Il Fiore delle Mille e Una Notte (1974)

Mijn eerste Pasolini. Wat moet ik hiervan denken? Een prachtig decor als excuus voor softporno? Op een gegeven moment kreeg ik wel wat genoeg van al die penissen in beeld!

Maar de Oriëntaals sfeer is wel schitterend visueel vormgegeven in deze film. Hoe is het Pasolini gelukt om op dit soort locaties zo’n soort film te draaien?? Een prestatie op zich!

Sowieso vraag ik me af of tegenwoordig nog dit soort film gemaakt kunnen worden? De filmwereld van nu lijkt me preutser dan toen, of heb ik het mis?

Voor deze bijzondere en curieuze film 3,5 sterren.

Redelijk boeiende duizend-en-één-nacht-achtige verhalen in een mooi vormgegeven jasje. De jasjes van de acteurs gaan echter vaak uit, wat mij aan het begin deed vrezen voor Salo-achtige taferelen. Gelukkig weet Pasolini zich hier in te houden. Met de vaak door beeld slingerende geslachtsdelen had ik geen problemen. Het went wel. Juich het alleen maar toe dat je destijds nog op zo'n manier een high-budget film kon maken. Zie ik nu niet zo snel gebeuren.

De film had van mij wel iets korter gemogen. Alle verhaaltjes wisten te boeien, hoewel de één iets meer dan de ander, maar na zo'n anderhalf uur begon het voor mij toch een beetje een sleur te worden. Op enkele lelijke special effects na (de zinkende berg, de boot met houten poppetjes en de geprojecteerde leeuw aan het eind) is de film visueel zeer geslaagd. Vooral de locaties zijn erg mooi. Ook de kostuums zijn vaak erg fantasierijk. De scène die op de poster hierboven staat afgebeeld, waarin een pijl met een penis eraan bevestigd op de vrouw haar geslachtsdeel wordt afgevuurd, was trouwens heerlijk absurd.

De moeite waard om te kijken dus, vooral omdat Arabian Nights een redelijk unieke film genoemd kan worden. Pasolini's een-na-laatste werk blijft echter uitgesloten van een hoge beoordeling, omdat de verhalen tezamen niet pakkend genoeg zijn om de gehele speelduur te boeien.

Beoordeel hem eigenlijk precies hetzelfde als de andere delen uit Pier Paolo Pasolini's trilogy of life. Stuk voor stuk geen meesterwerken maar wel ronduit goed omdat ze een constant uniek karakter hebben en in mijn ogen een waardevolle trilogie vormen. Il Fiore delle Mille e Una Notte is een prima afsluiter. De film is haar voorgangers qua techniek duidelijk de baas. De film ziet er proffesioneler uit en de acteermotivatie komt wat minder uit de lucht vallen. Nadeel vind ik eigenlijk dat er een rode draad is. Dat ben ik niet van deze reeks gewend en ik vind het een beetje misplaatste redegeving. Vooral omdat Pasolini bij Il Racconti di Canterburi opende met de tekst dat deze films puur zijn gemaakt voor de smaak van het vertellen. Vond dat stiekem wel een lekker motief.

Het derde en laatste deel uit Pasolini's "Trilogie of Life" en voor mij ook het minste deel ondanks de mooie oriëntaalse beelden van o.a. Yemen en Iran. Daarentegen heeft Pasolini omdat hij in 1974 in die landen op locaties zoals in Isfahan in Iran heeft mogen filmen deze film wel tot een curiositeit gemaakt. Probeer dat nu maar eens. Anno 2010 zouden lokale meisjes en jongens die zich in zo'n film open en blood zouden vertonen inderdaad zoals 'pipo il buffone' al vermeldde kans lopen om gestenigd of van een hoge toren gegooid te worden. In het gunstigste geval zou hun 100 of zelfs nog veel meer zweepslagen te wachten kunnen staan.

Terug naar de film; behalve die mooie oriëntaalse beelden kende deze film ook zeer mooie erotische scènes, zoals o.a. de scène waarin Aziz met een boog een fallische pil afschiet in de geopende dijen van Budur. Maar dat was het dan ook zo'n beetje. Deze film die i.m.o. veel te lang duurde blonk toch vooral uit in saaiheid, waarbij ik er wel bij moet zeggen dat het leven in de oriëntaalse wereld mij doorgaans weinig aanspreekt dit i.t.t. het leven in de Middeleeuwen in de occidentaalse wereld in o.a. Italië en Engeland zoals Pasolini liet zien in deel I en II van deze trilogie.

3,0*

Aparte film van Pier Paolo Pasolini die toch wel geroemd wordt (oa prijs en nominatie in Cannes) maar mij niet zo kon overtuigen.

De vertelling van 1001 nacht, die ik enkel van naam kende wordt wat rommelig verteld. Seksscènes hebben een belangrijke rol om de wendingen in het verhaal aan elkaar te knopen. Dit maakt het ook een vreemde film, temeer omdat Pasolini weinig aan de verbeelding overlaat.

De film onderscheidt zich verder in bijzondere locaties. Volgens Imdb is de film in Iran, Jemen, Eritrea, Ethiopië, India, Nepal en de Italiaanse studio geschoten. Iets wat tegenwoordig waarschijnlijk niet veel meer gedaan wordt.

Tenslotte is regisseur Pasolini (dichter, schrijver, regisseur, acteur) een interessant persoon om eens wat over te lezen. De veelgeprezen film La Meglio Gioventù (2003) is gebaseerd op zijn gedichten.

Vond dit veruit de beste van de trilogie. En ook veel meer afwijkend van de eerste twee dan ik dacht. Op zich niet helemaal raar want de bron is veel ouder en exotischer en dat is het decor dus ook. Weg is een van de belangrijkste thema's van de eerste twee films: Religie als machtsmiddel. Deze film is veel meer uit een andere wereld. Met zeer fraaie locaties. En voor een Pasolini opvallend apolitiek en zelfs optimistisch. In zekere zin meer de anti-Salo (Salo was de film die hij hierna zou maken) dan de opvolger van Decameron en The Canterbury Tales