Spoorloos (1988)

Ondanks de slechte acteerprestaties van Johanna ter Steege, 1 van de betere nederlandse film's ooit gemaakt.

Film kon me totaal niet boeien, zat halverwege al op de klok te kijken wanneer het gedaan zou zijn.

Zaten wel een aantal aardige verwijzingen in de film en natuurlijk het krachtige einde zorgen voor een 2.5*.

Desondanks begrijp ik niet helemaal waarom deze film precies zo hoog scoort.

Dit vond ik toch maar een teleurstellende film. Oogt in de eerste plaats al enorm lelijk, maar goed, het budget was waarschijnlijk niets om naar huis over te schrijven, dus daar ga ik de film niet op afrekenen.

Het mysterie echter wist me niet te vatten. Er wordt geprobeerd suspense op te bouwen door erg veel in het ongewisse te laten. Dat zorgt er voornamelijk voor dat ik weinig geboeid naar de film zat te kijken. De subplot met de moordenaar als devote echtgenoot en vader levert echter wel een paar sinistere momenten op, maar het had toch meer surreëel en bizar gemogen. De zowat hopeloze zoektocht naar de vrouw wist op zich niet te overtuigen, mede door het houterige acteerwerk van Gene Berevoets.

Helaas gaat het daarna van kwaad naar erger. Ik weet dat de 'normale' interactie tussen de moordenaar en het hoofdpersonage op het einde heel luguber moet zijn, maar het werkt niet voor mij. Ik hou niet van dat soort stille, lichtjes briljante seriemoordenaars die zomaar eventjes al hun motieven uit de doeken doen in het kader van 'dat het allemaal maar een spel is'. In flashbacks worden de verwoede pogingen van de moordenaar om vrouwen te kidnappen echter wel subliem geïllustreerd. Ook het beruchte einde is op een beklemmende wijze gefilmd, maar toch wel enigszins teleurstellend. Maar dat laatste zal waarschijnlijk eerder aan mijn hoge verwachtingen gelegen hebben.

Toch wel een sterke prent. Zoals hier al gezegd erg herkenbaar: zo'n Frans tankstation, de Tour, de hitte,... Gewoon leuk om die sfeer eens in een film te zien.

De acteerprestaties leken me aanvankelijk een tikkeltje houterig, vooral dan van Johanna ter Steege. Nu bekijk ik ook veel te weinig Nederlandse films, dus misschien moet ik er nog steeds aan wennen. Gene Bervoets was in het begin evenmin overtuigend, maar ging gaandeweg toch dieper onder de huid kruipen. De show wordt echter gestolen door Bernard-Pierre Donnadieu, die me wat aan Benoît Poelvoorde deed denken. De scène waarin hij de ontvoering voorbereidt is zowel afgrijselijk als hilarisch.

Twijfelde tussen 3 en 3,5* maar omwille van het ijzingwekkende slot zeker het tweede. Een van de meest memorabele eindes die ik ooit heb mogen aanschouwen. Had niet te veel verwacht van een Hollandsche prent uit de jaren '80, maar het moet gezegd: Spoorloos mag er meer dan wezen.

Onbegrijpelijk dat meneer Sluizer ook de remake heeft geregisseerd. Ik wil het disrespect ten opzichte van het boek en origineel noemen.

Het Gouden Ei las ik een aantal jaren terug voor school, zoals zo'n beetje iedereen dat deed (en doet). De remake zag ik ook een flinke tijd terug, min of meer bij toeval. Toen vond ik hem al erg slecht, maar na het zien van het origineel wordt dat gevoel alleen maar gesterkt.

Dat wil niet zeggen dat ik dit een geweldige film vind. Nee, net als het boek is Spoorloos niet meer dan best aardig. Met name de scènes met Lemorne en het einde zijn goed gedaan.

2.5*

Ik vind dit een prachtige, en heel menselijke film. De drive van rex hofman om achter haar verdwijning te komen komt oprecht over. Vooral op het punt dat rex de moordenaar ontmoet, en zich niet lijkt te weten gedragen tegenover de moordenaar van zijn vrouw, vind ik de film heel sterk. Rex wordt haast gedwongen om bij de lange rit smalltalk te houden met de moordenaar, maar voelt zich hier aan de andere kant heel dubbel en ongemakkelijk bij. Dit gevoel laat hij heel goed zien en komt overtuigend over.
Ook het einde van de film is prachtig, rex is zo wanhopig (in het erachter komen wat er met zijn vrouw gebeurd is), dat hij ervoor kiest, met een groot risico, om erachter te komen wat er met zijn vrouw gebeurd is. als hij eenmaal wakkerwordt in de kist, vind ik zijn reactie ook weer prachtig. Een gevoel van wanhoop, (afgewisseld met een manisch lachje), maar ook van vrede, dat hij het eindelijk weet.
Ook vind ik het eigenlijk iets heel romantisch hebben dat Rex zo ver wilt gaan om erachter te komen wat er nou precies gebeurd is. Zijn besluit is niet rationeel, maar wel goed te begrijpen.
al met al, 5*

Mooie recensie, Thomaskm!

Helemaal eens met Thomaskm met voor mij als extra bonus de sfeer van de Franse wegen; ik ben daar mee opgegroeid [elk jaar op vakantie naar Zuid-frankrijk met het gezin ] en dat maakt het extra 'leuk' en herkenbaar.

Een subtiele, verrassende, originele film.

Destijds in de bios gezien en Johanna woonde toen nog vlak bij mij in de buurt in Arnhem dus ik kwam haar wel eens tegen

ik had jaren geleden the vanishing gezien en wist helemaal niet dat het een remake was .

nu nog eens the vanishing gezien en het orgineel ... vind de remake toch iets beter en dat is zelden , maar goed is dezelfde regisseur en het einde van the vanishing vond ik prettiger

spoorloos 3 sterren , the vanishing 3,5 ster .

Deze film vele jaren terug gezien op tv, kan met veel gemak alles terughalen omdat het gewoon een goede en spannende film is met vooral de nadruk op de drijfveren van de mens vanuit verschillende invalshoeken. Ik vond het zonder meer intrigerend in beeld gebracht hoe de vriend van het verdwenen meisje achter de waarheid probeert te komen, wat de waarheid is en wat voor gevolgen dat voor hem heeft, pure horror! Dat is ook het zwakke punt van de remake, echt een Amerikaans einde waardoor de kracht enorm afzwakt.

Degelijke Nederlandse film, waar zoals het hoort de Fransen Frans spreken, in tegenstelling tot veel Hollywood films. Ik had ooit een stukje van deze film gezien bij de les Nederlands en vroeg me af waar de titel het gouden ei nou op sloeg, dat blijkt dus een droom van Saskia te zijn. Wat het plot betreft: dat zit an sich goed in elkaar, al maakt Rex af en toe wat vreemde keuzes, ik bedoel, wie laat zijn vriendin nu achter in een donkere tunnel in the Middle of Nowhere? Dat hoef ik niet te proberen. Over het algemeen blijft de spanning er goed in want tot op het allerlaatste moment blijft het een raadsel wat er nu eigenlijk met Saskia is gebeurd. De acteerprestaties zijn ook dik in orde, Bernard-Pierre Donnadieu steelt echt de show, want wat een enge man is dat zeg, een ware sociopaat. Dat maakt het tweede deel van de film als hij Rex meeneemt naar Frankrijk meteen het beste deel van de film. Alleen Johanna ter Steege valt inderdaad wat tegen, maar goed. Verder is de muziek van Henny Vrienten inderdaad subliem en draagt overduidelijk bij aan de sfeer.

Huh? Johanna ter Steege vind ik juist het hoogtepunt van de film qua acteren. Zó naturel, zó spontaan!

Verder had je stem wat mij betreft nog wel wat hoger mogen uitvallen, maargoed, ik ben al gelukkig met die 3,5* van jou!

Leuke spannende film.

Heb eerst het boek gelezen (Het Gouden Ei), het spannendste/beste boek(en De Aanslag van Harry Mulish, maar dat even terzijde) wat IK OOIT GELEZEN heb(van de weinige boeken die ik ooit gelezen heb.)

De film deed precies wat ik me ervan verwachtte en de beelden die ik bij het boek kreeg.

Een geslaagde Nederlandse film en boekverfilming.

Leuk weetje: Stanley Kubrick was naar verluid erg onder de indruk na het zien van Spoorloos.

Kan dat overigens heel goed begrijpen. Er wordt de tijd genomen om het verhaal te vertellen, personages zijn goed uitgewerkt, en ook de sfeer draagt bij aan een zeer intense ervaring.

Wat is me dit voor een flutboel zeg.

Zwak verhaaltje, tergend traag en oeverloos lang aanslepend, acteer'prestaties' die recht uit de VTM-soap 'Familie' lijken te komen, personages wiens wereldvreemde, gestoorde gedrag voor geen meter boeit, slecht beeld (amper belicht, véél te donker), regie als een goedkope tv-film en dan nog zo'n anticlimax van een ontknoping. Zo veel van verwacht, en uiteindelijk twee uur van m'n leven weggegooid.

Zwak verhaal???

Slecht acteerwerk?

Wereldvreemd gedrag, leg uit.....?

Regie als in een goedkope TV-film?

Anticlimax???

Ga jij lekker de Amerikaanse remake kijken, die zal je dan een stuk beter bevallen. Voldoet aan alle Ameriaanse steriotype elementen...

Volgens mij ben jij stiekem gewoon jaloers dat deze film niet in België is gemaakt....

Ja, de reactie van Clouseau snap ik ook niet. Als er nou 1 film is met een geweldig einde, is het deze wel.

Zwak verhaal: het verhaal beviel me van in het begin al niet. Er had wat meer vaart in mogen zitten. Ook de structuur speelde me parten: eerst een hele tijd Rex en Saskia in beeld, dan plots Lemorne, ... De opbouw had ook veel beter gekund.
Slecht acteerwerk: Johanna ter Steege vind ik niet meteen de beste actrice van de Lage Landen, en aan dat akelige nep-Hollands van onze Gene ergerde ik me dood.
Wereldvreemd gedrag: je gaat me toch niet vertellen dat je Lemorne géén wereldvreemde persoon vindt? Sociopaat, heel de tijd aan het oefenen om vrouwen te ontvoeren, schrijft tijden op in een boekje, ... Niet iemand waarmee ik gezellig elke week op café ga.
Regie als in een goedkope TV-film: steeds onderbelicht beeld, visueel niet echt sterk (weinig originele cameraposities, montage, ...) en dat inzoomen op delen van de auto, wat men dikwijls deed, irriteerde me ook.
Anticlimax: het had een meesterlijk einde kunnen zijn (het had alle ingrediënten in zich: onverwacht, lekker luguber, ...), maar wordt in mijn opinie niet naar behoren uitgewerkt. Het moment dat Rex zich in die kist bevindt, had alle lucht uit je longen moeten wegzuigen van spanning en angst, maar dat doet het nu niet.
En dan heb ik nog niks geschreven over de vreselijke muziek, die ieder dood moment opvulde met een vervelend toontje, en over de langdradigheid van het geheel. Neen, ik ben niet jaloers dat deze film niet in mijn vaderland gemaakt is.

OKé, duidelijk. Bedankt voor de uitgebreide toelichting.

Maar uiteraard ben ik het niet met je eens, maar smaken verschillen. Jammer...

Dat was ze hartslag met inderdaad de tijd er voor... hij wou zo rustig mogelijk overkomen, wat me logisch lijkt als ik kijk naar wat hij van plan was.

Er zaten trouwens f*cking veel details in die later vaak ook weer terug kwamen, vooral die blikjes, nice gedaan.

Ik vond hem voor een nederlandse film goed, gaaf einde!

4

Soms zijn er van die films die een grote indruk op je achterlaten, maar je weet niet echt waarom. George Sluizer's Spoorloos uit 1988 is zo'n typisch gevalletje waar ik mijn vinger moeilijk op kan leggen. Het acteerwerk is goed en de muziek erg sfeervol.

Ik dacht eerst met een whodunnit te maken te hebben, maar dat was niet zo. Het naargeestige einde blijft zeker hangen. Topfilm!

Pakkende maar ook buitensporige naargeestige, deprimerende thriller die goed inspeelt op de universele angst van het kwijtraken van een geliefde en dat vretende verlangen te weten te willen komen wat er gebeurd is.

Bernard-Pierre Donnadieu domineert elke scène waarin hij speelt en geeft met zijn onderkoelde performance een masterclass in acteren, waar Anthony Hopkins en eigenlijk alle overdreven schmierende topacteurs nog iets van kunnen leren.

Ongewoon goed.

leuk om een keer gezien te hebben maar niet meer dan dat, vond de acteer prestaties erg matig
vond er ook veel dingen inzitten die erg makkelijk zijn, dit had veel spannender neergezet kunnen worden, zodat er een mooie opbouw met suspence in zit

een voorbeeld is het stuk dat ze op het terras zitten, en je echt heel duidelijk in de verte een man op het balkon ziet staan, zo duidelijk dat het gewoon storend is, een ander voorbeeld is als ze op hun horloge kijken, dan krijg je eerst een shot van een paar seconden met een horloge in beeld, dit had veel subtieler gekunt

hier had zoveel meer van gemaakt kunnen worden, ben benieuwd naar de amerikaanse remake hiervan

Nou, heel veel succes daarmee. Zal je nodig hebben....

Oei...

Tsja, sorry jongens, maar de remake vond ik altijd goed te pruimen, zeer goed zelfs. Deze eerste versie heb ik indertijd nooit meegekregen, maar vraag me niet waarom. Lastig is dat nu wel, nu ik 'Spoorloos' dan eindelijk heb gezien. Want voor het eerst steekt bij mij de enorm infantiele keuze van de hoofdpersoon om zich maar over te geven aan de moordenaar. Ik kan me nog wel enigszins in bepaalde bochten wringen om er in mee proberen te gaan dat hij simpelweg zo wanhopig is dat hij een gestoorde keuze maakt (met grappig genoeg dezelfde redenering die hij overneemt van de moordenaar toen die zestien jaar was en van het balkon sprong), maar erg ver kom ik niet... Zo'n scene dat ze samen op een gegeven moment (bijna?) als twee vrienden staan te praten tijdens een pitstop komt al even vergezocht over. Wat bezielt die Rex toch?

Dat het nu zo opvalt komt denk ik vooral omdat deze eerste uitvoering van Sluizer juist níet zo 'Hollywood' is. Droogjes en nuchter wordt hier het verhaal uit de doeken gedaan en wordt niet alles met 'grote borden' aangegeven, zoals de remake dat vaak wel doet. Ook wordt de relatie met de nieuwe vriendin heel anders uitgewerkt. Maar juist doordat 'Spoorloos' zo rustig en serieus is, zo creepy en sfeervol, wordt het verhaal een stuk echter en intenser dan de remake; het komt dichterbij. En des te teleurstellender is dan die domme keuze van Rex. Wie zou dat nou doen, ik vraag het je (nog maar eens)... Natuurlijk maakt ook Sutherland in de remake dezelfde keuze, maar die film presenteert zich ook veel meer als een vlotte thriller volgens het Hollywood-boekje. Daar kan je van houden of niet, het stelt in ieder geval niet zo teleur als deze...

Qua sfeer doet deze dus absoluut niet onder voor The Vanishing 1993, en is op dat vlak juist fijner. Donnadieu weet het ook net te winnen van Bridges, maar tussen de stelletjes Bervoets/ter Steege en Sutherland/Bullock kan ik eigenlijk niet kiezen.

Ik hou het op drie sterren voor nu... en ik ben alweer benieuwd wat ik bij herziening van de herfilming ga vinden.

3,0*.

De zogenaamd 'domme' keuze van Rex komt toch echt logischerwijs voort uit de jarenlang kwellende vraag 'Wat is er met mijn geliefde gebeurd?' - de ontknoping is dan ook de enige juiste en 'bevredigende', al zet ik die laatste term uiteraard tussen aanhalingstekens - het is een beladen term, want: het bevredigende slaat natuurlijk niet alleen op Lex' gemoedstoestand, maar ook op die van de kijker, die alleen op deze manier deel wordt van wat er gebeurd is.

Het einde getuigt van lef bij de makers (en schrijver van de roman) om de lezer / kijker letterlijk met het geheim mee in te graven.

Is het nu Lex of Rex?

Maar goed, ik snap hoe het bedoeld is, maar het ging er bij mij niet in dat Rex onderweg terug naar Frankrijk zo goed als vrienden wordt met Raymond (let op hoe ze lachen om namen in het Frans en in het Nederlands...), ondertussen toch zeker weet dat Raymond zijn vriendin heeft vermoord en (na wat getwijfel, dat geef ik 'm mee) toch maar z'n slaappilletje inneemt. Het gaat mijn verstand te boven. Ze hadden het beter zo gespeeld dat Raymond en Rex inderdaad vrienden zouden worden, zonder dat Raymond zich meteen zo verdacht op zou stellen. Dan had er ook naartoe gewerkt kunnen worden dat Rex per se wilde weten wat er gebeurd was en dat had de gestoorde Raymond als teken kunnen opvangen om hem dan levend te begraven en Rex daarmee die ervaring te geven (en daarmee had er nog steeds een zwartgallig einde kunnen zijn, iets waar ik op zich ook geen probleem mee zou hebben). Maar dit kwam gewoon ridicuul op me over...

Valt me zwaar tegen Meneer Bungel...

Heeft wellicht allemaal ook te maken met het zgn. Stockholmsyndroom, een merkwaardige situatie waarin slachtoffers zich gaan identificeren met de dader / kidnapper en er zelfs een 'band' wordt opgebouwd.

Dit is voor sommigen moeilijk voor te stellen maar het bestaat wel degelijk. Lex / Rex moet zich berusten in de aanwezigheid van de dader en kan onderweg naar Frankrijk niets anders doen dan 'zich schikken'. Protesteren of 'er tegenin gaan' zou geen enkel nut hebben - het ontdekken van wat er met zijn geliefde is gebeurd staat immers op het spel...

Het maakt die autorit naar Parijs des te weerzinwekkender en beklemmender en mede daardoor is de film zo 'in en in gemeen goed'.