The Trip to Italy (2014)

Wanproduct van een film. Ik heb hem gisteren tijdens de sneak gezien, en kijkende naar de stemmen die achteraf gegeven werden was ik niet de enige die er zo over dacht, dus een aquired taste is zacht uitgedrukt.

Het plot is flinterdun: het culinaire aspect reikt niet verder dan dat er in veel scenes een bord eten staat. De locaties rijken niet verder dan dat iemand zegt waar ze zijn: weinig landschappen voor een film die over een trip gaat. Verder zijn Steve en Rob vooral bezig met hunzelf. Ze praten over van alles en nog wat, maar voeren nergens een gesprek van betekenis. Het zijn wat slappe verhalen, met een bord duur eten erbij en wat-zijn-we-oud-maar-hip een mini Cooper. De film maakt de gesprekken totaal betekenisloos omdat ze 2 uur doorgaan en er verder geen echt lijn in het verhaal zit; 10 minuten in de film doen de heren hetzelfde als in de laatste scene, zij het met wat ander matig uitgewerkt gezelschap.

Erg persoonlijk is dat ik veel grappen de eerste keer al niet leuk vond (vooral gekke stemmetjes opzetten, puberaal indruk op anderen proberen te maken, weinig adempauzes en heel veel elkaar proberen te overtroeven in gekke stemmetjes nadoen). Maar extra pijnlijk wordt dit omdat dezelfde grappen PER SCENE herhaald worden, net als de muziek, en de cinematografie. De film is een grote herhaling waar je na 15 minuten eigenlijk alles al gezien/hoort hebt.

Ja Rob, hartstikke leuk om op een feestje Pacino na te doen, maar daar ga je geen scene, laat staan een hele film mee vullen. Harstikke goed van je Steve dat je 5 Bafta's hebt gewonnen en Owen Wilson kent, maar ga daar een of ander chickie mee scoren op een feest in plaats een bioscooppubliek proberen te imponeren.

Zou je willen wegzwijmelen bij het idee dat jij met Steve en Rob op vakantie gaat, dan is dit een leuke film, anders totaal niet.

De eerste Trip werkte verrassend lekker doordat het een relaxte sfeer goed wist te combineren met humor afkomstig van een komisch duo dat goed op elkaar was ingespeeld. Het smaakte best wel naar meer, maar nu we ook daadwerkelijk een tweede portie hebben gekregen blijkt het achteraf een maaltijd te veel te zijn.

Ik heb er niets op tegen dat Winterbottom, Brydon en Coogan dezelfde formule gebruiken als bij de voorganger, maar zelfs vanuit dat oogpunt heeft The Trip to Italy wel erg weinig nieuws te bieden. Niet alleen is het concept hetzelfde, maar ze pakken er weer dezelfde grappen bij. Dat betekend weer erg veel imitaties en in plaats van de muziek van Abba in de auto (compleet met discussies daarover) krijgen we nu Alanis Morissette in dezelfde functie. Vormden in de eerste film de problemen rond Coogan's ego de rode draad, is het nu het ego van Brydon die de leiding geeft. Dit voelt echter wat onnatuurlijk aan, omdat Brydon uit zichzelf wat te sympathiek overkomt en Coogan die wat beter in zijn vel zit gewoon niet zo boeiend is. Dat is de enige serieuze wijziging in de formule (al is het slechts het omdraaien van rollen) en het werkt niet een echt.

De twee films duren ongeveer even lang, maar deze voelde veel langer aan. Dat komt misschien omdat veel passages nauwelijks lijken te eindigen, vooral in het begin. Die hele persiflage op The Dark Knight Rises gaat maar door, maar hij wilde voor mij niet tot leven komen. Nou zijn er ook absoluut wel passages die wel werken en echt geestig zijn. Coogan en Brydon zijn ook een goed komisch duo. Dit voelde alleen meer als een verplichte ronde aan, alsof niemand echt wist waarom deze film gemaakt moest worden.

Ach, in ieder geval plaatste dit de droom in mijn hoofd dat er misschien ooit een film van Michael Mann uitkomt met een rol voor Rob Brydon.

2,5*

Deze heb ik gezien in een bioscoop in Riga zonder NL-ondertitels. Dus moest ik best mijn best doen om de dialogen bij te houden gezien het gevoerde tempo. Dat lukte dus niet altijd en mistte ik wel het één en ander. Hoewel missen.... de film zat al vrij snel op mijn irritatie vanwege een onophoudelijk spervuur aan gezochte snedige dialogen die nooit echt leuk waren. Iedere AD/HD stand-up comedian weet dat 'ie toch af en toe even een stilte moet laten vallen, ook al is het maar voor twee seconden, om het publiek op adem te laten komen. Zo niet bij deze film, het ging continu door tot vervelens toe. De helft van de zaal verliet dan ook voortijdig de film.

De imitaties van beroemde acteurs zouden het hoogtepunt moeten zijn, maar ook hier niet grappig en zeker niet origineel. De imitatie-scene van Marlon Brando als Godfather in de gelijknamige film is al veel vaker en veel humoristischer vertolkt.

Een volstrekt overbodige film waarbij het je veel energie gaat kosten om uberhaupt het einde te halen. Wel zo nu en dan prachtige beelden en fantastische gerechten. Ik ga deze zomer zeker naar Italie !

Even vermakelijk als de eerste film, al kun je ook hier zien dat de tv-versie (die met zes keer een half uur wederom bijna twee keer zo lang is) waarschijnlijk nog veel leuker is. Eén en ander voelt nu nogal afgeraffeld aan. Niettemin zijn Coogan en Brydon weer flink op dreef en valt er ook ditmaal veel te lachen. Natuurlijk zijn de vele imitaties van bekende akteurs inmiddels niet nieuw meer, maar ik vond het vaak toch wel weer hilarisch. Vooral de lange scene waarbij Christian Bale en Tom Hardy uit The Dark Knight Rises worden nagedaan is geweldig.

Mooie beelden , lekker eten en een prachtige soundtrack en vele leuke imitaties van bekende acteurs en bekende scenes uit klassiekers en dan toch komt de film bij mijn niet hoger dan twee sterren. Dan is er waarschijnlijk toch nog een hoop mis gegaan om de film voor mezelf tot een succes te maken.

Ongelooflijk slecht. Er wordt helemaal niet van eten of waar dan ook van genoten, er is sprake van respectloze restaurant- en cultuurverkrachting. de heren hebben alleen interesse in zichzelf en komen niet verder dan inhoudsloos humorloos gewauwel. Ze hadden ook over de zuidpool , in Amsterdam Noord of wherever kunnen rijden of beter nog gewoon thuis kunnen blijven.

Hm. Ik kom er nu pas achter dat een vervolg op een film was.

Anyway, Coogan en Brydon hebben op zich wel mijn soort humor, al heb ik hen beide wel eens beter gezien.

Het hele idee van de film is ook een beetje raar. Eigenlijk komt het meer over als 1 grote improvisatie op een reisje waar de heren vooral lol met zichzelf hebben. Dat gedoe met die vrouwen ook??

Blijft als belangrijkste over de idiote dialogen en geweldige imitaties die me wel geregeld flink deden lachen.

- Where do you stand on Michael Bublé?

- His windpipe? .

Eigenlijk hetzelfde als deel 1 maar dan met een leukere en vooral ook mooiere setting. Dat het praktisch hetzelfde als het eerste deel is eigenlijk niet storend, het gelul van beide heren is wederom grappig; het verhaal komt hier en daar wel wat gemaakter over dan de voorganger, de zogenaamde onderliggende spanning (mekaar willen overtreffen en wat jaloezie) ook.

Aardige film waarin de twee vrienden ditmaal een trip maken door Italië en verschillende restaurants aandoen. Deze tweede film is van hetzelfde laken een pak. Het Engelse platteland is ingewisseld voor Italië, en dit levert opnieuw een aantal prachtige plaatjes op. De dialogen en imitaties zijn grotendeels vermakelijk en goed, maar het wordt wel wat eentonig.

Het tweede deel, en een makkelijk bewijs dat een tweede deel niet slechter hoeft te zijn dan het origineel. Wat overigens ook langskomt in het geouwehoer van Brydon en Coogan, net zoals het onvermijdelijke you were only supposed to blow the bloody doors off. Eigenlijk beter dan het origineel - Brydon en Coogan doen op zich hetzelfde maar zijn wat beter op dreef, gegroeid in het spel, en behalve dat is de achtergrond een stuk zonniger en fotogenieker. En dan komt de Villa Malaparte ook nog in beeld. Tu les aimes, mes fesses? en hoog tijd om ook die film weer eens te herzien.

Maar voor het zover is zijn er nog twee delen Trip te gaan. Feest bij Blurp.