Stage Fright (2014)

Origineel dingetje hahaha ik moest er ff aan wennen want zoiets had ik nog nooit gezien.

Ik weet verder niet zo goed wat ik er van moet vinden behalve dat ik het origineel vind en best leuk wegkijkt.

Meh.

Dan deed Bousman het nog veel beter met z'n Repo! Ook niet de meest geweldige film, maar daar zat toch meer eigenheid in. Vond deze mix van musical en slasher maar matig, zelfs wat kinderachtig.

Komt ook wel door de jonge cast en de nogal vervelende uitstraling van MacDonald. Zou me niks verbazen als zijn ooit een sterretje van het Disney kanaal geweest is. Verder ook Meat Loaf in een nogal flauwe rol en een gebrek aan serieuze gore, al hoort dat ook wel weer bij het slasher genre.

De musical bits proberen grappig te zijn, een zelfzame keer lukt het ook wel maar vaak blijft het flauw en ongeïnspireerd. Wel een hoop verwijzingen naar andere films, zelfs wat misplaatste raunchy humor (bukake, serieus?).

Een flauw en mislukt experiment wat mij betreft. Te guitig voor een horror, te knullig voor een musical. En uit de combinatie komt ook niks magisch voort. Snel vergeten dus.

1.0*

"Break a leg!"

Een opmerkelijke combinatie tussen een horror en een musical. Zoiets ben ik volgens mij nog niet eerder tegengekomen.

Qua verhaal is het min of meer een kruising tussen Camp Rock (2008) en The Phantom of the Opera (2004). Vrij rechttoe-rechtaan zonder grote verrassingen. De film zit dan ook vol met de nodige zang, waarbij het op momenten geforceerd grappig probeert over te komen; "I'm gay, I'm gay, but not in that way."

Jammer genoeg blijft het voornamelijk bij het vrolijke gezang en wordt het horrorgedeelte te veel onderbelicht. Wel is het leuk gedaan om de bad guy op een cynische wijze te laten zingen, ondersteund door zijn eigen donkere theme. Toch gebeurt er voor een slasher gewoonweg te weinig om 'Stage Fright' te laten slagen.

Al met al best leuk geprobeerd, maar vooral erg flauw te noemen. Blijf trouwens zitten bij de eindcredits, aangezien de ingezette track slaat op de manier waarop de meeste mensen deze film kijken.

1,0 Sterren.

Flauwe boel.

Het begint al met Minnie Driver - die naam had me naar deze film gelokt. Mhhmhmhm, dat was toch een korte vijf minuten.

In de horror wordt het ondanks alle gore nergens eng. Meer slapstick eigenlijk, en nog flauw ook. Maar wat het ergste is, de muziek brengt me weer heel scherp in herinnering waarom ik een bloedhekel aan musicals heb. Zo ga je dan sympathiseren met de bad guy.

Stage Fright

Een film die mij totaal niet wist te boeien op welk vlak dan ook. De slashers zijn leuk bedacht en (zoals ik boven mij ook al las) soms erg bruut maar, toen wist dit mij er niet van te weerhouden dat ik mij toch de 89 minuten heb verveeld en zelfs heb lopen spoelen door al die oorverdovende en irritante liedje heen. Ik wist van te voren uiteraard dat de film zich afspeelde in een musical en daar dus eventueel zang bij kon verwachten maar, het werd een beetje veel zang. Te veel zang zelfs. Het verhaal sloeg bij mij niet aan het concept is leuk bedacht en ik zie dit niet vaak voorbij komen dus, dit vond ik een goede aanwinst voor de film. Ondanks dat ik de slashers en het concept leuk vond kan mij dit niet tegen houden en / of een twist geven dat ik dan toch een hogere cijfer geef. Mislukte poging voor mij maar, goed geprobeerd. Ik denk dat je ook wel een beetje van de musical / zang films moet houden, ik totaal niet!

1.0*

Tijdje laten liggen gezien het concept van musical en horror. Eerlijk gezegd wist ik niet dat dit een film zou zijn waar vooral de muziek primeert boven de horror. Indertijd toen een stukje gezien en nu pas opnieuw een kans gegeven. Al bij al best te pruimen. Heeft wel iets een combinatie horror en musical. Er zitten maar een paar killings in de film, maar die worden wel goed gebracht. Het verhaaltje zelf stelt niet voor en sommige liedjes zijn wel lollig. Zou deze film zeker niet aanraden. Hier moet je echt voor zijn. 6/10

Zwaar tegenvallende Horror-musical. Bij de introductie was ik nog hoopvol maar zodra dan ook daadwerkelijk de film begint was het gauw over. Nu ben ik wel bekent met het zingend een verhaal vertellen zoals dat veelvuldig gebeurd in Disney's. In ditzelfde jaar kwam zelfs Into the Woods (2014) uit. Door de jaren lange ervaring slagen die films schijnbaar wel? Dit is vooral slap geneuzel! Nu is het verhaal zelf ook zeer standaard. Het gaat over Roger McCall (gespeeld door Meat Loaf) een producer die nu een zomerkamp runt. En keukenhulpjes Camilla en Buddy Swanson die hun beroemde musical-moeder hebben verloren door een moordenaar die haar vermoord heeft tijdens “The Haunting of the Opera.” Drie keer raden hoe dat allemaal afloop? De musical is natuurlijk wel vertaald naar een Japanse Kabuki zodat er door de maskers nog iets van spanning moet ontstaan. Als de moordenaar in beeld is te zien horen we Hardrock maar de moorden zelf zijn op een paar na erg tam of niet eens in beeld. Helaas is het te slap voor horror en is de musical te irritant. "Sleepaway Camp: The Musical," was voor mij geen geslaagde ervaring.

Een gestileerde onthoofding volgens de traditie van de Grand Guignol belooft veel goeds, maar dit kun je geen horrorfilm noemen. Het speelt zich af tijdens een zomerkamp waar tieners zich kunnen laten scholen op het gebied van allerlei facetten van theater. Dat moet leiden tot een uitvoering van een muzikale variant op The Phantom of the Opera. Teveel slecht gezongen en matig geschreven liedjes als ‘I’m Gay (but not that way)’ die abrupt worden onderbroken door plotselinge gewelduitbarstingen. Sable heeft geprobeerd om onverenigbare genres samen te brengen en bewijst daarmee dat musical, komedie en horror onverenigbaar zijn. Een zonderlinge film maar te onevenwichtig om een cultstatus te verdienen.

Best aardig.

Een remake waar ik op voorhand niets van had verwacht, voornamelijk door de nogal matige recensies die de film op voorhand kreeg. Het leek me dan ook geen hoogstaande film, maar wel eentje waar ik niettemin nieuwsgierig naar was. Fijn om te zien dat er dan toch een horrormusical is die ik wel kan waarderen.

Want Repo! deed 't m niet. Stage Fright valt overigens ook moeilijk te vergelijken met een Repo!, want Stage Fright lijkt me een stuk minder ambitieus. Het is dan ook eigenlijk redelijk eenvoudig. Een dame met een zeer onschuldige uitstraling wil meedoen aan een groot toneelstuk en moet zich door een aantal obstakels heen werken waaronder een moordenaar. Een bekend recept, maar wel in redelijk onbekend terrein.

Visueel ziet de film er aardig uit. Redelijk kleurrijk bij vlagen en aardig ingericht, maar aan de andere kant ook wat teleurstellend op andere vlakken. Zeker de horror zelf had iets harder en gedurfder mogen zijn, de camera wijkt toch iets te veel af van het echte bloedvergieten. De liedjes zijn ook aardig, maar nergens heel pakkend. Toch vind ik deze liedjes memorabeler dan het grotere deel van een film zoals bijvoorbeeld eerdergenoemde.

Het acteerwerk is redelijk, zeker gezien de crewleden ook wel de ruimte krijgen om hun rollen naar behoren uit te voeren. Echt briljant speelt niemand, maar het blijft leuk om iemand als Meat Loaf over het toneel te zien lopen. Verder blijft de film redelijk veilig binnen terrein. De moorden zijn nooit grof genoeg, de liedjes nooit pakkend genoeg en als geheel niet echt strak genoeg.

Wel is het een vermakelijke horrormusical die een onmogelijke combinatie nog best redelijk weet te verbinden. Stage Fright is uiteraard geen briljante vorm van cinema maar wel eentje die goed weet te vermaken en hier en daar nog weet te verrassen. Helaas is het voor een redelijk unieke film binnen zijn genre ook een film die je niet al te lang bij gaat blijven.