Clouds of Sils Maria (2014)

Deze film moest het van mij hebben van de prachtige beelden van de Alpen waarvan vooral de beelden van bewegende wolken bijgenaamd de "Maloja Snake" die zich als een slang door de bergen kronkelde en dit onder de klanken van de prachtige muziek van Pachabel. De film bevatte trouwens nog meer mooie scènes zoals de surrealistische autorit van Kristen Stewart door de Alpen die mij deed denken aan een nare droom.

Met het verhaal kon ik echter niets, vond het totaal oninteressant en ik had ook voortdurend moeite mijn aandacht er bij te houden. Wat de karakters betreft waren Kristin Stewart en Chloë Grace Moretz best wel interessant. Met Juliette Binoche - ik heb ze nog nooit zo lelijk in een film gezien - had ik helemaal niets. Al met al dus vond ik Sils Maria nu niet direct een boeiende film waarbij gezegd moet worden dat films die gaan over het maken van een film mij meestal niet aanspreken. Met een teleurstelling had ik van te voren daarom ook rekening gehouden.

3,0*

Sterke rol van Binoche, en een nog betere Stewart. Hele fijne surreële uitstapjes, vooral als de rehersal scenes aan bod komen die toch zorgen voor een mix tussen realiteit en surrealiteit. Sterk gebruik gemaakt van de scenery van de Alpen. Film kent wel zijn dipjes, want de plot weet de aandacht niet altijd vast te houden maar desalniettemin toch wel een aardige film maar had beter gekund.

Het uitgangspunt van de film deed mij een soort knipoog vermoeden naar All About Eve. Een verhaal dus over een oudere actrice die over haar piek heen is en die wordt vervangen door haar jongere assistente. Dit bleek echter niet het geval te zijn, Assayas stuurt het verhaal een andere richting op en beweerd overigens dat de inspiratie kwam van Die Bitteren Tränen der Petra von Kant, die ik nooit gezien heb.

Waar het uiteindelijk allemaal voornamelijk om draait is persoonlijke interpretatie van kunst en dan in het bijzonder verhalende kunst. Hier zie je dat voornamelijk terug door de manier waarop de personages ieder hun eigen kijk hebben op de personages in het theaterstuk (om nog maar te zwijgen van de verschillende visies die er op het stuk op zichzelf zijn). Assayas kan het uiteraard niet laten om dit dan weer terug te koppelen aan de kijker van de film, die tegen het einde zelf gevraagd wordt om een interpretatie te geven aan de verdwijning van Stewart, zowel waarom ze verdwijnt en hoe. Is ze zwanger en zo ja, waarom vertrekt ze dan? Is ze het gewoon zat? Pleegt ze zelfmoord zoals ze denkt dat het personage van het theaterstuk dat doet of vertrekt ze gewoon? Zoals gewoonlijk bij metafilms gaat het om het stellen van vragen en doen de antwoorden er eigenlijk niet toe.

Het gevaar van metafilms is dat ze erg bedacht over kunnen komen, als een spelletje soms. Vaak werkt zoiets het beste met een knipoog, als een soort komedie. Applaus voor Assayas dat het hem lukte dit als een overtuigend drama uit te werken, waarbij het constante gefilosofeer over interpretaties van niet alleen theaterstukken, maar ook van het gedrag van personages onderling, niet geforceerd of nep overkomt, maar natuurlijk. Hoewel, tegen het einde aan, na de verdwijning van Stewart, ligt het er allemaal wat dik bovenop. Zeker als het personage van Moretz Binoche de les leest tijdens de repetities.

Het doet niet te veel afbreuk aan dit ijzersterke drama. Ik hou wel van praatfilms als deze, waarin topacteurs zich uitleven op geweldige dialogen. Zo'n scène waarin ze een repetitie mogen naspelen en de grenzen vervagen van wat dialoog is en wat echt is natuurlijk een droom voor iedere acteur of actrice en Binoche en Stewart halen het beste eruit. Ondanks dat dit echter een echte dialoogfilm is zijn er ook nog wat filmisch sterke scènes, zoals die rond de titelwolken of de mysterieuze nachtrit van Stewart, waarin Assayas superimpositie en een rocksoundtrack op verbluffende wijze gebruikt.

Wel jammer van Moretz, die me nog nooit overtuigd heeft en ook hier weer alle zinnen lijkt voor te lezen. Geen idee waarom zij nou juist altijd als een briljante kindsterretje wordt gezien. Het was trouwens wel grappig om die big budget science-fictionfilm van haar te zien, die Stewart en Binoche bezoeken. Het moet een megablockbuster voorstellen, maar je ziet aan alles dat Assayas nauwelijks budget had om het zelfs maar op een tv-film te laten lijken. Je kunt het hem moeilijk kwalijk nemen en het levert een zeer grappige discussie aan de bar op tussen de twee hoofdfiguren.

Zo, en nu tijd voor meer Assayas. Staat hier op de site niet bijzonder hoog aangeschreven, maar is toch best een gerenommeerde regisseur in andere kringen. Als Clouds of Sils Maria een voorbode is smaakt het naar meer.
4*

Ik snap het idee van deze film wel om alles een beetje te laten sluimeren en nauwelijks ergens naar toe te werken, maar echt interessant wil het niet worden helaas. Er worden te opzichtig parallellen opgeworpen waar dan nauwelijks iets mee gedaan wordt. 2.5*

Verhaal in een verhaal, film in een film, praatfilm met een stevige scheut mysterie.

De grote verrassing is Kristen Stewart, die hier - net als in Camp X-ray overigens - stevig afscheid neemt van haar Twilightverleden. Verreweg de overhand op Juliette Binoche - ik had niet gedacht dat ik dat ooit nog eens zou zeggen. Binoche valt erg tegen hier, ze komt mat, uitgeblust en ongeïnteresseerd over - maar dan niet in functie van de rol.

Het verhaal bevalt me erg goed, de lagen in het verhaal hadden op zich wel sterker kunnen worden uitgewerkt maar de lichte inkleuring die het zo krijgt geeft fijn veel ruimte voor onduidelijkheid en onbeantwoorde vragen. Een puzzelfilm, in dat opzicht. Erg mooi geplaatst in de schitterende Zwitserse bergen, en mooi omlijst met een goeie klassieke soundtrack.

Fijne film. Jammer van Binoche.

Deze film van Olivier Assayas is een sterk melancholisch drama over de worsteling van het ouder worden van een actrice op het hoogtepunt van haar carrière. Een generatiekloof creëert en kenmerkt een andere manier van denken en omgaan met roem. Het is een subtiel filmpje wat qua acteren en dialogen sommigen zeker zal aanspreken en anderen teleur zal stellen, aangezien de invulling soms doelloos kan aanvoelen. Het optreden van met name Juliette Binoche en ook Kristen Stewart is zeer indrukwekkend. Chloë Grace Moretz heeft geluk dat haar oppervlakkige stijl past bij haar rol. De setting is schitterend en de natuurelementen komen door Olivier Assayas keuze voor de 35mm goed tot hun recht.

Binoche, Stewart, Moretz, Winkler en Zischler in één film, dan mag je volgens mij toch een topper verwachten. Dat is deze film bepaald niet. Met zoveel ervaring aan boord valt er op het acteren weinig aan te merken en ook de beelden van het Zwitserse Graubünden zijn spectaculair te noemen. Maar desondanks is de film geen hoogvlieger geworden. Dat is vooral te wijten aan het weinig opwindende verhaal, waarin werkelijkheid en fictie een kopie van elkaar lijken te zijn. Teleurstellend.

Een film die vanaf het begin verveling oproept. Eindeloos gebabbel, met een hoog waar -gaat -het- eigenlijk- over? gehalte.

Lichtpuntjes zijn als de dames hun kletskoppen dichthouden en naar de bergen/ film kijken, wat de film nog enigszins verteerbaar maakt.

Persoonlijk vond ik Binoche maar zwak, want niet geloofwaardig, beetje overacterend ook.

Eens met Zeriel. En Stewart die een brilletje moet dragen om te passen bij dit intellectuele geneuzel. Snap niet waarom deze slaapverwekkende film over de professionele en private midlife crisis van een ouder wordende actrice de competitie in Cannes haalde. Ik vond het nergens interessant en niet de moeite waard.

In dit drama over een actrice van middelbare leeftijd is er een wisselwerking tussen fictie en realitieit. Soms word je op het verkeerde been gezet en twijfel je enkele seconden of een passage echt is of onderdeel van het toneelstuk dat ze repeteren. Maria (Binoche) is van een generatie die veel belang hecht aan realisme en het psychologisch onderzoeken van een personage. Jo-Ann (Moretz) speelt in een banale superheldenfilm, maar doet dat met overtuiging. De discussie hierover met Valentine (Stewart), waarin Maria de slappe lach krijgt, is kostelijk.

Het was lang wachten op de confrontatie tussen de oudere en de jongere actrice. Mijn sympathie ging uit naar Maria, want zij heeft toch die jarenlange ervaring die ze aan de nieuwe generatie door zou kunnen geven. Jo-Ann snoert haar echter de mond en lijkt haar als verouderd en achterhaald te beschouwen. Dit alles is geplaatst tegen de robuuste achtergrond van de Zwitserse Alpen.

Juliette Binoche bewijst weer wat een uitstekende actrice ze is. Kristen Stewart speelt een moeilijk te doorgronden personage dat slechts half bij het theatermilieu hoort. Chloé Grace Moretz heeft de beste wenkbrauwen sinds Bette Davis.

Goeie film waarin een gerenommeerd actrice na 20 jaar opnieuw invulling geeft aan de rol die haar doorbraak betekende. Het verhaal kan soms een beetje stuurloos overkomen, maar er wordt leuk gespeeld met de scheidingslijn tussen 'in character' en 'out of character'. Prima dialogen en een fijne wisselwerking tussen Juliette Binoche en Kristen Stewart in een niet voor de hand liggende casting. Met gemak 3.5 sterren.

Ik was in het begin even bang dat het allemaal te arty zou worden, met die schokkerige hand-held-camera en dat gezeur met die mobieltjes in de trein, maar op het moment dat er meerdere personages in beeld komen (eerst Maria's vroegere minnaar, daarna de regisseur die haar verleidt met de tegenrol van vroeger, tenslotte de jongere actrice die haar uitdaagt) wordt het steeds interessanter en krijgt de centrale wrijving tussen Maria en Valentine steeds meer reliëf. De scènes waarin ze passages uit het toneelstuk oefenen zijn behoorlijk spannend, en Kristen Stewart houdt zich tegenover Juliette Binoche uitstekend staande. Nee, zeker niet alle losse draadjes worden samengeknoopt (waarom staat Valentine te braken? wat doet Maria met Valentine's verdwijning?), maar daar zijn de makers ook duidelijk niet in geïnteresseerd, net zoals de (hoge) verwachtingen die ik had omtrent de repetities met Maria en Jo-Ann en de bibehorende vonken totaal niet worden ingelost doordat de film vrijwel meteen naar de première springt. Lang niet altijd kan ik vrede hebben met zulk opzettelijk elliptische vertelvormen, maar hier stoort het me niet: er blijft genoeg over om op te kauwen, het spel is over de hele linie uitstekend (geen problemen met Binoche's vermeende maniertjes) en bij het aan Maria opgedrongen zelfonderzoek kan ik me meer dan genoeg voorstellen: na zich jarenlang geïdentificeerd te hebben met de vrije en onafhankelijke Sigrid moet ze nu opeens ervaren hoe het is om aan de ándere kant van de spiegel te staan.
        Aardig IMDb-trivia-feitje: "Juliette Binochte went to writer/director Olivier Assayas and pitched the idea of the film to him. He liked it and wrote the script."

Clouds of Sils Maria is wel een film waar je enige 'moeite' moet doen. Je moet de parallellen opmerken, de dunne scheidslijn tussen fictie en het 'echte' leven en ook hoe Juliette Binoche omgaat met ouder worden. Ze zit in een fase, waarbij ze zich afvraagt of ze eigenlijk nog volop in het leven staat en (dus) jong is, of juist oud wordt en daardoor niet altijd begrepen wordt door de jongere garde. Mooi is vooral de scene waar Kristen Stewart en zij een net geziene superheldenfilm bespreken. De generatiekloof is nogal gapend daar .

Aan de andere kant heeft ze met Stewart wel weer diepgaande discussies (soms iets te hoogdravend) en weten ze elkaar te vinden. Dat leidt weer allerlei tot speculaties en op het eind van deel 2 een verhaaltechnische ontwikkeling waar ik niet zo tevreden over ben . Hoe dan ook Clouds of SIls Maria heeft genoeg interessante momenten en Binoche is zoals zo vaak weer top.

La Binoche in de voetsporen van Bette Davis ? Eigenlijk toch wel, want ook in deze "Clouds..." komen de frustraties van een ouder wordende filmberoemdheid zelfs nog sterker aan bod. Het onbegrip, de vooringenomenheid tegenover haar jonge vervangster en de moeilijker omgang met haar naaste omgeving.

Fictie en realiteit dwarrelen in meerdere scènes door elkaar wat volle aandacht noodzakelijk maakt en af en toe niet zo helder om volgen overkomt, maar wat, hoe dan ook, goed in deze film is de keurige - meen ik - weergave van de sfeer rond beroemdheden. Dit is voortdurend aanwezig, vanaf de openingsscène op de trein tot het eindshot.

Schiiterende beelden van het Zwitserse landschap en Malojawolken.

Binoche, in alle eenvoud, vind ik uitstekend acteren en ook Kristen Stewart en Chloë Grace Moretz overtuigen en al laat de film je met enkele vragen achter, een degelijk gebracht product is het zeker.

Het contrast tussen Binoches extraverte, soms wat theatrale karakter en Stewarts onderkoelde, beheerste personage is zeer effectief in dit intrigerende, uitdagende psychologische drama over een ouder wordende actrice [Binoche] die de dood van haar mentor moet verwerken terwijl ze zich met hulp van haar persoonlijke assistent [Stewart] voorbereid op een opvoering van het toneelstuk waarmee ze doorbrak. Ze heeft er niet alleen moeite mee dat ze nu de rol van oudere vrouw moet spelen, het valt haar ook zwaar dat haar oorspronkelijk rol wordt overgenomen door een jonge actrice [Chloë Grace Moretz] die een twijfelachtige reputatie in Hollywood heeft.

Complexe karakterstudie gaat vooral over de zoektocht naar een (nieuwe?) identiteit en regisseur Olivier Assayas zigzagt op zeer bedachtzame wijze over de lijn van de fictie van de rol - wanneer Binoche dialogen uit het toneelstuk blijkt te oefenen met Stewart - en de realiteit waarin ze inzicht probeert te krijgen in haar eigen relaties met de mensen die het dichtst bij haar staan. Dat verwart je als kijker, maar daardoor ervaar je dezelfde verwarring die Binoches karakter ook ervaart. Geen gemakkelijke film dus, maar dat is in dit geval absoluut één van de pluspunten. Binoche eist de meeste aandacht op, maar Stewart en Moretz houden zich meer dan staande naast deze topactrice.

Goed acteerwerk, in een verhaal van niks in een verhaal van niks. Soms weet je niet meer aan welke van de twee de dialogen toebehoren. Na ons meermaals te hebben afgevraagd waar dit eigenlijk over gaat, deels op dubbele snelheid beginnen kijken. Een verhaal geen film waard. Oersaai en complete tijdverspilling. Ook het telkens opnieuw plots naar zwart uitfaden tussen de meermaals zomaar onverwacht afgebroken scènes komt nogal lullig over. Enkel het af en toe ongegrond overdreven hilarisch gelach van Binoche haalt je weer uit slaapstand. Geeuw.

Een hele stap voorwaarts ten opzichte van Personal shopper, ware het niet dat Clouds of Sils Maria eerder is gemaakt. De interactie tussen Maria en Valentine wist me continu te boeien. Sowieso is dat gegeven van de persoonlijke assistent in moderne setting wel interessant en vrij origineel. In de rol van Kristen Stewart kan je het eigenlijk nooit verkeerd doen, maar desondanks fijn acteerwerk, en ook van Binoche natuurlijk (de laatste overacteert iets en de eerste 'onder'acteert, wat uiteraard in beide gevallen bij de rol hoort). Verder heeft Assayas in de vorm toch wel een eigen stempel. Ik kan er nog niet helemaal de vinger achter krijgen waar het nou precies in zit. Zou ook zeker niet willen beweren dat het onverdeeld geslaagd is, maar toch, het heeft wel iets. In tegenstelling tot mijn bovenbuurman vind ik trouwens de beelden klinisch aanvoelen in plaats van warm. Desniettegenstaande: goeie film.

Het is een film met diepgang, ik waardeer het idee en ik vind het goed gespeeld, maar ik kwam er niet echt in. Ik vond het vrij saai, ik kon het niet helemaal volgen en er wordt meer in gepraat dan mij lief is. Het is niet slecht, maar ik houd meer van films die wat makkelijker wegkijken, en het deed mij niet heel veel. Kleine voldoende. 3*

Een eenvoudig verhaal op het eerste zicht, dat vooral wordt gebracht met dialogen. Je moet er wel van houden, maar die dialogen zijn best interessant. Het verhaal ontplooit zich in enkele vragen rond acteerwerk en kunst. Binoche als Maria Enders die veel van zichzelf steekt in een rol. Het wordt dan een uitdaging als je in een stuk speelt waarin ze de tegenspeler wordt van het karakter dat ze vroeger heeft gespeeld. Haar nieuwe rol zal dus moeten spelen tegenover haar eigen verleden. De realiteit en fantasie lijken elkaar te overlappen.

Binoche heeft de geweldige Kristen Stewart als tegenspeelster in deze film en die trekt vooral de film omhoog. De 2 kennen elkaar zo goed, maar door de nieuwe rol komen de verschillen ook boven. Verschillen over de toekomst, over acteerwerk, over de filmwereld, ...

Op zich een boeiende film met het script en vooral Stewart als sterke troeven. Het blijft een kleine film die veel open laat voor de kijker. Echt overweldigen doet het nooit. Maar wel goed genoeg om de aandacht er zeker bij te houden. Hier en daar een mooi shot en interessante dialogen. Beter dan verwacht.

Het gebruikelijke pretentieuze navelstaren in dit goed gespeelde maar nogal onbestendige drama over een actrice op leeftijd (Juliette Binoche) die op pijnlijke wijze geconfronteerd wordt met haar verleden. Binoche doet haar best maar haar personage is onsympathiek en vervelend, vooral in de tweede helft van de film. Kristen Stewart, als haar trouwe assistent, komt er wat dat betreft beter vanaf. De eindeloze stroom aan dialogen begint op gegeven moment nogal tegen te staan, waarna de film zich voortsleept naar een weinig bijzonder einde.

Een film over een groot actrice die de rol van een nieuwe film aan het instuderen is. De film gaat over haar en over haar assistente en haar tegenspeelster in de film en over de complicaties en emoties die bij haar ontstaan als ze zich meer en meer gaat inleven in de rol. En dat is het deel van de film dat weliswaar het belangrijkste en ook het beste naar voren komt. Maar daar houdt het dan ook verder op. Er zitten nog mooie beelden van Zwitserland in de film en er wordt verwezen naar een bijzonder natuurfenomeen in de Alpen aldaar. En ook dat zijn op zich mooie elementen in de film. Maar gedurende eigenlijk de hele film had ik een onbevredigend gevoel. Alsof ik naar een film zat te kijken die eigenlijk beter zou moeten zijn, maar die waarschijnlijk toch niet beter ging worden. En dat was dan ook het voor mij voorspelde einde. De film kwam gewoon niet van de grond. Er zaten niet die momenten of die scenes in, die de film naar een hoger plan tilden waardoor het een gedenkwaardige of zelfs maar een gewoon goede film zou worden. En dat voelt als erg jammer.