlijk niet en het verhaal kabbelt maar traag voort.

Advies: Overslaan.

Home is een prima horrorfilm die dankzij een fijne sfeer, goed camerawerk en redelijk acteerwerk van mij een voldoende krijgt. Home is dertien uit een dozijn maar daar moet je als kijker eigenlijk helemaal niet naar kijken, de originaliteitsprijs zal het nooit winnen. Toch weet regisseur Nicholas McCarthy een horror te maken die niet verveelt dankzij de fijne speelduur van anderhalf uur.

het verhaal is een beetje halen en brengen. Het ene moment is het vrij sterk en het andere moment zakt het in als een pudding. Zo balanceert de film dus op het randje van matigheid. Gelukkig llgt de kracht van de film niet in het verhaal, maar in de sfeer. Dankzij goed camerawerk wordt die sfeer vergroot. Strakke shots in het huis waar de film zich grotendeels afspeelt, zorgen voor enkele angstige momenten. De film verrast ook een enkele keer: het laat je focusen op een personage en switcht dan naar een tweede. Een truc die bij een hoop andere films mis gaat: daar zie je het al van mijlenver aankomen.

Ja, wat kan ik verder over deze film zeggen? De film is per definitie niet slecht maar lijdt aan het dertien uit een dozijn kwaaltje. Je mist niets als je deze film niet ziet maar je vervloekt jezelf ook niet dat je anderhalf uur van je tijd kwijt bent.

3*

Niet echt een geslaagde horror/thriller. Regisseur Nicholas McCarthy heeft vooral ervaring in kortfilms en dat zie je wel. Hij kan de sfeer en spanning niet echt vasthouden voor lange tijd. Jammer, want sommige momenten werken best wel. Had dit wat consequenter geweest had dit een mooie film kunnen zijn. De film moet het dan ook hebben van schrikmomenten, want eens er effectief iets te zien is, wordt het toch een heel pak minder.

Ik vond de film op de eerste plaats door de naam van Naya Rivera. Deze film zal helaas niet voor haar doorbraak zorgen in de filmwereld. Volgende keer beter. Home (At the devil's door) is een film die op zich niet slecht is, maar je volgende week al terug vergeten bent. Het is niet simpel om horror te maken...

Vage film. Het woord horror niet waardig, is meer een occulte thriller rond de wedergeboorte van de duivel . Het volledige eerste uur is moeilijk door te komen, met ettelijke wandelingetjes door huizen die bijzonder slaapverwekkend zijn. Ik dacht dat het einde nog met een twist zou afkomen maar nee, het is al even onbevredigend als de rest.

Aardige horror met een spannend begin en een paar schrikmomenten. Verder erg terend op sfeer.

Die sfeer is duister en dreigend. Prima hoor, maar sfeer en een leuk uitgangspunt zijn natuurlijk niet voldoende. Het gebrek aan vervolg doet de film de das om.

De handelingen volgend op het uitgangspunt zijn namelijk erg repeterend van aard en dat is jammer. Als een film erg sferisch is en dus minder geënt op effecten, dan wens je als kijker toch wat meer verhaal, wat meer invalshoek, wat meer verrassing. Die wens wordt niet ingelost.

Het acteerwerk is goed. De sfeerbepalende cameravoering is prima.

Net wat beter dan een matige horrorfilm.

Spannend met genoeg schrikmomenten, en een paar echt vette griezelige shots.
De spanning werd ‘oké‘ opgebouwd en aangehouden, hoewel het op sommige momenten ook ’n beetje te lang sleepte.
Ze wisselen in de film drie keer van hoofdpersonage; eerst Hanna, dan de makelaar Leigh, en voor de third act haar zus.
Er zijn wel een paar kleine onduidelijkheden en verhaallijnen die niet helemaal goed uitgewerkt of afgesloten zijn, dat ik zoiets had van; “Hier moeten ze toch iets mee…”
Ashley Rickards (Hanna) vond ik erg goed acteren voor een redelijk kleine film als deze; de rest had misschien net wat beter gemogen.
Het einde was inderdaad vrij abrupt en niet geheel naar voldoening.
De laatste paar shots met de sterk dreigende en duistere wolken vond ik wel goed en mooi gedaan en ook vanwege de tekst die het meisje dan weer op zegt, geven ze zo toch een beperkt antwoord op het anders volledig open einde over hoe het dan verder kan gaan.
Tegelijkertijd opent dat ook weer een deur voor meer vragen; want als de duivel steeds maar één persoon kan bezitten hoe wil hij dan de hele wereld overnemen?
En uiteraard, waarom heeft ze toch niet haar “dochter” vermoordt? Ik denk dan waarschijnlijk omdat de duivel dan weer in haar lichaam zou terugkeren en haar weer opnieuw zwanger zou maken; dus dat ze uit zichzelf al besefte dat het geen nut had haar te doden.

Dit is typisch zo’n horrorfilm die ik toch graag minimaal een voldoende geef, dus een 5,5.
Maar 2,5* vind ik te weinig, dus vanwege de meerdere hele coole shots van de duivel en wanneer de meisjes overgenomen worden, krijgt At the Devil’s Door een nipte 6/10 van me.

Dit is het soort horrorfilm dat probeert onder je huid te kruipen met een griezelige sfeer.. De sfeer die het creëert is zo dik dat je hem met bijna met een mes zou kunnen snijden. Er zijn een paar alledaagse jump-scares (een knieval voor de producers?) Maar voor het grootste deel is het niet afhankelijk van harde geluiden om je bang te maken. Dit vind ik toch net iets leuker! Er is zelfs een moment dat er spanning kwam van toen een ladekastje openging.

Het meisje Hannah verkoopt, zonder goed te weten wat ze doet, haar ziel aan de duivel. Enkele jaren later zien we makelaar Leigh ingeschakeld worden om een huis te verkopen, al snel realiseert ze zich dat een kwaadaardige wezen ook plannen heeft voor haar en voor haar zus, kunstenaar Vera. Het schrijven van de regisseur is niet vlekkeloos en lijkt afgeleid van een aantal andere horrorfilms. Maar ondanks dat is regisseur Nicolas McCarthy erin geslaagd een film te maken die doet wat niet alle genrefilms doen, met onheilspellende geluid en sfeer, spanning opwekken!

Edit; Naya Marie Rivera die hier Vera speelt, is in 2020 verdronken toen ze tijdens een boottochtje met haar vierjarige zoontje ging zwemmen