Death Wish V: The Face of Death (1994)

Wat een verschrikkelijke film! Dezelfde tekortkomingen als de eerste Death Wish: Slechte en irriterende soundtrack, slecht geacteerd (Nu nog met Bronson die ver in een rolstoel moet), geen spanning. Maar hier is dan ook niks vermakelijk aan en het plot is belachelijk slecht. Ook hoe die maffia is uitgewerkt trekt op niks en het is allemaal enorm slecht in beeld gebracht. Het is zo slecht dat de film 1 groot stuk frustratie wordt.

Een positief punt? Euh... ik weet het niet.

0,5*

Was hier niet over te spreken. Weliswaar was de scene met de handbestuurbare voetbal leuk, maar Death Wish V heeft verder weinig vermakelijks. Vond ook dat Bronson niet erg overtuigde in zijn rol (heeft misschien iets met leeftijd te maken en hoe hier mee om te gaan). Sowieso vond ik de film als geheel behoorlijk slap, weinig energie en ook weinig inspirerend.

Een topper is deze zeker niet. Maar de films van Death Wish blijven vermakelijk ondanks alles. De eerste vijfentwintig minuten zijn niet echt hard (op de spiegel scene na). Maar wanneer Bronson zijn wapen uit zijn kluisje haalt gaat ie van start. Prima actie filmpje met een paar goede scene's, zoals bijvoorbeeld de scene met de bestuurbare voetbal die ontploft met een redelijk goede one-liner van Bronson. 3,0.

De Death Wish reeks.

En deze film is absoluut het slechtste deel uit de reeks. Want echt, dit was zo slecht! Ik heb me aan alles zitten ergeren. Het amaterische camerewerk. De verschrikkelijk slechte acteerprestaties, zelfs Charles Bronsen acteerde bagger. Verder boeide de personages me niet, en was het verhaal gigantisch eentonig. Ik kan dan ook geen één goed punt over de film opnoemen. De speelduur was natuurlijk redelijk kort, maar het voelde alsof ik hier drie uur naar heb zitten kijken, in negatieve zin dan. Ik kan dan ook echt niet anders dan voor deze baggerfilm het zo laagst mogelijke cijfer uit de delen.

0,5*

Mijn eerste Death Wish film. Met het laatste deel begonnen en die schijnt het slechtste te zijn. Zo slecht vond ik het toch niet.

Film is best vermakelijk. Dat is dan ook de kracht van de film. Acteerwerk is niet van een hoog niveau en cinematografisch is het ook niet best. De kills en het verhaaltje weten het toch een vermakelijk geheel te maken. Vooral de voetbalscène sprong eruit, maar ook dat stukje met dat in het folie wikkellen is een leuke vondst. Qua entertainment dik in orde. Best benieuwd geraakt naar de rest van de reeks, waarvan ik 1 en 2 al in bezit heb.

Schmierende schurken.

Ondanks dat Bronson hier duidelijk aan het afbouwen is en eigenlijk te oud blijkt voor zijn rol, is dit geen gekke afsluiter van de beroemde reeks. Althans voor diegenen die de eighties en nineties niet verafschuwen en liefhebber zijn van het typische Cannon-voer. Ondanks het ontbreken van het beruchte logo zit niet voor niets meneer Golan in zijn welbekende rol als producer. Geweld met een onbedoelde glimlach dus. En niet alleen vanwege de belachelijke moordmethoden, maar met name door de schmierende schurken.

Doorsnee.

Echte 90's sfeer en met de behoorlijk op leeftijd zijnde doch altijd gedegen acterende Bronson. Zijn role of play lijkt sinds Once upon a time in the West onveranderd. Verder van hetzelfde laken een pak als de vorige 4 DW.. De "bad guys" zijn nogal ééndimensionaal. De gedetailleerde gruwelijkheden nemen toe in deze laatste. Interessant shot - retro de keuken en de audiowand in het huis van Freddie met revox spoelenrecorder.. En de jazzband in de club was ook goed. DW 1 blijft de beste.

Gelukkig de laatste deel in deze rij, want het is echt bagger!!! Mag geen naam of wat dan ook hebben. Een afgekouwd goedkoop verhaaltje en de actie stelt ook niet meer zoveel voor. Op naar de remake met Bruce Willis. Ben benieuwd.

In 1989 zat Menahem Golan aan de grond. Cannon Films had een Chapter 11 ingediend, zijn zakenpartner Yoram Globus was vertrokken en zijn verdere toekomst als producent was precair. Elke weldenkende mogul had hem toen afgeschreven, maar Golan kaatste steeds terug tegen alle verwachtingen in, de straatkat uit Tel Aviv met negen levens. Hij richtte '21th Century Film' op, wat een soort Asylum tegenhanger van 20th Century Fox klinkt. Volgens Wikipedia zou de firma gekend blijken voor haar lage budgetten en teleurstellende box office resultaten.

Eén van de paradepaardjes van 21th Century Film moest de vijfde Death Wish worden. Golan wist er niet beter op dan de Death Wish franchise nogmaals leven in te roepen, ondanks de eerste bezwaren van Bronson. Laatstgenoemde vond – met recht en reden – dat de reeks sinds het dwaze vierde deel onherroepelijk onthecht van zijn premisse was geraakt. De originele Death Wish van 1974 had nog een soort semi-naturalistische insteek: wat als een burgermannetje van middelbare leeftijd plots eens terugvecht tegen het 'tuig'? In Death Wish V moeten we – twintig jaar later – dan maar aannemen dat de ondertussen 72 jaar oude Bronson een nietsontziende vechtmachine is die wegspringt voor razende wagens, volwassen heren met een losse polsslag meters ver weg smijt en mitraillettesalvo's kan ontlopen. Het klinkt een beetje als the roadrunner en op de koop toe hebben ze Bronson in deze instalment om totaal onduidelijke redenen allerlei booby traps laten prepareren, met als orgelpunt een detonerende voetbal. Natuurlijk is dat deel van de evolutie in de reeks, van eenzame vigilante in deel 1 en 2 naar one man army in 3 en 4 – wat natuurlijk ook gewoon overeenstemt met de modes binnen het actiegenre. In de postmoderne ruis van de jaren '90 is hij een soort schimmige entiteit geworden, zonder verleden, zonder toekomst, zichzelf hullend in een vorm van zelf mythologisering waar hij zelfs niet in lijkt te geloven ("if you need my help, call me!" zegt hij aan het einde terwijl hij in een goddelijke mist wegstapt). Maar was het niet beter geweest als Bronson gewoon het uneventful kantje van de jaren 90 actiefilm volledig had omarmd en Death Wish V een soort lijzige procedurele tv-thriller was geworden à la Family of Cops en Donatello and Daughter? De film voelt in plaats daarvan volstrekt onsamenhangend, met kolderieke momenten, plotse martelingen en schmierende booswichten.

Dit alles valt te verklaren als de productiegeschiedenis van de film erop naleest en dat is bijna amusanter dan de film zelf. Elke romantische illusie over filmmaken wordt hierdoor genadeloos de kop in gedrukt, Death Wish V klinkt meer als een soort louche internationale holdingtransactie – met eindeloos veel financiële operaties van verschillende investeringsvehikels. Er volgde hierbij een kettingreactie van financiële opdoffers en het budget moest steeds ingeperkt worden. Omdat het salaris van Bronson zo op de kosten woog, moest de opname op een gegeven moment zelfs naar Canada verkrassen, terwijl de film zich behoort in New York af te spelen. Dat is altijd zo vernederend wanneer een New Yorkse film eigenlijk in Canada is opgenomen, dat zie je meteen. De achtergrond van Death Wish V is inderdaad meer pastoraal platteland, houten cottages etc... Gelukkig hebben ze wel een stukje in New York gefilmd, we zien weemoedig de laatste dagen van de garment district als manufacturing hub en toen Little Italy nog vaagweg Italiaans was. Ik herkende het bord van Umberto's Clam House in Mulberry Street, dat hebben ze niet nagetekend op een set veronderstel ik. Om in aanmerking te komen voor Canadase tax cuts hebben ze last minute ook nog een heleboel Canadezen in de crew moeten aanwerven. Het viel mij al op dat de eindgeneriek zo 'exotisch' las. Er gebeurde o.m. een regisseurswissel, uitiendelijk bleef een zekere 'Allan A. Goldstein' – wat mij echt een soort absurd 'steenrijke Jood' pseudoniem leek waarmee één of andere suffe Canadees Golan wilde epateren. Golan en Bronson waren overigens niet meer on speaking terms, waardoor ze via 'Goldstein' als intermediair moesten communiceren. Niet dat het veel uitmaakte, Golan was toch nauwelijks op de set, die zat zijn menahemolaan passieproject Crime and Punishment in Rusland te filmen.

De film bleek een box office fiasco and 21th Century Film ging nadien failliet. Het lijkt het enige deel van de reeks zonder fan following – en terecht. Golan liet zich echter niet kisten en was van plan om nog een zesde deel in te blikken, The Last Vigilante. Je kan toch ergens maar bewondering hebben voor zijn koppig doorzettingsvermogen. Ergens van daarboven kijkt hij toe, hoe Kazachse producers een actiefilm met Malcolm McDowell, Ving Rhames en Bolo Yeung op poten proberen te zetten. "If you need any help, call me!"