Jersey Boys (2014)

Clint Eastwood is een legende, zowel als acteur als regisseur heeft de man fantastisch werk geleverd. Maar ook hij leek wat over zijn top te zijn geraakt, Jersey Boys is hier het levende bewijs van. De verfilming van de Broadway hit over het leven van Frankie Valli & The Four Seasons die tal van herkenbare hits hebben afgeleverd, helaas is de film net zo herkenbaar geworden als iedere biopic die we al zo vaak voorbij hebben zien komen. Eastwood kan helaas niets toevoegen aan het nogal saaie verhaal en de matige vertelstructuur.

‘Jersey Boys’ Review | Filmtakers

Onderwerpenfilm.

Typisch zo'n film die mensen met een voorliefde voor de Four Seasons zullen appreciëren, maar daarbuiten niet heel veel punten heeft om te scoren. Eastwood's aanpak is braaf en solide, wat leidt tot een aardige film, maar filmisch swingen doet het niet.

Acteerwerk vond ik wel goed. Ken de Four Seasons verder niet maar het kwam best authentiek over. Niet zo heel vreemd gezien aangezien 3 van de 4 ook al de hele musical voor zich hadden genomen. Verder ook wat kleine details die voor een glimlach zorgden. Een Eastwood film in de achtergrond of de Pesci - DeVito link die in de verf gezet wordt.

Eerder fragmentarische film maar moet dan ook doorheen 30 jaar historie. Make-up naar het einde toe kon wel iets beter, blijft toch moeilijk om jonge mensen er oud te laten uitzien. Verder goed uitgekozen segmenten die een aardig schets geven van de carriere van de vier, al houdt Eastwood wel aan het typische rise/fall structuurtje.

Spannend is het allemaal niet, interessant vooral als het onderwerp boeit. Het ziet er best allemaal solide uit, maar als niet-fan kan je je daar moeilijk aan warmen.

1.5*

Wat is Jersey Boys eigenlijk precies? Ik kan mijn vinger daar niet helemaal op leggen. Het is niet echt een musical, maar voelt ook niet altijd aan als een echte speelfilm. In zijn geheel is het een mengsel tussen vermakelijke maar ook uiterst saaie momenten. Doordat het verhaal regelmatig van de hak op de tak springt krijg je soms het gevoel naar een tv-serie te kijken waarvan men een aantal afleveringen heeft verknipt en vervolgens samengevoegd tot een bioscoopfilm. Dat is jammer aangezien de film erg veel interessante elementen bevat, waaronder aanstekelijke liedjes en een maffia-thema. Eigenlijk had het allemaal een stuk korter gekund of misschien zelfs gemoeten. Het is natuurlijk riskant om belangrijke hoofdstukken uit iemands biografie volledig te verwijderen, maar het verhaal moet ook door kunnen vloeien. Van één ding ben ik na het zien van Jersey Boys in ieder geval wel zeker: dit is toch echt een van Clint Eastwoods zwakkere werken.

Recensie Jersey Boys

Deze biografische musical drama film geregisseerd door Clint Eastwood viel mij een beetje tegen. Laat voorop staan dat het publiek van deze tijd niet in grote getalen is opgegroeid met The 4 Seasons. Als je dan zo een weinig energierijk verhaal krijgt voorgeschoteld, met bij iedere scene tien minuten aan onnodig geklets, dan haak je als leek snel af. Ik had niet het gevoel dat het aan diepgang van de personages ontbrak, maar eerder dat het reilen en zeilen de revue passeerde als verplichte stukjes van een geheel. De bandleden hebben zoals ik kon begrijpen behoorlijk wat beren op hun pad gekend, maar op de een of andere manier pakte het mij niet.

De muziek van de Four Seasons is het voornaamste pluspunt van deze film. Het verhaal is niet bijster interessant, zit nogal springerig in elkaar en is allicht mede daardoor verre van compleet. Zo verloor Frankie Valli een half jaar vóór de dood van dochter Francine zijn oudste stiefdochter Celia door een val van een brandtrap bij haar appartement in New York.
Clint Eastwood heeft als regisseur een aantal erg mooie films gemaakt, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er langzamerhand was sleet op komt.

De overgangen in de film lopen niet. Het rammelt. De dialogen zijn niet sterk.

Het acteerwerk valt tegen. Ook door het script. Het doet soms aan als een toneelstuk.

Als je deze film vergelijkt met "Walk the line" (Johnny Cash) is dit kleuterschool.

De muziek blijft geweldig.

Maar dan heb ik aan een cd genoeg.

Jammer voor Clint.

film reviews in 100 woorden: Jersey Boys (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

Jersey Boys is een musicalbiografie zoals we er al 13 in een dozijn gezien hebben. Behalve John Lloyd Young (Frankie Valli) is niemand echt symphatiek genoeg om naar te kijken. Het verhaal is redelijk cliché voor een biografiefilm waardoor Jersey Boys redelijk afgezaagd en soms zelfs saai wordt. De stijl in deze film is toch prachtig om naar te kijken maar heel de film voelt wat flets, eentonig en kleurloos aan. Zoals we zien in de laatste 5 minuten kon dit uiteindelijk toch een heel opwekkend en plezierige prent worden. Uiteindelijk is de muziek de echte ster van deze film.

3.0*

Goeie film over vier jongens die een bandje beginnen en naam maken als The Four Seasons. Een vrij standaard biopic met een rise and fall-verhaaltje. Ook wat fragmentarisch van opzet. Maar de scenes zijn goed, de liedjes zijn lekker en de film ziet er goed uit en is onderhoudend over de volle lengte.

Een matige drama/muziek/biopic en musical film...

Saai verhaal, biopic en musical zijn mijn smaak niet...

Matige acteerwerk...

Bekende acteur Christopher Walken...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Wist het niet dat deze film gemaakt door regie Eastwood...

Niet te moeite waard...

Na een moeilijke aanloop (eerste half uur) en de neiging onderdrukkende de DVD speler uit te zetten bij het horen van de stem van John Loyd Young tijdens het zingen van de eerste songs, werd de film toch een stuk beter verteerbaar.

De stem van Loyd had aanvankelijk veel weg van Jerry Lewis in een van zijn Donald-Duck-achtige zang escapades.

Ik vond het vreselijk om aan te horen.

Mocht de echte Valli destijds zo geklonken hebben dan had hij het beslist nooit ver geschopt als zanger.

Later in de film werd dat gelukkig wat minder nadrukkelijk komisch, al leek het nauwelijks op de stem van Valli.

Het was dan ook een verademing om tijdens de aftiteling de echte Four Seasons te horen.

Zo ken ik die muziek.

Ik ben ermee opgegroeid, al was ik nooit een fan van de groep (maar had er ook niets tegen)

Wel een hemelsbreed verschil qua zang met die van de acteurs.

Die verdienen desondanks wel een compliment voor hun inzet.

Op het acteerwerk heb ik weinig aan te merken, ze doen wat er binnen dit geheel mogelijk is.

Christopher Walken als Gyp DeCarlo vond ik eigenlijk het leukst.

Grappig om regisseur Eastwood zelf ook even te zien opduiken, via TV, in een scène uit de westernserie Rawhide.

Leuk genoeg voor een (1) kijkbeurt.

Wat ik meest zal hebben onthouden van deze film is de onvoorstelbare kraakstem van Frankie Valli in een film die, al speelt hij zich af in jaren die ik goed heb gekend, niet bepaald boeiend uitvalt. Sommige scènes zijn veel te lang uitgesponnen en brengen niets bijzonders.

Terloops ook nog bespottelijk grimeerwerk bij de Seasons uit 1990.

En Christopher Walken. Wel die was stokoud in 1951 en 40 jaar later precies hetzelfde.

Clint, toch.

Een redelijke standaard-biopic met als voornaamste invalshoek de problemen die Tommy DeVito met zich meebrengt – onbegrijpelijk dat die jongen niet al veel eerder tot de orde werd geroepen of zelfs gewoon uit de band gezet, alleen al zijn alledaagse haantjesgedrag is feitelijk onverdraaglijk, maar ja, ik ben dan ook niet opgegroeid op de straten van Jersey. Wèl met de muziek van de Four Seasons, en bij Let's hang on en Tell it to the rain smelt ik nog altijd, dus dat levert een half sterretje extra op, maar uiteindelijk is dit niet de sprankelende film waar ik eigenlijk toch wel op hoopte.

Ik was niet echt bekend met de groep, maar na het horen van de liedjes deden er wel enkele een belletje rinkelen. Het verhaal zelf mocht misschien wel een tikkeltje korter, zeker het tweede uur zaten er wat mindere stukken in. Verder deed de cast het niet slecht en de film zag er wel goed uit.

Een prima muzikale film die wel iets korter mocht geweest zijn. Jammer dat Grease er niet in zat, is nochtans ook van hen.

Het verhaal van Frankie Castellucio [John Lloyd Young], Tommy DeVito [Vincent Piazza], Nick DeVito [Johnny Cannizaro] en Nick Massi [Michael Lomenda] die als ‘The Four Seasons’ groot succes hadden in de jaren 60 met hits als ‘Sherry’, ‘Working My Way Back To You’ en ‘Big Girls Don’t Cry’. Standaardbiografie is een aaneenschakeling van losse momenten zonder dramatische hoogtepunten en moet het vooral hebben van de aanstekelijke muziek. Het verhaal wordt (ook letterlijke) verteld vanuit verschillende perspectieven, maar epiloog tijdens aftiteling doet je afvragen waarom Eastwood niet vaker zo avontuurlijk was. Desondanks competent gemaakt en geacteerd.