The One I Love (2014)

Het uitgangspunt is eigenlijk niet zo fris meer, maar de uitwerking is dat net juist wel. De acceptatie van het gegeven door het koppel is inderdaad waar de film zijn kracht uit haalt. Hoe vervelend is het als de helft van de film opgaat aan het overtuigen van andere personages? Het is verder ook erg sterk geschreven en Moss en Duplass voeren het perfect uit. Met name Duplass is hier erg leuk. Met het uitgangspunt kan je veel kanten op en er worden toch steeds wel de betere keuzes gemaakt. Heel strak geschoten ook, zonder te veel de aandacht op te eisen en de vaart uit de ontwikkelingen te halen. Het duo Bensi en Jurriaans levert daarnaast wederom een fijne muzikale begeleiding af met een lekkere bas en zachte tinkelende belletjes (of was het een triangel). Een redelijk perfecte film, die zowel komisch als dramatisch werkt, waar het einde in zijn voorspelbaarheid echter toch een kleine smet achterlaat, waardoor de film op een (f)lauwe noot eindigt.

Leuk.

De absurde situatie blijft lang genoeg raadselachtig om het interessant te maken, en nadat de aap uit de mouw is wordt daar nog een keer of wat een leuke draai aan gegeven. Roept ook wel wat de vraag op wat je zelf zou doen in zo'n situatie. Best knap gefilmd. Het einde is dan wel wat voor de hand liggend achteraf, maar komt toch met een voldoende sterke timing dat het wel weer leuk wordt. Jammer wel dat Duplass en Moss wat weinig natuurlijk samenspelen - maar misschien ligt dat ook wel wat aan mij, ik kan ze beiden eigenlijk niet zo goed hebben.

Evengoed een leuk fris filmpje. En nou maar eens kijken wat ik morgen bij mijn ontbijt krijg

In de stijl van Adaptation. (2002) en Being John Malkovich (1999) wordt er een herkenbaar verhaal verbeeld. Zoals de site van LIFF Leiden al vermeldt: je moet em gewoon zien en niet te veel lezen over het verhaal.
Prachtig hoe de dubbelrollen vertolkt worden.
De dialogen zijn ijzersterk, herkenbaar en komisch.

Een mengeling van huwelijks-therapie-drama en wat SF-achtige elementen, die hadden we geloof ik nog niet gehad. Jammer, 25 minuten in The Twilight Zone had misschien nog wel een aardige aflevering kunnen opleveren, maar hier lijkt alles nodeloos uitgerekt te moeten worden en het wordt allemaal net niet krachtig genoeg uitgebeeld, zodat we grotendeels het gevoel hebben in het romcom-genre te zitten.

Flauwtjes uitgevoerd.

Qua idee is het nog wel tof, maar McDowell zit straks vast in een indie keurslijf. Saaie stilering, rotsvast hopend dat het plot genoeg de aandacht vasthoudt, matige acteurs en iets wat tussen een good en bad ending invalt. Alleen jammer dat die nuance ondertussen ook al lang een cliché is geworden en niet erg genuanceerd meer is.

Heb scifi ook maar bij de omschrijving proberen veranderen. De film draait rond een mysterieuze (onverklaarbare) gebeurtenis waaraan de hoofdpersonages zich uiteindelijk onderwerpen. Met wetenschap of toekomstbeelden heeft het volgens mij niks te maken, of ik moest één of andere clones verklaring gemist hebben.

Ondanks dat de opzet leuk is, is de uitwerking vooral erg zoutloos en braafjes. Het is ook vooral een erg suf en saai koppel dat zélfs wanneer het avontuurlijk uit de hoek wil komen erg suf en saai blijft. Vervelende personages die de vaart uit de film halen (voor zover die al aanwezig was).

Mnee, kan niet zo heel veel met de uitwerking van die indie filmpjes. Het is mislukt verfijnd, waardoor het erg middle of the road cinema wordt, terwijl je de hele film lang voelt dat het dat net niet wil zijn. Mission failed wat mij betreft.

2.0*

Leuke stijl en origineel idee, alleen de uitwerking minder. Er wordt veel gepraat, maar nergens wordt er iets uitgelegd over hoe het ongeveer zit en wordt er niet dieper op de situatie ingegaan. Ik zou zelf helemaal gek worden en zou alles uitzoeken. Hierdoor zit ik met iets te veel vragen. Vandaar 2.5*

De film begint leuk en luchtig en is af en toe grappig. Al snel doet het mysterie haar intrede. De luchtigheid verdwijnt. Per scene neemt de spanning toe. De situatie wordt steeds raadselachtiger en bevreemdender. Naarmate het verhaal vordert, worden er tipjes van de sluier opgelicht, maar niet alle tipjes. Na afloop van de film blijft er genoeg te speculeren over.

Knap gedaan.

Totaal onverwacht een erg leuke film!

Een getrouwd stel en relatietherapie...pfff, dat wordt een duf drama dacht ik.

Maar door de twilightzone-iaanse wending vond ik hem erg goed. Van begin tot het eind vond ik hem interessant. Je moet er wel erg bijblijven want anders mis je de ontwikkelingen.

Het levert tal van komische situaties en dilemma's op.

Aanrader!

Goeie film over een echtpaar dat hun relatie nieuw leven wil inblazen en een weekendje weg gaan. Een leuke opzet dat een doldwaze komedie had kunnen opleveren, maar de film is wat gereserveerder en concentreert zich op wat het doet met de relatie tussen de twee hoofdpersonages. Het levert wel bijzondere situaties op en het einde is leuk gevonden.

Een goede drama/komedie/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Deze film heb ik bij toeval gezien op de televisiezender Film 1 en ik moet zeggen dat het best een leuke en zeker ook een originele Romantiek / Mystery film is die met minimale middelen is gemaakt. Het draait namelijk maar om twee hoofdrolspelers (een echtpaar) en het verhaal speelt zich af op één locatie.

In deze film draait het om het echtpaar Ethan (goed gespeeld door Mark Duplass) en Sophie (goed gespeeld door Elisabeth Moss, die het niet echt moet hebben van haar uiterlijk, maar lelijk is ze nu ook weer niet), die kampen met huwelijksproblemen. Ze staan daarom onder behandeling van een huwelijkstherapeut (gespeeld door Ted Danson die maar twee minuten in beeld is), die hun adviseert om een weekendje weg te gaan naar een special verblijf die hij aanbeveelt, om daar een poging te wagen om hun huwelijksproblemen op te lossen. Als ze eenmaal aankomen (al na 5 minuten) in het fraaie verblijf, komen ze al snel tot de ontdekking dat daar iets heel vreemds aan de hand is (dubbelgangers van hun), waardoor hun problemen eigenlijk nog erger worden en daar draait het dan om in deze film.

Het aparte luchtige (met hier en daar wat droge humor) mysterieuze verhaal zit best goed en leuk in elkaar en weet ondanks minimale middelen toch te boeien en te vermaken tot de laatste minuut. Het einde was opzicht wel geinig, maar was wel een beetje flauw en je zag het eigenlijk ook wel aankomen (soort van déjà vu). Het is ook jammer dat er geen verklaring of duidelijk wordt gegeven, waardoor het hele verhaal maar vaag blijft. De uitvoering van het verhaal is leuk gedaan en de enige twee hoofdrolspelers, Mark Duplass en Elisabeth Moss, in het verhaal weten in hun eentje de hele film te dragen en hun vele onderlinge dialogen waren best aardig. Normaal gesproken kan een film waarbij het alleen maar draait om twee personen (in deze film zijn deze twee personen ook alleen maar in beeld, dan tel ik de korte opening en het korte bezoekje aan een wegrestaurant even niet mee) vrij saai en langdradig zijn, maar dat is bij dit mysterieus verhaal met leuke ontwikkelingen (niet dat er iets heftigs gebeurt) zeker niet het geval. Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij verder ook lekker weg.

Gewoon een leuke en originele Romantiek / Mystery film, welke vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te boeien en te vermaken en dat ondanks dat het hele verhaal maar draait om twee personen.

Een absurde relatiekomedie met een laag budget. Het thema van de dubbelganger is wel vaker gebruikt, maar het originele hier is dat die dubbelganger als 20% beter voorgesteld wordt, versie 2.0. Maar is dat wel zo? Ethan 2 komt vooral arrogant over, en als hij zoveel sit-ups doet, waarom ziet hij er dan niet atletischer uit?

Er is nogal wat discussie over het einde. Mijn interpretatie is simpel: ze bakt eieren, dus is het Sophie 2.

Waar de dubbelgangers vandaan komen, lijkt me een onnodige vraag, dat absurde gegeven moet je gewoon aanvaarden. Wel kun je het symbolisch interpreteren. De dubbelgangers zijn de gefantaseerde verbeterde versies. Op het einde kiest Ethan voor de gefantaseerde versie in plaats van Sophie te aanvaarden zoals ze is. Mogelijk zal hij deze keuze later betreuren.

fijne indie film.
de acteurs waren lekker normaal net als hun personages in een niet heel normaal verhaal.
En het gekke is,,dat al is het idee van de twee dubbele personages abosoluut niet doorsnee is maar het ook als behoorlijk normaal overkomt mede door het spel.
dikke 3,5

Eerlijk gezegd vond ik er niet veel aan. Na ongeveer een uur of zo had ik het wel gezien en begon mijn interesse te verslappen. Dat komt allicht om ik het door de bank genomen niet zo begrepen op dit soort verhalen over virtuele alter ego’s. Mark Duplass en Elisabeth Moss doen hun best, maar aan mij is deze film niet besteed.

Mysterieuze, fantasierijke en zeker originele versie van een relatietherapie.
Het kan natuurlijk niet maar m.i. staat het voor het vinden in een dubbelganger van de partner wat precies ontbreekt om de eigen relatie liefdevoller te maken.
Het duurt misschien wat lang maar er blijven genoeg vragen om de spanning er in te houden en bovendien ontbreekt het niet aan wat humor en komen wel wat typisch menselijke trekjes aan de oppervlakte.
Het slot is, voor mij althans, verrassend en had ik beter verwacht, maar de film blijft nu éénmaal verbazen.
Zeer knappe acts van Mark Duplass en Elisabeth Moss alsook een lekkere, schalkse muziekbegeleiding.

Een koppel (Mark Duplass en Elisabeth Moss) zoekt de passie uit hun uitgebluste huwelijksrelatie terug in een luxe vakantiewoning met gastenverblijf, maar de man en vrouw komen erachter dat er zich op die locatie hun doppelgängers bevinden. En laat die kopieën nu net een fractie beter, leuker, frisser, begripvoller en toeschietelijker zijn dan de oorspronkelijke echtelieden. 'The One I Love' (2014) heeft daarmee een leuk unheimisch uitgangspunt, maar het had meer bij een aflevering van 'The Twillight Zone' of 'Black Mirror' gepast dan in een prent van anderhalf uur, want nu voelt het alsof het minimale concept iets te lang wordt gerekt. Hoewel Duplass en Moss leuk zijn in hun dubbelrol, blijft het allemaal net iets te braafjes en wordt het doppelgängerprincipe niet vreemd of bizar - het voelt vooral als een functionele metafoor voor huwelijkse spanning en niet als de aanzet tot een beklemmende uitwerking ervan. Voor een sciencefiction wordt de aanwezigheid van de dubbelgangers niet bevredigend in het narratief verwerkt, maar voor een quirky relatiedrama blijft het magisch-realistische element te bedacht en te geforceerd.

“Happy anniversary!”

Duplass en Elisabeth Moss zijn fantastisch in hun dubbele rollen, en het verhaal heeft ook genoeg potentieel. Een wel zeer merkwaardig soort relatietherapie, met een koppel die te maken krijgt met hun perfecte alter ego's. Het is jammer dat The One I Love het hoge niveau niet vast weet te houden, en op een gegeven moment wordt het wat langdradig en repeterend. Moss en Duplass redden de boel nog enigszins, en het vreemde einde is perfect.

Regie: Charlie McDowell

Op advies van hun relatietherapeut [Ted Danson] nemen Sophie [Elisabeth Moss] en Ethan [Mark Duplass] een korte vakantie in een bungalow dat, aldus de therapeut, al veel relaties heeft gered. Al snel komen Sophie en Ethan tot de ontdekking dat ze niet alleen zijn. Sophie vindt in het gasthuis een dubbelganger van Ethan, maar Ethan treft daar juist een vrouw aan die sprekend op Sophie lijkt. Wat ziet hier achter en wat betekent dit voor hun relatie? Een film die volledig past in de traditie van The Twilight Zone, met een boodschap over het onhaalbare ideaal van de perfecte wederhelft. Intrigerende mysterie met perfect spel van Moss en Duplass.

Omdat ik een bloedhekel aan romance heb, ging ik hier toch met enige terughoudendheid in, maar het mystery-deel trok me. Gelukkig is dat ook hetgeen wat de overhand heeft, ook al is de basis de relatie. Dit is wel precies het soort mystery waar ik van hou, en eigenlijk vind ik het ook wel een pre dat niet alles exact verklaard is. Het voelt wat gek dat het stel de onverklaarbare situatie vrij snel voor gewoon aanneemt en probeert eruit te halen wat erin zit, maar ik denk dat dat de juiste keuze was omdat er een ander verhaal verteld moest worden. Het was wat jammer dat het uiteindelijk meer een jaloezie-verhaal leek te worden, daar lag de nadruk teveel op.
Het is fijn dat er een nieuwe twist wordt gevonden door ze te laten ontmoeten, maar op de opzet naar het einde toe werkt toch niet helemaal. Als dan beide Sophies anders reageren op Ethan 2 zijn bewusteloosheid, is het duidelijk dat Sophie 2 meegenomen wordt. Ik vond dat een aardig einde, want zo lijken ze op een faire manier tóch te kiezen voor wat ze eigenlijk willen; met de ander weg. Echter bleek bij de slotscene dat dit dus tóch niet de opzet was (want Ethan was verbaast door de spek-opmerking), dus blijkbaar was de film in de climax minder slim dan eigenlijk leek.
Hoe dan ook, een prima vermakelijk stukje film als je van het genre houdt, voordeel van de twijfel. En gezien mijn vele spoilertags toch verrassend genoeg