Trespassing Bergman (2013)

Wat zwalkende documentaire, waarbij de rode draad – het bezoek van enkele bewonderaars aan het huis op Farö – veel te dun blijkt om de indruk van een willekeurige verzameling bewonderende statements, van zo’n beetje over de hele linie idolate vakgenoten, weg te nemen.

Natuurlijk worden er incidenteel wel interessante dingen gezegd door deze of gene, maar haast nergens ontstijgt dit werkje de oppervlakkige hero-worship, zoals je dat doorgaans kunt vinden bij de extra’s van om het even welke dvd ,van wie dan ook.

Het leukst is misschien nog wel beroepsprovocateur Von Trier, die gedetailleerd het beeld schetst van Bergman als gigant van de hedendaagse Zweedse cultuur, die zich op latere leeftijd op zijn eilandje zo’n beetje de hele dag zit af te trekken. Overigens weet Von Trier op zijn eigen wijze zeer duidelijk te maken dat ook hij een groot bewonderaar is.

Maar wat iemand als Robert de Niro, die het werk van Bergman niet of nauwelijks blijkt te kennen, in deze documentaire te zoeken heeft, is mij een compleet raadsel.

Ik heb niet zoveel moeite met pratende hoofden als ze hun passie maar goed duidelijk kunnen maken, en dat deden de meesten hier toch wel, waarbij ik het wel opvallend vond dat vooral de niet-Europeanen interessante dingen te berde brengen (Allen, Scorsese, Landis, maar in ieder geval níét De Niro). En Von Trier is inderdaad tegelijkertijd irritant en sympathiek-want-openhartig. Nu gauw weer eens Het zevende zegel en Wilde aardbeien bekijken, en dan misschien eens kijken of ik ergens aan de trilogie kan komen.

Voegt weinig toe, al blijven documentaires over zulke regisseurs als Fellini, Bergman of Tarkovsky altijd wel interessant. Maar voor mij persoonlijk is dat meer vanwege de grote interesse in deze personen en hun films, dan vanwege de inhoudelijke kwaliteit van de documentaires zelf die inderdaad niet echt iets toevoegen, buiten dan dat ze - bij mij althans - wel weer het gevoel oproepen dat ik snel maar weer eens wat films van de beste man - in dit geval Bergman dus - moet gaan zien. Toch ook wel weer positief.

Die Landis kende ik geeneens, blijkt hij een Hollywood/blockbuster-regisseur te zijn in tegenstelling tot de andere (filmhuis)regisseurs. Hij had echter wel een paar van de interessantste bijdragen. Claire Denis voegde weinig tot niets toe aan deze docu en Von Trier is gewoon zichzelf.

Wat ik me afvraag, is in hoeverre dit soort documentaires nu mensen die nog nooit van in dit geval Bergman hadden gehoord, hiermee nu geinteresseerd raken in zijn werk. Ik vrees van niet; dit soort docu's blijven denk ik voornamelijk werk voor de insider (liefhebber).

Al met al toch wel vermaakt en heb gelijk zin om heel snel weer Wild Strawberries (mijn favoriete Bergman) en The Virgin Spring (stom eigenlijk, nog maar een of twee keer gezien, te weinig) te gaan bekijken. Heel vorig jaar geen enkele Bergman gezien (zo en zo geen enkele klassieker) dus het zal weer eens tijd worden.

Ach, doe Tystnaden en Persona dan ook maar, die heb ik toch op DVD (yeahhh).