The Glass Castle (2017)

Ik vond het een goede en mooie film. De thematiek is niet erg origineel – een kind heeft een moeilijke jeugd vanwege haar alcoholistische, rebellerende en tirannieke vader die echter ook een hele leuke en liefdevolle vader is met wijze levenslessen (dus gemengde gevoelens) zodat zij na een eerste zelfstandige levensfase waarin zij afscheid neemt van haar vader en diens levensstijl uiteindelijk zich toch met hem verzoent – maar wordt goed uitgewerkt. De thematiek deed me denken aan Toni Erdmann (2016) - MovieMeter.nl die over een vergelijkbare dochter-vaderrelatie gaat. De film is geloofwaardig (de film is ook gebaseerd op een waar verhaal) en vrij constant boeiend met alleen een dip halverwege waar een paar ietwat ridicule scenes na elkaar (van het afkicken van de vader tot het gevecht met oma) de film even leek te doen afglijden richting nonsense maar gelukkig herpakt de film erna snel. Het einde is – uiteraard – sentimenteel (en toonde wat mij betreft een matig acteerspel van Woody die verder meestal wel overtuigend acteerde).

De titel verwijst overigens misschien wel naar het interessantste thema/boodschap van de film: de vader was een mooiprater die zijn woorden echter niet in daden omzette. Op die wijze bedroog hij zijn kinderen maar tegelijkertijd gaf hij daarmee zijn kinderen dromen die de moeilijke tijd draaglijk en het leven uberhaupt zinvol maakt. Het is zo een originele invulling - een bijna letterlijke interpretatie - van The American Dream zoals de vader die ook zelf leefde: zelfs als je in de goot leeft kun je een leven leiden dat de moeite waard is geweest (in de goot kun je een rijker leven hebben dan die van een miljonair die niet zichzelf kan zijn en een nep-leven leidt).

Drama gebaseerd op het autobiografische boek van Jeanette Walls. De film begint eind jaren '80 wanneer de volwassen Jeanette [Brie Larson] verloofd is met de aardige, maar kleurloze accountant David [Max Greenfield]. Ze is geschokt wanneer ze in New York bij toeval haar vader [Woody Harrelson] en moeder [Naomi Watts] ziet struinen tussen het afval en intuïtief negeert ze haar ouders. Maar éénmaal thuis zit het voorval haar niet lekker en komen er allerlei herinneringen naar boven over haar ongebruikelijke jeugd als de tweede van in totaal 4 kinderen die opgroeien in een gezin dat het veilige kapitalistenbestaan heeft verruild voor een leven in vrijheid en armoede.
"The Glass Castle" valt verhaaltechnisch uitéén in twee delen waarvan de periode in het 'heden', met de volwassene Jeanette, minder interessant is. Net als Jeanettes leven is de film hierin namelijk weinig verrassend, maar daardoor is het ook dramatisch niet geheel overtuigend. "The Glass Castle" scoort wel hoge ogen in de flashbacks, vooral in enkele aangrijpende scènes waarin Woody Harrelson op zijn best is maar op alle fronten wordt geëvenaard door de 12-jarige Ella Anderson als de jonge Jeanette. Hoewel het scenario zich vooral richt op de vader-dochter-relatie weet de immer betrouwbare Naomi Watts toch haar stempel op deze film te drukken als de vrijgevochten kunstenares-moeder. Het camerawerk van Brett Pawlak in de scène waarin Harrelson en Watts een flinke ruzie hebben, is bovendien een cinematografisch huzarenstukje.

Puik drama rond een dysfunctionele familie, waarbij Woody Harrelson de show steelt. Wat een karakter speelt ie: de ene keer zorgzaam, slim en grappig, de andere keer onvoorspelbaar en ronduit een vervelende klootzak. Vond het wel knap en overtuigend gespeeld. Het einde is net te klef, past ook niet helemaal bij alles wat daarvoor zich afspeelt. Dat heeft namelijk een opvallend hoog gehalte tragikomedie. Zie je niet zo vaak bij die Amerikaanse films .

Na het zien van Captain Fantastic begin dit jaar, dacht ik de ultieme film over een disfunctioneel gezin wel gezien te hebben. Niet dus. “The Glass Castle” doet er nog een schepje bovenop. Ik heb er ambivalente gevoelens aan overgehouden, want hoewel de film gebaseerd is op het autobiografische boek van Jeannette Walls, dacht ik toch regelmatig bij mezelf ‘dit kan toch niet waar zijn’. Blijkbaar wel.

De flashbacks vormen in mijn ogen het beste deel van de film en dan meer in het bijzonder de scènes van vader Rex (Woody Harrelson) met zijn tienerdochter Jeannette alias Mountain Goat (Ella Anderson). Maar voorlopig heb ik het wel even gehad met dit soort Tokkie-films.

“I never built the glass castle.

No. But it was fun to plan it. “

“The Glass Castle” is een verfilming van een waargebeurd verhaal dat je met verstomming zal slaan en waarbij verbijstering zich meester van je maakt. Een film die balanceert tussen lichte komedie en ernstige dramatiek. Het is als een avontuurlijk road-movie waarbij een schijnbaar normale familie zich als nomaden van hot naar haar begeeft. Schijnbaar normaal is een understatement van jewelste want ze leiden een nogal ongewoon leventje. En dit dankzij Rex, de pater familias van de Walls’s (Woody Harrelson), die enerzijds een bloedhekel heeft aan alles wat naar kapitalisme ruikt. En anderzijds ook nog eens een ernstig alcoholprobleem heeft dat ook voor de nodige problemen zorgt. Een verslaafde man met manisch-depressieve trekken die al jaren op een plan broeit om een droomhuis te bouwen op de meest efficiënte plek (een argument dat hij telkens weer gebruikt bij de zoveelste verhuis). Deze realisatie behelst een futuristisch glazen huis. Een huis zo fragiel als de gezinsstructuur waarin Jeannette (Ella Anderson / Brie Larson) is opgegroeid.

Rex Walls is zonder twijfel een intelligent persoon maar heeft deze intelligentie nooit op een positieve manier benut. Vandaar het chaotische leven met om de haverklap een andere bestemming. Van een schamele woonst tot het overnachten onder de sterrenhemel in de woestijn. Rex en Rose Mary (Naomi Watts) zijn ouders die zich wel verantwoordelijk voelen voor het welzijn van hun kinderen, maar anderzijds die verantwoordelijkheid niet kunnen dragen. Rose Mary is een would-be kunstenares met een hippie uitstraling die Rex onvoorwaardelijk volgt en meegaat in diens illusies. Ook al beseft ze op bepaalde momenten dat ze niet bepaald een normaal leven leiden, is het toch voor haar enorm moeilijk om Rex te verlaten. Het leek er wel op alsof ze ook constant onder invloed rondliep, ook al ontbreken de aanwijzingen.

“The Glass Castle” tackelt zware thema’s zoals de opvoeding van kinderen, een verslaving en de gevolgen, het rebelleren tegen gevestigde waarden in een kapitalistische gemeenschap en psychologische kindermishandeling. Ook al voelt het soms kolderiek aan en lijkt de opzet lichtvoetig, is het geheel toch iets dat een indruk nalaat. Een familieleven waarbij goedbedoelende ouders het dagdagelijkse leven quasi onmogelijk maken. Niet dat ikzelf gelijkaardige omstandigheden heb meegemaakt. Maar het verslavingselement is iets dat me persoonlijk raakte. Het toonde op een realistische wijze hoe iemands afhankelijkheid destructief werkt en hoe moeilijk het is om zo’n proces om te keren. De wanhoop en de schuldgevoelens werden door Woody Harrelson op een treffende manier gespeeld.

Woody Harrelson speelt zijn voorname rol op een werkelijk schitterende manier. Voor mij was dit één van de betere vertolkingen tot nu toe van deze veelzijdige acteur. Brie Larson toont op een realistische wijze hoe de oudere Jeanette worstelt met haar innerlijke gevoelens. Zo was er dat kantelmoment waarop ze beseft dat ze niet thuishoort in de artificiële wereld van de vermogenden en dat de imaginaire wereld van haar vader, waar ze zo wanhopig uit wilde vluchten, een plek was waar ze toch thuis was. Iets te suikerzoet misschien maar tegelijkertijd echt ontroerend. Diegene die echter het meeste indruk maakte, was Ella Anderson als de jonge Jeannette. De interacties tussen Rex en de jonge Jeannette zorgden voor de mooiste filmmomenten. De vader met wisselende gemoedstoestanden tegenover dat kwetsbaar meisje wiens onvoorwaardelijke liefde voor haar vader onverwoestbaar is.

Ook al treedt het thema alcohol niet expliciet op de voorgrond, vind ik toch dat dit de rode draad is doorheen de hele film. De drank is de kern van de geheel ontwrichte gezinssituatie en is de aanleiding tot allerlei incidenten. Rex beseft dat dit ervoor zorgt dat zijn familie niet het reguliere leven krijgt dat ze eigenlijk verdient. En als zijn lievelingsdochter de ultieme vraag stelt om het te laten, is er die gepijnigde en door schuld doordrenkte blik. De meesten zullen dit ouderlijk gedrag afdoen als ongehoord en onverantwoord. Maar bedenk dat een alcoholverslaafde gevangen zit in een moeilijk te ontvluchten dwangpatroon waarbij hij niet echt controle heeft over zijn gedrag. Ik vrees echter dat de film niet exact weergeeft hoe de situatie was in werkelijkheid.

4*

Niet veel van verwacht, maar viel me alleszins mee. Heeft de allure van een tv film en dus niet iets voor grote bijval in de bioscoop, maar dit verhaal over moeizaam lopende familierelaties door de jaren heen, kon me wel degelijk raken. Kracht van The Glass Castle zit hem in de slimme vertelwijze en vooral in de bijna ongemerkt fenomenale rollen van Larson en Harrelson. Larson zet zeer overtuigend een karaktervolle, sterke vrouw neer. Harrelson heeft de in potentie moeilijke rol van wispelturige vader, maar maakt volkomen geloofwaardig waarom deze lompe, brute man toch ook zo geliefd en bemint was bij de rest van de familie. Helaas komt dit iets te lange drama tegen het eind niet voorbij aan enige voorspelbaarheid(jazeker, er gaat iemand dood en de rest van de familie komt dan rouwend doch gelukkig bij elkaar ), maar als je van zo'n alledaags verhaal toch een over het algemeen boeiende film weet te maken, dan heb je wel te maken met een kwalitatief sterke productie.

Aardige film over een gezien met vier kinderen die er een nogal vrije levensstijl op nahouden dat niet geheel probleemloos verloopt. Gebaseerd op een boek geschreven door één van de kinderen. Alhoewel de film genoeg mooie momenten bevat, is het geheel niet zonder sentiment en is het ook wat langdradig. De cast doet het goed en de beelden tijdens de aftiteling zijn ook de moeite waard.

Bijzonder verhaal dat aardig verfilmd is. De sterke cast levert degelijk vakwerk af, maar verder vind ik het geen opzienbarende film. Het personage van de heer Harrelson misschien het interessants en ik heb tijdens het kijken toch wel een hekel aan deze alcoholistische vader gekregen.

Het sentimentele slot waarin al zijn wandaden lijken te worden vergoelijkt kan ik dan ook niet echt waarderen.

“I feel so... fortunate.”

Degelijke film waar veel meer in had gezeten. Het acteerwerk is sterk, het verhaal is intrigerend, en er zitten ook een aantal sterke en indrukwekkende scènes in. Het probleem van The Glass Castle is alleen dat het geen goede balans kan vinden tussen een familiedrama en een luchtige dramedy. De dramatische scènes voelen daardoor wat gemaakt aan, terwijl de humor maar sporadisch werkt. Het zegt ook veel dat het personage Jeannette door de jonge Anderson beter wordt gespeeld dan door Brie Larson. Het echte vuurwerk komt dan ook van Harrelson, Watts en deze Ella Anderson, die echt een openbaring is.

De film nogal grillig balancerend tussen hilarisch idioot en bittere ernst, vooral in de hand gewerkt

door het onvoorspelbare personage van Woody Harrelson. En is de film eigenlijk een mix van

(sentimentele) ontroering en zwartgallig vermaak. Harrelson speelt vakkundig zijn rol (Hier overigens

toch wel met een merkwaardige tronie - wat de schmink al niet vermag), en ook de rest levert prima acteerwerk af, maar mist de film de impact waar je op gehoopt had. Daarvoor is de film toch wat te wispelturig.

Woody Harrelson en vooral ook Chandler Head (de jongste Jeanette) speelden de sterren van de hemel. Een gemankeerde vader en de ontsporing van een gezin is uiteraard geen nieuwtje, maar elke keer weer weet dit uit het leven geroepen thema mij wel te raken, zeker als de acteerprestaties garant staan voor een geloofwaardige geschiedenis. Wat dat betreft staat The Glass Castle als een huis.

Een beetje jammer van dat einde, daar had de regisseur (of schrijfster - ik ken de autobiografie niet) toch wat meer poëzie aan toe kunnen voegen.

Solide.

Dit is pas de tweede film die ik van Cretton zie. Tot nu toe als regisseur van verhalen een solide figuur geweest. Cretton kiest wel de verhalen die ongetwijfeld prijzen kunnen winnen, maar uiteindelijk telt de uitvoering ook mee. Daarmee scoort Cretton goed.

Oorspronkelijk keek ik de film alleen voor Larson, 1 van mijn favoriete actrices in de recentere films. Wat mij betreft heeft ze nog geen slechte rol gespeeld. Hooguit onopvallend, maar qua acteren is Larson altijd wel solide. Zo ook hier, al moet ze het hier uiteindelijk afleggen tegen Harrelson, die serieus staat te schitteren.

Subtiele en klassieke regie voor de rest. Het maakt de film op een aantal punten wat veilig, maar het ziet er best verdienstelijk uit. Geen bijzondere camerabewegingen of standpunten, een aantal mooie plaatjes van de omgeving en een subtiel vormgegeven verhaal. Er valt niet al te veel te klagen, maar iets meer uitdaging was soms welkom geweest. Een enkel hoogtepunt qua regie was er echter wel, de zwemles.

Het gevaar voor de rest met dit soort films is dat het gebaseerd is op een persoon, en dat is soms goed te merken in deze film. Misschien zal het daadwerkelijk gebeurd zijn, maar Walls als zo'n moralistisch jong grietje gaat er bij mij niet in. Ik geloof er gewoon niks van. Een 12-jarige die haar vader de les leest. Het voelt net wat te sentimenteel aan, de film was beter geweest met iets minder moralisme.

Uiteindelijk weet de film wel een beetje te raken en daar gaat het om, maar ik geloof de film gewoon niet hier en daar. Interessant verhaal, dat zeker, maar uiteindelijk ontwijkt het weinig elementen voor een typische tranentrekker. Wel keurig en solide uitgevoerd, maar qua vernieuwing biedt de film te weinig. Dat is jammer, maar de film weet genoeg te bieden voor een goede voldoende op z'n minst.

"Don't fence me in" is het liedje dat nog zo'n bullebakaspect van Rex onderlijnt. Zo'n man bestaat toch niet, maar het verhaal is gebaseerd op een waar gebeuren....

"The Glass Castle" is een goede film die uitstekende momenten kent zoals meerdere scènes die de beleving en de weerslag bij de kinderen van de ouderlijke tekortkomingen en geweld sterk in beeld brengen. De tijdssprongen verduidelijken dat het hier niet om kortstondige feiten gaat maar om het verwoesten van jonge levens tot zeg maar aan de meerderjarigheid... en ook daarna is het niet gedaan.

Onvermijdelijk komt er ook wat melodramatiek aan te pas maar de film overtuigt toch wel van het echte drama.

En het slot ? Toch wel verrassend, niet. Wie schreef er ook weer "Herinneringen slijt het droevige der jaren..." ?

Brie Larson, reeds een Oscar op zak, is goed op dreef. De samenwerking met regisseur Destin Daniel Cretton loopt vlot ("Short Term 12"...) en Woody Harrelson speelt de pannen van het dak, bijna letterlijk. Naomi Watts is ook goed maar ziet er af en toe te jong en verzorgd uit voor een moeder met zo'n bestaan.

Niet te vroeg de film verlaten want de aftiteling brengt nog een special.

Sterk drama gebaseerd op waargebeurde feiten van een aparte "hillbilly" familie die lak hebben aan de kapitalistische rijke elite. De aanvang van de film deed me dan ook wat denken aan Captain Fantastic (2016) met viggo Mortensen. Maar het ging toch verder dan dat. Woody Harrelson zet op sublieme wijze een aan alcoholverslaafde en werkloze vader neer die zijn gezin met zijn principes domineert. Uiteindelijk valt er weinig visie of ideologie te bespeuren en zijn het excuses om gewoon lui te zijn en de verantwoordelijkheden te ontlopen.

Het karakter van de pater familias is moeilijk te doorgronden. Langs de ene kant zorgzaam en met toch wel geruststellende woorden en verhalen (zoals dat bvb van de sterrenhemel), maar aan de andere kant ook verfoeilijke ideeën zoals de scènes in het zwembad, de loze beloftes en de diefstal van het spaarvarkentje. En ook later beterde het er niet op ...

Interessant ook om op te merken hoe loyaal de familie blijft aan hun ouders ongeacht wat er allen hebben meegemaakt. Zelfs Jeannette - sterke Brie Larson overigens - die werkelijk walgt van haar vader, kan hem toch niet 100% loslaten. Ieder moet doen waar hij of zij zich het beste bij voelt.

Film over een avontuurlijke moeder en vooral vader. Aan de ene kant is er grote toewijding en liefde voor het gezin, creativiteit, heel veel ideeën en een erg alternatieve levensfilosofie ten opzichte van de maatschappij, maar aan de andere kant is er ook chaos, honger, armoede, overmatig drankgebruik en ideeën die nooit worden afgemaakt. De kinderen hebben grote bewondering voor hun vader, maar hebben daarentegen ook veel te lijden onder zijn manier van leven. Het is een boeiende film waarin ook prima geacteerd wordt. De film deed me ook denken aan Captain Fantastic (2016) die een vergelijkbaar thema heeft, al is de uitwerking hier wel anders. Het is bovendien gebaseerd op een waargebeurd verhaal en een boek geschreven door de oudste dochter. Leuk om te zien dat bij de aftiteling er nog beelden zijn van de echte kinderen en ook oude filmbeelden van de echte vader en moeder.

Geen goeie film mijns inziens. Waar het aanvankelijk nog interessant is als het gaat over het non-conformisme van de papa, vervalt de film in een - helaas cliché - drama over het alcoholisme van papa. Diens bijzondere wereldvisie doet er dan allang niet meer toe. Dat de kinderen zo vergevingsgezind zijn en uiteindelijk louter lovend aan hem terugdenken, kan ik moeilijk in mee komen. Hoewel ik ook wel zie dat papa zijn lieve kanten had, lachend op hem toasten alsof hij niet ieders jeugd heeft verziekt, voelt erg ongepast. Oh, en uit het einde moet ik ook begrijpen dat David bij Jeanette weg is, doordat ze bij dat dinertje vertrok? Heeft papa daarmee dan uiteindelijk soort van gewonnen van David? Had papa gelijk? Mij te simpel en oneerlijk allemaal. Het is waargebeurd, dus daarmee per definitie min of meer geloofwaardig, maar de film kon dat niet goed overbrengen. Ik vermoed dat het boek een stuk beter is.

Bwa.

Iets te taai drama. Captain Fantastic, met een gelijkaardig onderwerp, vind ik beter. The Glass Castle brengt het allemaal nogal zwaar - niet verwonderlijk door het zware onderwerp, maar toch. De sprongen in tijd zijn een keuze die niet echt goed uitpakken. Sowieso zijn de flashbacks naar de jeugd beter. Brie Larson is zeer degelijk in de hoofdrol, Woody Harrelson stelt me ietwat teleur in een nogal gemakkelijke vertolking van alcoholieker.

2,5