Rosemary's Baby (1968)

Ik vind deze film beter en spannender in elkaar gezet dan The Exorcist.

Berichten over spoilers verwijderd. Er kan een alert ingediend worden als er spoilers staan in een bericht.

Als horror fan deze ook maar eens gekeken.

Op velen verzoek de spoiler op bol.com niet gelezen en daar ben ik naderhand erg blij mee bedankt allemaal! Tja het is me dan toch gelukt een oud horrorwerkje te vinden waar ze mij enthousiast over konden maken.

De film begin erg traag en komt traag op gang. Ik had de eerste 100 pagina's van het boek al gelezen toen ik aan de film begon en dus wist ik al wat er ging komen. Ik wist nog niks van de hele questie met de buren af. De spanning loopt steeds hoger op en ik was blij dat ik de filmbeschrijving hierboven niet gelezen had. Dat vind ik toch ook een behoorlijke spoiler hoor! Je weet dat er iets staat te gebeuren alleen hebt geen idee wat. Ik leefde ontzettend mee met de hoofdrolspeelster ook al is het een vrouw. Tegen het einde toe wordt de film echt eng. Rosemary begint langzaam door te draaien en zelf was ik er ook behoorlijk van onder de indruk.

Acteerwerk is erg goed. De buurvrouw had een iets minder fors gezicht mogen hebben alleen vooral Rosemary's acteerwerk in het 2de deel was fenomenaal te noemen.

Dan die baby op het eind , eindelijk kan ik niks zeggen over de graphics wat een opluchting dat ze hem niet lieten zien. Je kunt in die tijd geen goed uitziende baby in elkaar zetten en dat heeft Polanski goed aangevoeld.

Ik vind dat trouwens in tegenstelling tot vele wèl echt horror. Misschien niet qua gore maar door het psychologische deel. Dit is waar de horror op moet steunen en niet op de effecten. Black swan vind ik vanuit dat opzicht toch ook behoorlijk horror.

een van de betere horrors die ik heb gezien, bijna maximale beoordeling.

4.5*

Polanksi is de koning van de psychologische horror/thriller. Hoewel dit absoluut niet van het kaliber Repulsion of Locataire is, is het wel weer een fijne thriller. Duurt geen minuut te lang, hoewel sommige stukjes in het midden bijzonder niet-boeiend zijn. Sowieso heb ik een hekel aan hysterische vrouwen in een film en deze spande wel de kroon. Heel moeilijk om dan sympathie op te wekken. Heel erg luchtig en de spannende momenten zijn schaars, vandaar dat het psychologische spelletje niet werkt. Net zodra je er inkomt, raak je er weer uit. Het sterke einde werd jammer genoeg ook niet bekroond met een grande finale. Ik vond het maar een zwak einde.

Na het zeer tegenvallende Pianist en Chinatown en het aardige, maar niet denderende Repulsion moet ik concluderen dat hij wellicht mijn regisseur gewoon niet is. Hopelijk kom ik nog wat films tegen als Locataire.

Omdat deze in heel wat lijsten erg hoog staat met wat argwanen toch maar eens bekeken. Enerzijds met grote verwachtingen, maar anderzijds ook met de vrees dat die "klassiekers" soms ferm tegenvallen, maar dat heeft deze absoluut NIET gedaan.

De film wist me eigenlijk te boeien van begin tot einde (en de film duurt toch zo'n 2u15min). In het eerste deel leer je de personages kennen en dan wanneer het koppel zwanger is, is het dan meeleven met Rosemary.

Er zaten wel enkele vreemde scènes in (waar ze dagdroomt en dan de bevruchting), maar gelukkig bleef dit minimaal, zodat het toch allemaal redelijk realistisch overkomt.

Het einde vond 'k erg geslaagd net als de rest van de film eigenlijk. Ook de cast deed het erg goed. Erg overtuigend gespeeld ook door het hoofdpersonage.

Eindelijk een klassieker die ondanks de leeftijd (de film is van '68) nog steeds de moeite waard is om te bekijken.

Zeker goed, maar ik had die baby toch wel graag willen zien. Verder lijkt het behoorlijk op Repulsion. Vooral als je kijkt wat er met Rosemary gebeurt.Alleen komen bij haar de muren niet op haar af en iets minder paranoide

Het eerste half uur van de film is onbegrijpelijk. Ik heb daadwerkelijk zitten controleren of ik niet een paar bestanden miste.

Het begint met een jong verliefd koppel dat in een appartement gaat wonen. Een minuut later klaagt de vrouw dat haar man haar amper ziet staan, zonder dat daar iets van te zien was. Drie seconden later zet hij het hele huis vol bloemen, biedt zijn excuses aan en stelt voor om een kindje te maken. In de tussentijd is er tien seconden lang een oudere vrouw over de vloer geweest, waarvan ik later vermoedde dat dat de buurvrouw is, aan wie de man in korte tijd heel erg gehecht is geraakt. Ook dat wordt alleen kort genoemd.

Het is maar goed dat ik het boek oit heb gelezen en het grootste deel heb onthouden, anders had ik hem afgezet omdat ik er niets van begreep.

Hierna werd de film gelullig stukken beter, de logische draad uit het boek werd aangehouden. Mia Farrow doet het uitstekend, haar echtgenoot blijft door een tekort aan aandacht erg twee dimensionaal. Ook de buren hadden een stuk meer aandacht mogen krijgen.

Als je door het eerste half uur weet te komen is het desondanks een aardige film, maar dat komt voornamelijk door het uitzonderlijke verhaal van Ira Levin.

Deze film is een van de allerbeste films ooit gemaakt, de spanningsboog wordt perfect opgebouwd en ik ken geen film die de sfeer van de zestiger jaren in New York zo treffend weet neer te zetten.

De cast is subliem, Mia Farrow en John Cassavets zijn perfect gecast evenals de morbide buren...

en dan de geweldige rol van het Dakota gebouw in NY.

De film kruipt onder je huid, k heb hem vel malen gezien en het was mijn eerste kennismaking met Polanski, die hierdoor een van mijn favoriete regisseurs werd.

snapte er niks van, binnenkort nog een keertje kijken. toch was hij op de een of andere manier wel erg creepy, vooral het muziekje gaf me kippenvel.

Wauw, wat een geweldige griezelfilm!!!

Ondanks de leeftijd van alweer 45 jaar boeit deze film nog steeds van begin tot eind.

Deze occulte thriller onderscheidt zich van menig andere griezelfilm. Dat zit in het gegeven dat onze hoofdrolspeler (Rosemary) tijdens haar zwangerschap vragen heeft over haar ongeboren kindje.

De vragen bestaan uit: "zal het gezond zijn, wat voor kind krijg ik, wordt het een jongen of een meisje, zal het verborgen gebreken hebben" en in dit geval wordt het kind (en de moeder) ook nog eens door een secte bedreigd.

En de moeder komt niet over als een stabiele en krachtige personelijkheid.

Uiteindelijk wordt het kind geboren en de hel barst helemaal los!

En de moeder? Haar vermoedens worden bevestigd als ze b.v. ziet dat het kind gele ogen heeft.

Jammer genoeg krijgen we na de geboorte van het kind een iets slappere film.

De ambiguïteit (dubbelzinnig voor uitleg) die tot die tijd opgeldt deed in de film geeft Polansji dan bijna helemaal op. Alles wordt na de geboorte duidelijk en is niet meer een twijfelgeval en dat is wat ik tot aan de geboorte zo goed vind aan deze film.

Toch 4* voor deze film die toch een ereplaats heeft in de lijst van griezelfilms.

Wat een geweldige film! Wederom het bewijs dat je voor een goede horror geen liters bloed nodig hebt. De spanning wordt langzaam opgebouwd en de film ademt de jaren 60 uit, wat zeker in deze tijd de film net wat exra's geeft. Ook de sterke openingsmuziek was voor mij sfeer bepalend. Verder was het acteerwerk goed en ik had ik telkens te doen met Rosemary. Verhaal was goed maar soms wat voorspelbaar maar dat zal in die tijd wel anders zijn geweest. Enige minpuntje vond ik het einde. Ze kwam de woonkamer binnen met dat mes en dat eindigde net zoals iemand hier boven al zei in een soort theekransje. Had daar in het begin toch iets meer dreiging willen zien van de omstanders en dan later pas de overgave. Terecht een klassieker. Een dikke 9

Sommige films zijn klassiekers en dit is er absoluut één. Vanaf het creepy muziekje op het begin tot (hetzelfde) creepy muziekje op het eind is deze film een nagelbijter van jewelste. Het is een trage film, zoals ze ze vroeger maakten, maar dat geeft de film iets duisters. Heel de film is een soort trip door een veel te nauwe tunnel waardoor je jezelf heen moet wroeten. Het is ongelooflijk dat deze film al weer 45 jaar oud is. Ik heb hem net gezien vanaf Blu Ray en je zou zweren dat hij gisteren is geschoten, maar dan in retro-stijl. Geweldige acteerprestaties en waarschijnlijk was de film voor die tijd snel te noemen. Je moet goed je aandacht erbij houden, maar als je dan eenmaal bij het laatste (briljante) shot bent gekomen kun je daarna alleen maar je ingehouden zucht uitademen. Een topper eerste klas! Hopenlijk komt er nooit een remake. 4,5 *

Ik met hoge verwachtingen deze film gaan kijken. Psycho en Texas Chainsaw Massacre bewezen dat ze nooit afgestompt werden en dat je na ruim 40-50 jaar echt wat tijd nodig hebt om het te verwerken of dat ze nog steeds jou de rillingen op je rug geven. Ik denken dat Rosemary's Baby ook in dat straatje zou liggen: HELEMAAL NIET!!!

Zoals gezegd, met hoge verwachtingen gekeken, maar dit viel toch echt behoorlijk tegen. Letterlijk gebeurd er de eerste 5 kwartier echt helemaal geen ene reet en blijft de film maar doorratelen over het huis, tuin en keukenleventje van Guy en Rosemary. Na ruim een uur is Rosemary dan eindelijk een keer zwanger (die nachtmerrie vond ik nog wel ok) en denk je dat er een keer vaart in komt, nee hoor. In plaats van dat het spannend word, weet dat overtollige gelul en die tergende langzame uitwerking je alleen maar te laten wachten en weet de film je maar nergens te raken of te facineren. Het lijkt soms wel alsof de film voor echt elk moment wel 20 minuten nodig heeft om dat ene moment uit te werken wat ook de hele film meteen doet verpesten. De dingen die verrassend hadden moeten zijn en die je niet meteen zag aankomen weten je allang al niet meer te pakken. Ook het acteerwerk vond ik vaak zwaar overdreven en Mia Farrow komt meer over als een melodramaat in een theater tijdens een Shakespeare-voorstelling dan als een actrice en ook het acteerwerk van de rest vond ik weinig kwaliteit hebben. Dan denk je dat het einde je ook nog zal grijpen.... zelfs dat niet. Ik moest er eerder om lachen, dankzij het slordige manier van acteren van al die kennissen die een samenzwering bleken te hebben in een sekte in die geheime kamer met die baby (die je niet te zien krijgt overigens) Vooral bij dat stukje had ik gewoon het gevoel alsof ik naar een toneelstuk zat te kijken.

Echt teleurstellend. Niks hierin wist me te raken of te verbazen, ook niet op psychologisch vlak. Het verhaal mag voor die tijd nog wel goed zijn maar het is behoorlijk belabberd uitgewerkt en dat had ik echt niet verwacht van Polanski, die met Chinatown rond dezelfte tijd dan inene weer wel een film wist neer te zetten waarin alles prima liep. Het leek er wel op alsof Polanski haast had met deze film. Ik hoop dat The Tenant en Repulsion de pijn een beetje verzachten.

2,5* voor het toen nog originele verhaal.

Viel me na het zien van The Omen en The Exorcist toch tegen. Voor mij ontbreekt het aan echte spanning en is het allemaal te langdradig. Echt eng wordt het nooit. Ik vond de verschijning van de duivel (die je in een flits ziet) eerder lachwekkend dan eng. Verder vond ik Mia Farrow wisselend acteren. Soms vond ik haar overtuigend spelen maar af en toe vond ik haar ook erg kinderlijk en irritant overkomen. Slecht is de film zeker niet maar ik had er toch meer van verwacht. Verder is het verhaal wel goed en zorgt de muziek nog voor wat sfeer.

Erg goede film. Gedurende de gehele film is er een onheil te voelen zonder dat deze heel expliciet wordt zoals bij bijvoorbeeld The Excorcist.

Het beklemmende sfeertje is erg goed. Dat zorgt er namelijk voor dat het relatief langzame verhaal boeiend blijft. Muziek is ook goed gekozen, het voert de spanning goed op!

Viel bijzonder tegen. Dit moet toch wel een beetje de meest spanningsloze horrorklassieker zijn die ik ooit gezien heb. Je wacht maar tot er eindelijk eens echt iets gaat gebeuren, maar het blijft uit. Uiteindelijk, na twee uur geduld, barst het bommetje. De finale is een aardige scene, maar gezien de tijd en moeite die ik er al in gestoken heb (zowel het kijken van de film, maar ook de enige moeite om de dvd in huis te halen). Zeker van Roman Polanski had ik echt meer verwacht, omdat hij kort ervoor zijn vrouw en ongeboren kind op brute wijze om het leven gekomen zijn. De personages hadden meer pit mogen hebben en de spanning had veel eerder en veel intenser op gang mogen komen. Hoe gruwelijk Sharon Tate’s lot ook was, volgens mij durfde Polanski het niet goed aan om zijn verdriet in een film te verwerken.

Vond hem vroeger wel beter dan nu.

De film en de muziek blijft wel nog even nazinderen en dat is eigenlijk het mysterieuze hieraan maar degenen die van horror films houden moeten hier niet aan beginnen want op dat vlak gebeurt er totaal niets.

Op de trivia-pagina van IMDb las ik dat Jack Nicholson (op dat moment –een jaar vóór Easy rider– nog absoluut geen familiar face) ook een kandidaat was om de echtgenoot te spelen, maar Polanski schijnt hem te hebben afgewezen omdat Nicholson ondanks duidelijk talent toch een "slightly sinister appearance" had. Maar zag een acteur er ooit zo luguber uit als John Cassavetes? Gelukkig doet die het geweldig, evenals de rest van de cast, waarbij Mia Farrow natuurlijk de meeste aandacht krijgt maar Ruth Gordon wat mij (en trouwens ook de Academy) betreft de kroon spant – geweldig hoe ze steeds teveel lipstick op heeft, te kleurige bloesjes draagt en de meest afschuwelijke dingen op, in en om haar kapsel zet, zodat ze de film eigenlijk tamelijk lachwekkend (en behoorlijk irritant) inzet en daardoor in de loop van de tijd juist steeds effectiever creepy wordt.
        Maar wat deze film uiteindelijk toch één van de beste horrorfilms ooit maakt is de wijze les die zowel Ira Levin als Roman Polanski ter harte heeft genomen: een personage dat al meteen in het begin wordt afgeslacht laat de kijker koud, maar als je in de loop van de film met iemand mee bent gaan leven komen de beproevingen waaraan hij of zij wordt onderworpen veel harder aan – een essentieel uitgangspunt voor een geslaagde horrorfilm.
 

Geweldige kwelling dit. Onheilspellend bouwt deze film op tot een aantal geweldige hoogtepunten van spanning. De ontwikkeling in de film is vloeiend en meeslepend. De sfeer is briljant en Mia Farrow speelt meer dan uitstekend. De voorspelbaarheid was er zo nu en dan, maar we moeten dan ook niet vergeten hoeveel moderne thrillers door Rosemary's Baby zijn geïnspireerd.

Ondanks dit vond ik het einde verschrikkelijk verontrustend. Een mooi einde vond ik het wel, maar hij bleef bij mij behoorlijk steken. Uiteindelijk kiest, als ik het goed begrijp, Rosemary er toch voor om haar baby te verzorgen ook al betekent dit dat ze zich door dit te doen als het ware inlaat met het kwaad. Dit voelde niet goed. Rosemary was eigenlijk het enige overgebleven persoon waar nog iets van goedheid of waardering van uitging. Door haar ook zo op het eind in de schaduw te zetten, kreeg ik een heel keel en vervreemd gevoel. Ik had niet gewild dat het totaal anders zou hebben geëindigd, maar toch voelde het niet helemaal goed bij mij. Een film om herinnerd te worden.

Geweldige film. Een goede combinatie van acteerprestaties en ongekende spanning, al zou ik deze film niet echt als horror aan willen duiden, maar meer als psychologische thriller.

De introductie was in ieder geval geslaagd, al hadden ze hem prima wat kunnen inkorten. Je begint al sympathie te kweken voor het naïeve meisje Rosemary en haar (gebaseerd op eerste indruk) ietwat arrogante doch sympathieke echtgenoot. Ze gaan verhuizen en het leven lacht hen toe. Al vanaf dit punt, weet je al dat er een gameswitch gaat plaatsvinden. Zeker wanneer zij hun overburen ontmoeten. Zij zijn een bejaard echtpaar dat een meisje onderdak hebben gegeven. Er is nog niets gebeurd, maar het echtpaar doet zo aardig tegen Rosemary dat je al van te voren weet dat er iets niet goed is aan die lui, wat uiteindelijk ook zo blijkt te zijn. Meestal is dat een vorm van een slecht verhaal of te platte personages, maar ik denk dat Polanski dit zelf ook in de gaten had en juist op dat gevoel in ging spelen. Zeker wanneer het ondergebrachte meisje haarzelf van haar leven berooft, weet je dat de antagonistische bedoelingen van het echtpaar duidelijk zijn.

Vanaf dat moment veranderen de poppetjes. Rosemary's echtgenoot doet iets minder lief tegen haar en er gebeuren rare dingen rond het duo. Pas wanneer Rosemary een pikant momentje met de duivel krijgt heb je de poppen aan het dansen. Het daaropvolgende uur is niet 100% voorzien van horror zoals de kritiek hierboven terecht aangeeft (aan de andere kant, het is maar wat je definitie van horror is. Ik word namelijk niet bang van slasherfilms terwijl dat wel als een subgenre van horror is), maar het speelt wel een psychologisch spelletje met zowel de kijker als de hoofdpersoon. Jij als kijker bent natuurlijk de laatste die niet in het gelijk geloofd van de protagonist, maar op een gegeven moment lijkt Rosemary zo bezeten door het onderwerp dat je als kijker moeilijk nog terechte achterdochtigheid en krankzinnigheid kan onderscheiden. Het is bijna onmogelijk om Gods water over Gods akker te laten lopen en je een afwachtende houding aanneemt of zij inderdaad gelijk had. Het is daarom bijna jammer te noemen dat haar gelijk aan het eind van de film wordt bevestigd en dat alles opgehemeld wordt (al was dit stuk echt niet gespeend van kwaliteitsloze acteerprestaties) . Een geweldige film en misschien wel het beste wat deze Poolse regisseur ons heeft gebracht. Chapeau!

**Dit commentaar is uitgesproken na het zien van de Blue-Ray versie, kan spoilers bevatten**

Wouw, wat een mooie film, en dan met name op het restauratiewerk wat ze hebben kunnen leveren. Voor mijn gevoel leek het echt alsof het jaren 80/90 is opgenomen, ten afzien van het feit dat het geluid mono blijft. Over de film ben ik kort over te spreken: fantastisch. Een van de weinige films die je aandacht vast blijft houden, en dat zegt wat over mij, ik kan bv. films als King Kong (toch dikke 3 uur) niet in een keer afkijken, omdat ik het 'te saai' begint te vinden. Deze film gaf me dat gevoel totaal niet, ondanks dat er echt gewoon te weinig spannends in gebeurt. Het is voornamelijk, en dat is ook wat ik van de jaren '60, '70 zo charmant vindt, psychologisch in elkaar gezet. En enigszins kan ik me wel inleven met Rosemary. (Bijna) iedereen maakt het wel eens mee dat je een vermoeden hebt die later bevestigd wordt en dat iedereen denkt dat je gek bent of je niet geloofd.)
Enigste is wel dat ik zelf Christelijk ben, dus er zitten momenten in de film voornamelijk de 'droom-scene' en het einde die mij minder aanspreken.
Al met al is dit waar ik van hou, ik zou het zelf niet als horror kwalificeren, eerder als thriller/drama, maar ik heb natuurlijk zelf geen ervaring met moedergevoel, en ben zelf meer van horrors als 'The Omen', wat overigens achteraf niet veel verband houdt met deze film, al had ik sterke vermoedens van wel.
4.5 sterren van mij .

Ik las net dat er plannen bestaan om een Amerikaanse tv-serie van het verhaal te maken en zag dat ik niets over deze film geschreven heb.

Een horrorklassieker van het zuiverste water gebaseerd op de bestseller van Ira Levin. Buiten dat Polanski regisseerde, schreef hij ook het draaiboek. De regisseur vertelt het verhaal gedetailleerd en bouwt de spanning en psychoterreur intens op. De fijngebouwde, sierlijke Mia Farrow is werkelijk klasse en wordt ondersteund door een sterke cast. Een productie die 45 jaar na dato nog altijd boeit.

Rosemary’s Baby

It’s alive!

Damn, wat blijft me dit toch een film zeg! Wat Polanski hier neerzet is kortom briljant en mag zeker beschouwd worden als een van de beste thrillers/horrors ooit gemaakt.

Alles aan deze film klopt. Polanski haalt alles uit de ingrediënten die voor zijn snufferd liggen. Uit het meesterlijke scenario weet hij ijzingwekkende thema’s te verwerken, zoals de psychologische aftakeling van de mens, en doet er zelfs nog een schepje bovenop door van die thema’s een ijzersterke spanningsboog op te zetten waarin er steeds meer een angstgevoel wordt gecreëerd. Niks is meer veilig! Maar het zit ‘em ook in de details. Polanski heeft geen haast, hij neemt de tijd om spanning te creëren en weet daarbij zijn meesterlijke cast mee te sleuren. Vooral Mia Farrow, ze heeft haar haar kort laten knippen voor de rol, speelt de rol van haar leven.

Maar deze film blijft toch ook gewoon zo eng! Polanski’s gebruik van de score op de achtergrond doen je haartjes omhoog staan en ook sommige personages (zoals dat oude stel) kwamen ook erg naargeestig over. De verkrachting/bevruchting scene met de Duivel is meesterlijk opgezet en barstte van de sfeer. De laatste scene vind ik dan weer iets heel erg bijzonders en zelfs ontroerendst hebben. Rosemary komt in het huis van het oude stel binnen en krijgt haar baby te zien. Dat laatste shot, waarin Rosemary “het ding” wiegt, is iets wat we nooit meer te zien zullen krijgen in een horrorfilm. Tenslotte is het allemaal heel erg suggestief gedaan: waardoor je je fantasie kunt gebruiken over hoe eng het er wel allemaal niet uit ziet, bijv. de baby.

Roman Polanski weet van thema’s zoals psychologische afdalingen, veiligheid en paranoia een briljante horrorfilm neer te zetten. Het is zelden voorgekomen dat in een film “de angst” van een personage ook echt eng is.

Watch out spoiler alert

YouTube - Devil Baby Attack

Pijn in m'n buik van het lachen, mrwhite! (Doet me wel wat denken aan It's alive.)

Ik herinner me nog heel goed dat ik deze voor het eerst op TV had gezien en het toch een diepe indruk op me had nagelaten. Ja, de film is lang en neen het heeft geen grote schrikmomenten of echte gruwel. De gruwel zit vooral in het psychologische gedeelte, hetgeen Rosemary allemaal doormaakt het grenst aan het ongelooflijke. Ik leef zo geweldig met haar mee. Het is verschrikkelijk dat ze niet weet wie ze wel of niet kan vertrouwen. Hier is ook nog een vervolg op gekomen, maar denk niet dat ik die wil zien.

Beetje erg overgewaarde film. Hij is wel aardig om een keer te zien, maar ook niet meer. Met horror heeft het niets te maken. Het is eerder een detective-film om uit te vogelen hoe het nu precies zit, dan dat het spannend is.

Rosemary's Baby is een film die ik een al tijdje van plan was om een keer te kijken. Deze film werd mij aangeraden en ik zag dat deze film een hoog gemiddelde op Movie Meter heeft . Dus ik was wel benieuwd of dit echt wel zo goede film zou zijn. Helaas, deze film viel mij ontzettend tegen. Ik vindt dit een niet al te beste film.

Allereerst het acteer werk. In deze film draait het om Rosemary. Zij is de hoofdpersoon. Dit is echt zo film waarbij het heel belangrijk is dat de hoofdpersoon goed wordt neergezet. Rosemary heeft het in deze film moeilijk en het is belangrijk dat je met het personage kan meeleven. Dit kan alleen als zij word vertolkt door een actrice die haar vak verstaat en die overtuigend overkomt. Een goede actrice die Rosemary speelt is dus heel belangrijk voor deze film. Helaas hebben we in deze film geen goede actrice die Rosemary speelt. Mia Farrow acteert vreselijk slecht als Rosemary. De emoties van Rosemary weet Farrow totaal niet geloofwaardig neer te zetten. Farrow lijkt maar een beetje als een robot haar teksten uit te spreken en komt emotie loos over. Farrow zou voor een groot deel de film moeten dragen, maar ze faalt volledig. Je leeft niet mee met Rosemary terwijl de film om haar draait. Zij is de gene die zwanger word en die compleet alleen komt te staan tegen het einde van de film. Door het slechte acteer werk van Farrow kan je niet met Rosemary meeleven. Farrow heeft de film voor een groot deel verpest.

De rest van de cast doet het gelukkig wel goed. John Cassavetes speelt de echtgenoot van Rosemary en doet dat erg goed. Cassavetes zet een goede Guy Woodhouse neer. De show werd echter gesloten wat acteren betreft door Ruth Gordon als Minnie Castevet en Sidney Blackmer als Roman Castevet. Deze twee personages zijn de vreemde buren van Guy en Rosemary. Beide personages kwamen heel geloofwaardig in de film over. Vooral Ruth Gordon vond ik erg goed. Maurice Evans doet het goed als Hutchins. Jammer dat dit personage zo korte rol in de film heeft . Hutchins kwam op mij sympathiek over. Ralph Bellamy als Dr. Abraham Sapirstein vond ik ook erg goed. Sapirstein komt aardig en wijs en tegelijkertijd mysterieus over. Een goede acteer prestatie van Ralph Bellamy.

Deze film is langdradig. Het verhaal is in principe leuk verzonnen. Alleen de uitwerking is wat minder. Het duurt allemaal te lang. Deze film duurt ruim 136 minuten. Het is niet dat er niks gebeurt in deze film, maar er gebeurt veelte weinig voor een film die meer als 2 uur duurt. Deze film was een stuk beter geweest als het een stuk korter duurde . Nu is deze film een behoorlijk grote brok met veel langdradige stukken. Er zitten zeker interessante stukken in de film. De droom scene waarin Rosemary uiteindelijk zwanger wordt gemaakt vond ik erg sterk. De scene dat Rosemary doormiddel van een spelletje ( heel stom maar ik ben even de naam van dat spelletje kwijt ) en een boek over heksen achter de waren identiteit van Roman Castevet komt vond ik ook sterk. Maar ondanks een aantal sterke momenten vond ik de film over het algemeen maar saai en langdradig. Tegen het einde van de film aan komt opeens de vaart er wat meer in als Rosemary op het punt staat te bevallen en dan op de vlucht slaat. Het wordt toch nog spannend. Het einde vond ik dan weer wat minder . De zoon van Rosemary blijkt Satans zoon te zijn. Rosemary legt zich wat mij betreft wel heel snel bij de situatie neer. Zo staat ze nog met een mes in haar handen en zo staat ze even later voor haar kindje te zorgen. Over het algemeen ging deze film te langzaam, maar vreemd genoeg ging het eind dan weer te snel. Rosemary wordt te snel rustig.


We krijgen een apart nummer te horen aan het begin en aan het eind van de film. Ik noem het nummer maar even la la la. Dit nummer is gezongen door Mia Farrow. Acteren kan Farrow niet, maar zingen gaat haar gelukkig beter af. Het is niet een nummer wat ik voor de leuk even ga opzetten. Maar het nummer past wel goed bij de film. De muziek van Krzysztof Komeda die we in deze film te horen krijgen als begeleiding van de scènes vond ik ook goed.

Al met al is Rosemary’s Baby een film met zeker positieve punten. Echter de film vond ik voor een groot deel nog al saai en langdradig en de hoofdpersoon Rosemary wordt door Mia Farrow verschrikkelijk slecht neergezet waardoor je helemaal niet met Rosemary meevoelt . Deze film viel me dus behoorlijk tegen. Ik had hier echt meer van verwacht.

2 sterren voor deze film

Herzien. Toch een opmerkelijk staaltje parnoia. Wanneer een positief en warmbloedig meisje net te laat door heeft dat iedereen achter haar rug een walgelijk complot aan het smeden zijn. Ze komen als vrienden maar ja... zo zie je maar. Heerlijke suspense.

Legendarisch film van de anti-Hollywoodiaanse Polanski, maar helaas heeft zijn vrouw en ongeboren kind het resultaat ervan met hun levens moeten bekopen.

Polanski onthult met deze film de werkelijke achtergrond van Hollywood en de satanische kliek van Vrijmetselaars in de film-, muziek- en mode-industrie.

Vlak na deze film werd Polanski's zwangere vrouw Sharon Tate door de CIA vermoord en haar kind uit haar buik gerukt. Charles Manson kreeg hiervan de schuld, terwijl hij niet eens in dezelfde staat aanwezig was.