The Glass Castle (2017)

Sterk drama gebaseerd op waargebeurde feiten van een aparte "hillbilly" familie die lak hebben aan de kapitalistische rijke elite. De aanvang van de film deed me dan ook wat denken aan Captain Fantastic (2016) met viggo Mortensen. Maar het ging toch verder dan dat. Woody Harrelson zet op sublieme wijze een aan alcoholverslaafde en werkloze vader neer die zijn gezin met zijn principes domineert. Uiteindelijk valt er weinig visie of ideologie te bespeuren en zijn het excuses om gewoon lui te zijn en de verantwoordelijkheden te ontlopen.

Het karakter van de pater familias is moeilijk te doorgronden. Langs de ene kant zorgzaam en met toch wel geruststellende woorden en verhalen (zoals dat bvb van de sterrenhemel), maar aan de andere kant ook verfoeilijke ideeën zoals de scènes in het zwembad, de loze beloftes en de diefstal van het spaarvarkentje. En ook later beterde het er niet op ...

Interessant ook om op te merken hoe loyaal de familie blijft aan hun ouders ongeacht wat er allen hebben meegemaakt. Zelfs Jeannette - sterke Brie Larson overigens - die werkelijk walgt van haar vader, kan hem toch niet 100% loslaten. Ieder moet doen waar hij of zij zich het beste bij voelt.

Film over een avontuurlijke moeder en vooral vader. Aan de ene kant is er grote toewijding en liefde voor het gezin, creativiteit, heel veel ideeën en een erg alternatieve levensfilosofie ten opzichte van de maatschappij, maar aan de andere kant is er ook chaos, honger, armoede, overmatig drankgebruik en ideeën die nooit worden afgemaakt. De kinderen hebben grote bewondering voor hun vader, maar hebben daarentegen ook veel te lijden onder zijn manier van leven. Het is een boeiende film waarin ook prima geacteerd wordt. De film deed me ook denken aan Captain Fantastic (2016) die een vergelijkbaar thema heeft, al is de uitwerking hier wel anders. Het is bovendien gebaseerd op een waargebeurd verhaal en een boek geschreven door de oudste dochter. Leuk om te zien dat bij de aftiteling er nog beelden zijn van de echte kinderen en ook oude filmbeelden van de echte vader en moeder.

Deze film deed mij nou weer helemaal niet denken aan Captain Fantastic. Dit gaat over een gezin met een vader die alcoholist is en het liefst niet in het systeem wil zitten, maar dat wel gewoon zit. Deze familie zit in een totaal andere situatie. Waar de ene familie het makkelijk af kan zonder de bemoeienis van een overheid kan deze familie dat helemaal niet. Het is een tragisch verhaal en mooi verteld door een van de dochters.

Geen goeie film mijns inziens. Waar het aanvankelijk nog interessant is als het gaat over het non-conformisme van de papa, vervalt de film in een - helaas cliché - drama over het alcoholisme van papa. Diens bijzondere wereldvisie doet er dan allang niet meer toe. Dat de kinderen zo vergevingsgezind zijn en uiteindelijk louter lovend aan hem terugdenken, kan ik moeilijk in mee komen. Hoewel ik ook wel zie dat papa zijn lieve kanten had, lachend op hem toasten alsof hij niet ieders jeugd heeft verziekt, voelt erg ongepast. Oh, en uit het einde moet ik ook begrijpen dat David bij Jeanette weg is, doordat ze bij dat dinertje vertrok? Heeft papa daarmee dan uiteindelijk soort van gewonnen van David? Had papa gelijk? Mij te simpel en oneerlijk allemaal. Het is waargebeurd, dus daarmee per definitie min of meer geloofwaardig, maar de film kon dat niet goed overbrengen. Ik vermoed dat het boek een stuk beter is.

Bwa.

Iets te taai drama. Captain Fantastic, met een gelijkaardig onderwerp, vind ik beter. The Glass Castle brengt het allemaal nogal zwaar - niet verwonderlijk door het zware onderwerp, maar toch. De sprongen in tijd zijn een keuze die niet echt goed uitpakken. Sowieso zijn de flashbacks naar de jeugd beter. Brie Larson is zeer degelijk in de hoofdrol, Woody Harrelson stelt me ietwat teleur in een nogal gemakkelijke vertolking van alcoholieker.

2,5