Clouds of Sils Maria (2014)

Zonder meer een topdrama!

Kristen "César" Stewart steelt nog maar eens de show. Topwijf.

En met aan het einde toe een zeer kleine rol voor Brady Corbet!

Smaak loont.

Het contrast tussen Binoches extraverte, soms wat theatrale karakter en Stewarts onderkoelde, beheerste personage is zeer effectief in dit intrigerende, uitdagende psychologische drama over een ouder wordende actrice [Binoche] die de dood van haar mentor moet verwerken terwijl ze zich met hulp van haar persoonlijke assistent [Stewart] voorbereid op een opvoering van het toneelstuk waarmee ze doorbrak. Ze heeft er niet alleen moeite mee dat ze nu de rol van oudere vrouw moet spelen, het valt haar ook zwaar dat haar oorspronkelijk rol wordt overgenomen door een jonge actrice [Chloë Grace Moretz] die een twijfelachtige reputatie in Hollywood heeft.

Complexe karakterstudie gaat vooral over de zoektocht naar een (nieuwe?) identiteit en regisseur Olivier Assayas zigzagt op zeer bedachtzame wijze over de lijn van de fictie van de rol - wanneer Binoche dialogen uit het toneelstuk blijkt te oefenen met Stewart - en de realiteit waarin ze inzicht probeert te krijgen in haar eigen relaties met de mensen die het dichtst bij haar staan. Dat verwart je als kijker, maar daardoor ervaar je dezelfde verwarring die Binoches karakter ook ervaart. Geen gemakkelijke film dus, maar dat is in dit geval absoluut één van de pluspunten. Binoche eist de meeste aandacht op, maar Stewart en Moretz houden zich meer dan staande naast deze topactrice.

Goed acteerwerk, in een verhaal van niks in een verhaal van niks. Soms weet je niet meer aan welke van de twee de dialogen toebehoren. Na ons meermaals te hebben afgevraagd waar dit eigenlijk over gaat, deels op dubbele snelheid beginnen kijken. Een verhaal geen film waard. Oersaai en complete tijdverspilling. Ook het telkens opnieuw plots naar zwart uitfaden tussen de meermaals zomaar onverwacht afgebroken scènes komt nogal lullig over. Enkel het af en toe ongegrond overdreven hilarisch gelach van Binoche haalt je weer uit slaapstand. Geeuw.

De eerste keer dat ik hem zag, zat ik geboeid te kijken, goed verhaal en verwarring soms als de twee vrouwen zinnen uit een toneelstuk blijken te oefenen, dezelfde intonatie wanneer zij gewoon praten.

Gisteren voor de tweede keer gezien deze film en viel het me op dat Binoche irritante, egocentrische persoon speelt. Stewart is ijzersterk, maar heeft als assistent geen leven, want ze wordt bijna vier en twintig uur per dag opgeëist. Totdat de mist optrekt en zij vertrekt. Bijzondere film, bijzonder verhaal.

Ach, Franse regisseurs en hun praatfilms …

Clouds of Sils Maria drijft op dialogen. Er wordt veel gekletst en dat hoeft lang niet altijd ergens toe te leiden. Dit is zo’n film die tegelijk over alles en niets gaat. Het verhaal kabbelt rustig voort, Olivier Assayas heeft duidelijk geen haast.

De parallellen tussen de personages in de film zelf en de personages uit het toneelstuk zijn wel héél duidelijk - je zou het bijna een gimmick kunnen noemen -, maar het levert wel een interessante dynamiek op. Binoche belichaamt heel sterk de tragiek van iemand die stilaan over haar hoogtepunt heen is en het alleen maar kan ondergaan.

De gemakkelijk keuze zou natuurlijk zijn om Binoche te koppelen aan een sidekick vol jeugdig enthousiasme. Maar Assayas houdt duidelijk niet van gemakkelijk en kiest dan maar voor … Kristen Stewart. Jeugdig is ze zeker, maar enthousiasme is niet het eerste woord dat bij me opkomt als ik aan haar denk. Het levert hoe dan ook een interessante chemie op die verder gaat dan het gebruikelijke tegenpolen-trekken-elkaar-aan-cliché.

Assayas behandelt zijn publiek niet als idioten en dat siert hem. Er hangt constant spanning in de lucht, maar dit wordt nergens op de spits gedreven. Genoeg regisseurs die hier een sentimentele draak van zouden maken. Clouds of Sils Maria is gelukkig een een mooi, uitgebalanceerd drama.

Voor een praatfilm vind ik de cinematografie overigens ook meer dan geslaagd. De beelden voelen warm aan, met een vintage-toets, en worden ondersteund door een stijlvolle soundtrack.

Het levert relaxte, meanderende cinema op. 3,5*

Een hele stap voorwaarts ten opzichte van Personal shopper, ware het niet dat Clouds of Sils Maria eerder is gemaakt. De interactie tussen Maria en Valentine wist me continu te boeien. Sowieso is dat gegeven van de persoonlijke assistent in moderne setting wel interessant en vrij origineel. In de rol van Kristen Stewart kan je het eigenlijk nooit verkeerd doen, maar desondanks fijn acteerwerk, en ook van Binoche natuurlijk (de laatste overacteert iets en de eerste 'onder'acteert, wat uiteraard in beide gevallen bij de rol hoort). Verder heeft Assayas in de vorm toch wel een eigen stempel. Ik kan er nog niet helemaal de vinger achter krijgen waar het nou precies in zit. Zou ook zeker niet willen beweren dat het onverdeeld geslaagd is, maar toch, het heeft wel iets. In tegenstelling tot mijn bovenbuurman vind ik trouwens de beelden klinisch aanvoelen in plaats van warm. Desniettegenstaande: goeie film.

ik heb het uitgekeken, maar het kon me niet boeien. Ondanks grootheden als Juliette Binoche, Kristen Stewart en Angela Winkler. Maar ik ben allergisch voor films over het maken van een film cq. toneelstuk, en het geneuzel over het creatieve proces en de zg. verwevenheid tussen fictie en realiteit. Ik krijg er de kriebels van. In dit geval vallen we prompt verloren in een wereld die we niet kennen met mensen die we niet kennen, er gaat iemand dood, die we ook niet kennen, en er is van alles aan de hand, en dat kan ons (mij) als kijker eigenlijk niets schelen. Alleen al de lengte van de synopsis hier geeft precies aan wat ik bedoel, het 'verhaal' valt nauwelijks samen te vaten. En misschien een domme vraag, maar waar is die Val (Kristen Stewart) ineens gebleven? De film gaat uit als een nachtkaars. Maar de opnamen van het Zwitserse berglandschap zijn fraai.

Goeie verhaallijn alleen traag zonder actie. Is ook de charme van de film alleen kost het dan veel moeite de aandacht vast te houden.

De film is op het randje van saai en traag. Maar de gesprekken zijn aangenaam. De zoektocht in het toneelstuk interessant. De acteerprestaties overtuigend. Dus blij dat ik de film heb uitgekeken

wat ik intrigerend vind in deze film is “ de Slang - le Serpent “ ....de wolkenformatie die meandert door de vallei.

eens in de zoveel tijd kun je dit bijzondere verschijnsel waarnemen, als je er vroeg voor wilt opstaan.

Maria en Valentine gaan op pad.

er ontstaat een pijnlijk gesprek , waarbij Valentine zich erg gekwetst voelt door Maria.

Deze heeft niets in de gaten en loopt al babbelend naar het punt in de vallei waar ze deze mistige wolk een hoek om ziet komen. “ nee, het is hem niet —- of ja tóch, “

keer op keer : ja ——-nee.

denkt Valentine achter zich te weten, draait zich om en ziet dat ze alleen is.

Valentine spoorloos, Maria in paniek en wanhoop.

en zo verliezen wij als kijker eveneens Valentine.

aangezien het natuurverschijnsel zeer regelmatig in de film langs komt drijven-

hoe prachtig en intrigerend deze trage stroom

rijst bij mij de vraag : kan dit beeld verwijzen naar de levens van de drie vrouwen?

als ik dit levende witwolkige wezen, deze stroom als symbool mag beschouwen als

bijna vloeibare en toch ingedikte tijd in hun leven.

waarbij ik de sensatie krijg dat de vrouwen zo met elkaar zijn verweven,

dat we kijken naar één leven.

gebeurtenissen - momenten in je bestaan die zich herhalen in de tijd,

maar er nooit hetzelfde uit zien.

ze komen de bocht om, de stroom voert je mee naar.... een punt wat nog verhuld blijft.

en daarmee gaat het om ieder van ons

ons eigen leven.

kortom: de titel van de film luidt niet voor niets “ CLOUDS of......”

de film intrigeerde me

en tegelijkertijd ergerde ik me aan,

ja waaraan ...

iets geforceerds in het karakter van Maria,

of is het de speelstijl van Binoche.

ik weet het niet precies.

wat ik het liefst wil weten is : hoe heet dit verschijnsel van “ de Slang “ in deze vallei.?

kan iemand me dit vertellen?

Het is een film met diepgang, ik waardeer het idee en ik vind het goed gespeeld, maar ik kwam er niet echt in. Ik vond het vrij saai, ik kon het niet helemaal volgen en er wordt meer in gepraat dan mij lief is. Het is niet slecht, maar ik houd meer van films die wat makkelijker wegkijken, en het deed mij niet heel veel. Kleine voldoende. 3*

Matige film en gekeken vanwege Binoche. Die speelt een egocentrische actrice die veel moeite heeft met ouder worden en dús ook met rollen voor oudere vrouwen. Te weinig realiteitszin, dus.

Koekje van eigen deeg, krijgt zij qua omgangsvormen, collegialiteit enz. Kristen Stewart speelt heel goed en overtuigend. De interacties duren allemaal lang en de wonderschone natuur heeft de hoofdrol.

Een eenvoudig verhaal op het eerste zicht, dat vooral wordt gebracht met dialogen. Je moet er wel van houden, maar die dialogen zijn best interessant. Het verhaal ontplooit zich in enkele vragen rond acteerwerk en kunst. Binoche als Maria Enders die veel van zichzelf steekt in een rol. Het wordt dan een uitdaging als je in een stuk speelt waarin ze de tegenspeler wordt van het karakter dat ze vroeger heeft gespeeld. Haar nieuwe rol zal dus moeten spelen tegenover haar eigen verleden. De realiteit en fantasie lijken elkaar te overlappen.

Binoche heeft de geweldige Kristen Stewart als tegenspeelster in deze film en die trekt vooral de film omhoog. De 2 kennen elkaar zo goed, maar door de nieuwe rol komen de verschillen ook boven. Verschillen over de toekomst, over acteerwerk, over de filmwereld, ...

Op zich een boeiende film met het script en vooral Stewart als sterke troeven. Het blijft een kleine film die veel open laat voor de kijker. Echt overweldigen doet het nooit. Maar wel goed genoeg om de aandacht er zeker bij te houden. Hier en daar een mooi shot en interessante dialogen. Beter dan verwacht.

Ik kwam er pas later achter dat Sils Maria een bekende plek is omdat Nietzsche er woonde. Er staat o.a. het Nietzsche-Haus, Sils Maria (Wikipedia). Kan me eigenlijk niet herinneren of de film hier iets mee doet?

Het gebruikelijke pretentieuze navelstaren in dit goed gespeelde maar nogal onbestendige drama over een actrice op leeftijd (Juliette Binoche) die op pijnlijke wijze geconfronteerd wordt met haar verleden. Binoche doet haar best maar haar personage is onsympathiek en vervelend, vooral in de tweede helft van de film. Kristen Stewart, als haar trouwe assistent, komt er wat dat betreft beter vanaf. De eindeloze stroom aan dialogen begint op gegeven moment nogal tegen te staan, waarna de film zich voortsleept naar een weinig bijzonder einde.

Een film over een groot actrice die de rol van een nieuwe film aan het instuderen is. De film gaat over haar en over haar assistente en haar tegenspeelster in de film en over de complicaties en emoties die bij haar ontstaan als ze zich meer en meer gaat inleven in de rol. En dat is het deel van de film dat weliswaar het belangrijkste en ook het beste naar voren komt. Maar daar houdt het dan ook verder op. Er zitten nog mooie beelden van Zwitserland in de film en er wordt verwezen naar een bijzonder natuurfenomeen in de Alpen aldaar. En ook dat zijn op zich mooie elementen in de film. Maar gedurende eigenlijk de hele film had ik een onbevredigend gevoel. Alsof ik naar een film zat te kijken die eigenlijk beter zou moeten zijn, maar die waarschijnlijk toch niet beter ging worden. En dat was dan ook het voor mij voorspelde einde. De film kwam gewoon niet van de grond. Er zaten niet die momenten of die scenes in, die de film naar een hoger plan tilden waardoor het een gedenkwaardige of zelfs maar een gewoon goede film zou worden. En dat voelt als erg jammer.