The Trip to Italy (2014)

Vervolg op The Trip (2010)

Zin in

Met Genova toonde Winterbottom al zijn visuele kwaliteiten om een stad in volle glorie te kunnen portretteren

Hulde

Is dit ook, net als 'The Trip', een miniserie die uiteindelijk tot een film geknipt wordt?

Edit: Om mijn eigen vraag maar te beantwoorden: Ja.

haha

Op zeker een must see voor mij. Behoudens op Capri ben ik in alle delen geweest waar de reis zich gaat afspelen. Hopelijk heeft de camera ook veel oog voor de omgeving. Ik ben erg benieuwd naar deze film.

Voor iedereen die niet op de film wil wachten...

Morgenavond aflevering 1 van de serie om 23:00 uur op BBC2.

Ondertussen de serie gevolgd, en het is werkelijk schitterend. Zelden een serie gezien die zo grappig, en tegelijk zo tragisch en poëtisch kan zijn.

Vanaf 25 september in de bioscoop (Wild Bunch)

Ik vond het eerste deel geweldig, dus kan niet wachten om deze te zien!

Wanproduct van een film. Ik heb hem gisteren tijdens de sneak gezien, en kijkende naar de stemmen die achteraf gegeven werden was ik niet de enige die er zo over dacht, dus een aquired taste is zacht uitgedrukt.

Het plot is flinterdun: het culinaire aspect reikt niet verder dan dat er in veel scenes een bord eten staat. De locaties rijken niet verder dan dat iemand zegt waar ze zijn: weinig landschappen voor een film die over een trip gaat. Verder zijn Steve en Rob vooral bezig met hunzelf. Ze praten over van alles en nog wat, maar voeren nergens een gesprek van betekenis. Het zijn wat slappe verhalen, met een bord duur eten erbij en wat-zijn-we-oud-maar-hip een mini Cooper. De film maakt de gesprekken totaal betekenisloos omdat ze 2 uur doorgaan en er verder geen echt lijn in het verhaal zit; 10 minuten in de film doen de heren hetzelfde als in de laatste scene, zij het met wat ander matig uitgewerkt gezelschap.

Erg persoonlijk is dat ik veel grappen de eerste keer al niet leuk vond (vooral gekke stemmetjes opzetten, puberaal indruk op anderen proberen te maken, weinig adempauzes en heel veel elkaar proberen te overtroeven in gekke stemmetjes nadoen). Maar extra pijnlijk wordt dit omdat dezelfde grappen PER SCENE herhaald worden, net als de muziek, en de cinematografie. De film is een grote herhaling waar je na 15 minuten eigenlijk alles al gezien/hoort hebt.

Ja Rob, hartstikke leuk om op een feestje Pacino na te doen, maar daar ga je geen scene, laat staan een hele film mee vullen. Harstikke goed van je Steve dat je 5 Bafta's hebt gewonnen en Owen Wilson kent, maar ga daar een of ander chickie mee scoren op een feest in plaats een bioscooppubliek proberen te imponeren.

Zou je willen wegzwijmelen bij het idee dat jij met Steve en Rob op vakantie gaat, dan is dit een leuke film, anders totaal niet.

Ik heb op mijn beurt erg genoten. Niet dubbel gelegen, maar lekker meegegaan met deze trip. Rob Brydon is niet zo sterk in zijn imitaties. ook in zijn grappen de mindere. De Wim de Bie van het stel zeg maar. De Michael Caine, Roger Moore en Pierce Brosnan van Steve waren opnieuw geweldig.

3,5*

Ik vond 'The Trip' brilliant en was direct enthousiast toen ik hoorde van dit vervolg. Helaas kan ik niet anders constateren dan dat deze film niet in de buurt komt van zijn voorganger.

Waar ik bij The Trip regelmatig dubbel lag van het lachen kreeg ik hier vaak kromme tenen van de mislukte pogingen om de magie van het eerste deel te hercreëren. Met name een aantal solocènes van Rob Brydon sloeg de plank volkomen mis. De ongelukkige montage -waarbij een dialoogloze shot vaak volgde op zijn pogingen tot humor- leidde tot vaak zeer pijnlijke momenten van stilte onder het publiek waar juist duidelijk lachbuien de verwachting waren. Het was meerdere keren echt crickets in de zaal en je voelde gewoon de plaatsvervangende schaamte voor een try-hard die jammerlijk faalt. Ook ontgaat mij het nut om bepaalde karakters uit het eerste deel weer in de film te laten voorkomen (assistent en fotograaf), het voelt alsof ze er met de haren bijgesleept worden, net als de wankele relatie met de zoon van Coogan.

De film is niet helemaal kommer en kwel, zo zaten er wel wat LOL momenten in en is Winterbottom er in geslaagd Italië zeer mooi in beeld te brengen, maar al met al voelt The Trip to Italy helaas aan als een dunnetjes overgedane versie van het eerste deel en doet het hier zelfs wel een beetje afbreuk aan. Ik heb namelijk altijd respect gehad voor de Britse manier van stoppen op je hoogtepunt, iets wat je zag bij The Office en Extra's; twee seizoenen en dan de eer aan jezelf houden, ipv uitmelken tot in den treure. En hoewel het eerste deel zeer zeker naar meer smaakte, hadden ze het achteraf gezien daar beter bij kunnen laten want de inspiratie is duidelijk zoek in dit tweede deel.

Ik moet de serie, waar deze film een montage van is, overigens nog zien en het zou natuurlijk kunnen dat deze over 6 afleveringen bekeken van een hoger niveau is, maar ervan uitgaande dat de film de krenten uit de pap weergeeft heb ik hier weinig hoop op.

Fantastische vervolg. De hilarische gesprekken over populaire cultuur, meisjes en ouder worden, gecombineerd met de prachtige beelden van Italië en de heerlijke diners, is eigenlijk alles wat je nodig hebt voor een topfilm. Leuk ook dat Rob Brydon dit keer de onsympathieke lul mag zijn, waar Steve Coogan die rol in het eerste deel had.

Niet per se een heel geweldige film, maar ik heb wel een zwak voor Steve Coogan, dus ik heb me hier prima mee vermaakt.

Zet voor Coogan en Brydan andere acteurs neer, waarna je misschien een gedrocht van een film overhoudt. Dit soort films worden enkel en alleen gedragen door de acteurs. Coogan vind ik sowieso altijd goed.

Geweldige dialogen en corrseponderende omgevingen. Een goede stamppot van Sideways en de Before... trilogie.

Twee zeer met zichzelf ingenomen mannen die niet verder komen dan slap gelul. Zonde van de tijd en het geld. Iemand liep na tien minuten de zaal uit. Ik heb hem uitgekeken, maar nooit heb ik bij een film zo op mijn tandvlees gezeten... In een woord verschrikkelijk.

Na tien minuten de zaal uitlopen van de bioscoop (als het inderdaad was om de film), is iets dat ik echt verschrikkelijk vind. Zoveel films hebben geen sterke eerste tien minuten. Om dan al je conclusies te trekken lijkt me wel heel kortzichtig.

Maat je hebt gelijk, het ís slap gelul. En ze spelen zichzelf inderdaad redelijk vooringenomen (in het eerste deel althans, maar dan vooral Coogan), maar dat lijkt me nogal bewust, als ze beide introverte, galante karakters spelen zou er helemaal weinig gebeuren.

Ik ben erg benieuwd, heb van de voorganger erg genoten. Maar die zou ik overslaan als ik jou was

De eerste Trip werkte verrassend lekker doordat het een relaxte sfeer goed wist te combineren met humor afkomstig van een komisch duo dat goed op elkaar was ingespeeld. Het smaakte best wel naar meer, maar nu we ook daadwerkelijk een tweede portie hebben gekregen blijkt het achteraf een maaltijd te veel te zijn.

Ik heb er niets op tegen dat Winterbottom, Brydon en Coogan dezelfde formule gebruiken als bij de voorganger, maar zelfs vanuit dat oogpunt heeft The Trip to Italy wel erg weinig nieuws te bieden. Niet alleen is het concept hetzelfde, maar ze pakken er weer dezelfde grappen bij. Dat betekend weer erg veel imitaties en in plaats van de muziek van Abba in de auto (compleet met discussies daarover) krijgen we nu Alanis Morissette in dezelfde functie. Vormden in de eerste film de problemen rond Coogan's ego de rode draad, is het nu het ego van Brydon die de leiding geeft. Dit voelt echter wat onnatuurlijk aan, omdat Brydon uit zichzelf wat te sympathiek overkomt en Coogan die wat beter in zijn vel zit gewoon niet zo boeiend is. Dat is de enige serieuze wijziging in de formule (al is het slechts het omdraaien van rollen) en het werkt niet een echt.

De twee films duren ongeveer even lang, maar deze voelde veel langer aan. Dat komt misschien omdat veel passages nauwelijks lijken te eindigen, vooral in het begin. Die hele persiflage op The Dark Knight Rises gaat maar door, maar hij wilde voor mij niet tot leven komen. Nou zijn er ook absoluut wel passages die wel werken en echt geestig zijn. Coogan en Brydon zijn ook een goed komisch duo. Dit voelde alleen meer als een verplichte ronde aan, alsof niemand echt wist waarom deze film gemaakt moest worden.

Ach, in ieder geval plaatste dit de droom in mijn hoofd dat er misschien ooit een film van Michael Mann uitkomt met een rol voor Rob Brydon.

2,5*

Wat een stortvloed van mislukte grappen incluis slechte timing van 2 onleuke acteurs..niet te filmen (ware het niet dat dat laatste toch is gebeurd). Het enige wat af-en toe een glimlach veroorzaakt is een imitatietje, maar het is toch best triest als dat het enige is waar je mee kan komen.

Wel mooie plaatjes van Italië, maar daar kan ik ook mijn eigen vakantiekiekjes voor bekijken.

Deze heb ik gezien in een bioscoop in Riga zonder NL-ondertitels. Dus moest ik best mijn best doen om de dialogen bij te houden gezien het gevoerde tempo. Dat lukte dus niet altijd en mistte ik wel het één en ander. Hoewel missen.... de film zat al vrij snel op mijn irritatie vanwege een onophoudelijk spervuur aan gezochte snedige dialogen die nooit echt leuk waren. Iedere AD/HD stand-up comedian weet dat 'ie toch af en toe even een stilte moet laten vallen, ook al is het maar voor twee seconden, om het publiek op adem te laten komen. Zo niet bij deze film, het ging continu door tot vervelens toe. De helft van de zaal verliet dan ook voortijdig de film.

De imitaties van beroemde acteurs zouden het hoogtepunt moeten zijn, maar ook hier niet grappig en zeker niet origineel. De imitatie-scene van Marlon Brando als Godfather in de gelijknamige film is al veel vaker en veel humoristischer vertolkt.

Een volstrekt overbodige film waarbij het je veel energie gaat kosten om uberhaupt het einde te halen. Wel zo nu en dan prachtige beelden en fantastische gerechten. Ik ga deze zomer zeker naar Italie !

Een zogenaamde roadfilm met twee mannen van middelbare leeftijd, rond kameraadschap, die in eersteklas hotels verbleven, zodat genot tevens een belangrijke factor was. Het verhaal deed het rustig aan (eigenlijk te rustig) en er werd wat afgepraat, uitgeweid en betoogd. En het moet gezegd: de vergezichten van het Italiaanse land waren prachtig. Figuurlijk gesproken had de film (te) weinig om het lijf.

Even vermakelijk als de eerste film, al kun je ook hier zien dat de tv-versie (die met zes keer een half uur wederom bijna twee keer zo lang is) waarschijnlijk nog veel leuker is. Eén en ander voelt nu nogal afgeraffeld aan. Niettemin zijn Coogan en Brydon weer flink op dreef en valt er ook ditmaal veel te lachen. Natuurlijk zijn de vele imitaties van bekende akteurs inmiddels niet nieuw meer, maar ik vond het vaak toch wel weer hilarisch. Vooral de lange scene waarbij Christian Bale en Tom Hardy uit The Dark Knight Rises worden nagedaan is geweldig.

Het vervolg op The Trip uit 2010. Helaas iets minder dan zijn voorganger. Dit heeft te maken met het feit dat men schaamteloos het format uit de eerste film doorzet naar deze, inclusief vrijwel identieke scènes waarbij het enige verschil de lokatie is. Italië wordt prachtig in beeld gebracht en er zijn wat kleine wijzigingen (Brydon is nu de onverwachte casanova en krijgt een rol aangeboden voor zijn doorbraak in Amerika) maar voor mij niet voldoende. En dan gaan de typetjes irriteren en de net niet imitaties tegen de spelers werken. Jammer, gemiste kans!

Op alle fronten teleurgesteld : vond The trip aardig, apart en leuke imitaties/grappen; heb exact dezelfde tripin Italie gemaakt dus verwachtte veel herkenning; ben gek op Italie, haar landschappen, cuisine. Dus kon niet wachten deze film te zien en wat krijg je ? een herhaling van zetten, 2 mannen die elkaar erg grappig vinden met hun (zwakke) imitaties van grote acteurs, citaten uit films, en zich tegoed doen aan borden eten. Verder weinig (origineel) beeld van Italie dat zoveel te bieden heeft. Alleen maar wegen met die Mini. Verhaal ? Niks. Ik hoop niet dat ze het in hun hoofd halen om The trip naar diverse landen te gaan maken. Misschien leuk als serie, maar mensen dit is GEEN SPEELFILM !!!

Mooie beelden, voorderest niks

Mooie beelden , lekker eten en een prachtige soundtrack en vele leuke imitaties van bekende acteurs en bekende scenes uit klassiekers en dan toch komt de film bij mijn niet hoger dan twee sterren. Dan is er waarschijnlijk toch nog een hoop mis gegaan om de film voor mezelf tot een succes te maken.

Ongelooflijk slecht. Er wordt helemaal niet van eten of waar dan ook van genoten, er is sprake van respectloze restaurant- en cultuurverkrachting. de heren hebben alleen interesse in zichzelf en komen niet verder dan inhoudsloos humorloos gewauwel. Ze hadden ook over de zuidpool , in Amsterdam Noord of wherever kunnen rijden of beter nog gewoon thuis kunnen blijven.

Rustig voortkabbelend humoristisch filmpje,niet echt leuk,boeiend of mooi,maar ik heb hem uitgezeten en kon daarna zonder verontrustende gedachten in slaap vallen !

Min of meer dezelfde film als deel 1 maar dan met andere lokaties, zonder dat me dat ook maar één minuut heeft gestoord. Wederom veel imitaties, soms erg grappig (Brydon die "Hugh Grant" inzet om die blonde stuurvrouw in bed te krijgen), magnifieke lokaties, lekker eten dat er niet toe doet en een algemeen gevoel van "we maken een film en wie doet er mee?". Je moet er van houden – net als bij deel 1 heb ik me uitstekend vermaakt. (Hoogtepunt: Brydon die voordoet hoe hij na het vermoorden van Coogan vanuit zijn cel namens zijn slachtoffer een BAFTA in ontvangst zou nemen – en dan blijkt hij een celgenoot te hebben...)

Hm. Ik kom er nu pas achter dat een vervolg op een film was.

Anyway, Coogan en Brydon hebben op zich wel mijn soort humor, al heb ik hen beide wel eens beter gezien.

Het hele idee van de film is ook een beetje raar. Eigenlijk komt het meer over als 1 grote improvisatie op een reisje waar de heren vooral lol met zichzelf hebben. Dat gedoe met die vrouwen ook??

Blijft als belangrijkste over de idiote dialogen en geweldige imitaties die me wel geregeld flink deden lachen.

- Where do you stand on Michael Bublé?

- His windpipe? .