The Terror (1963)

Mensen, mensen, wat een drol van een film. Misschien wel de lelijkst gedraaide film ooit (hoewel ook de kwaliteit van de dvd de film niet ten goede kwam).

Dat het verhaal volstrekt onzinnig is, de plottwist op het eind, nergens op sloeg, de geloofwaardigheid (ook binnen het genre) ver te zoeken is en er sprake is van allerlei jatwerk (vooral Dracula), is nog niet zo heel erg. Erger is dat er met behulp van allerlei grote namen (in wording) geen moment spanning wordt gecreëerd. De film lijdt aan een overdaad aan muziek, van de slechtste effecten ooit in een film en nogmaals dat volslagen belachelijke script. Bovendien neemt 'de film' zich veel te serieus.

Zag (geheel bij toeval) die andere the Haunting uit hetzelfde jaar op dezelfde dag. Die is toch wel heel wat beter. 1 ster.

Deze film wist het al in de eerste seconde duidelijk te maken dat het complete rommel was. Onmiddelijk valt op hoe lelijk en rommelig de film wel niet is. En ook de afgrijselijke muziek wordt meteen ingezet. Gedurende de rest van de film blijft het hetzelfde, op een paar minuten hier en daar na. Het acteerwerk is ook niks, ondanks Karloff en Nicholson, maar dat verbaast niets want geen enkele acteur zou waarschijnlijk goed kunnen presteren in een film als dit. Lees voor de aardigheid ook eens de trivia van deze film op IMDB, dan wordt het duidelijk waarom deze film zo slecht is. Belachelijke productie-omstandigheden. Regisseur Roger Corman is een cultregisseur, maar ik hoop dat The Terror zijn slechtste werk is, want anders hoef ik de rest niet te zien.

1*

Behoorlijk sfeervolle horrorklassieker met een nog jonge Jack Nicholson en natuurlijk hét icoon in de geschiedenis van het horrorgenre: Boris Karloff. Het meest positieve aan deze film vond ik raar genoeg de slechte beeldkwaliteit die enorm veel sfeer geeft aan deze film. De beginscène langs het strand met André Duvalier (Nicholson) heeft iets angstaanjagends, niet eng in de pure betekenis van het woord maar het geeft wel een sinistere sfeer.

De sfeer was dus zoals ik aanhaalde het meest positieve element aan deze film want afgezien daarvan was het allemaal maar aan de magere kant. Zo was het verhaal niet altijd even duidelijk of nam het rare wendingen en vond ik zowel Nicholson als Karloff geen buitengewone acteerprestatie neerzetten. Karloff had beter vervangen kunnen worden door iemand die er wat angstaanjagender uitziet, terwijl Nicholson dan weer niet genoeg sympathie uitstraalde voor zijn rol. De effecten vond ik ook hopeloos ouderwets, zo kwam de transformatie van het gezicht van Helene (in de laatste scène) nogal nep over door die overlappende beelden. In de originele versie van Jekyll & Hyde uit '31 werd dat trucje ook al toegepast, deze film is dertig jaar jonger.

Al bij al is het toch wel eens een aanrader om gezien te hebben, al is het maar omwille van de sfeer in deze film. Plus de combinatie van een stokoude Boris Karloff die al van voor de eerste geluidsfilms acteert en een nog heel jonge Jack Nicholson die nu nog altijd actief is als acteur is zeldzaam.

2.5 sterren

Flauwe griezelfilm.

Wat vooral tegenvalt is het plot. Het rammelt en wordt traag uitgevoerd, ondanks de verrassende twist. Daarnaast zijn de acteerprestaties van Nicholson en Karloff ook niet wat je er van zou verwachten. Wat overblijft is een vrij standaard low-budget film met dito uitvoering. Ook de hulp van Nicholson en Coppola mocht niet baten.

De DVD-release van 'Extreme' is overigens jammerlijk van een slechte beeldkwaliteit.

Doorsnee.

Bekeken met commentaar van James & Mike van Cinemassacre. Zonder hun hulp was ik er waarschijnlijk nooit doorheen gekomen. Afzichtelijke film, eigenlijk in alles. Een absolute ramp qua productie, daar kun je niet omheen. Sommige gaan daar dan de schoonheid van inzien, heb ik zelf ook vaak genoeg, maar hier schiet dat aan me voorbij. Nicholson is stuurloos en Karloff is slechts een troef. Wel een erg goede troef, toegegeven! Zijn ook veel slechte versies van in omloop (public domain eh..), maar de BR versie schijnt oke te zijn. The Terror is hoe dan ook niet Corman's visitekaartje..

Niet eens zo slecht als ik me herinnerde uit de tijd dat mijn lokale filmhuis een heuse Roger Corman-cyclus organiseerde. Wat deze film als pluspunten heeft zijn in ieder geval een oude maar nog altijd waardige (en nog altijd uniek fraserende) Boris Karloff, een jonge Jack Nicholson, een behoorlijk aantrekkelijke Sandra Knight, de in zowel kwantitatief als dramatisch opzicht overdonderende muziek die af en toe bijna als een droomverschijning klinkt, en een aardig sfeertje dat (zoals al meer gebruikers hier opmerken) geholpen wordt door de vage en donkere Extreme-DVD, maar dat misschien nog veel beter tot z'n recht zou zijn gekomen op een goede transfer (zoals schijnbaar het geval is op de HD Cinema Classics Blu-ray). Mooi dus om hem nu leuker te vinden dan vroeger, maar dat maakt er dan ook weer niet meteen een goede film van. Jack Nicholson: "That film is immortal. There's no question about it. I was absurd. [...] It was the only completely scripted movie in the history of Hollywood in which there is actually no story." (hoewel de meningen dan ook weer verdeeld zijn over hoeveel script er ècht was –schijnbaar had alleen Karloff wat dialoog toen Corman met de opnames begon– maar goed, de strekking van Nicholsons opmerking is duidelijk.)

Ofwel heb ik echt een slechte print, nochtans originele film ( Extreme ), maar de film lijkt gewoon nog 20 jaar ouder dan het is. Saaie bedoening, enige lichtpuntjes zijn de mysterieuze settings zoals de mistige klippen aan de zee en het kasteel. Het verhaal weet niet echt te boeien en de bekende acteurs kunnen het ook niet hoger tillen. De twist op het einde is wel leuk, maar te weinig voor een voldoende. 4/10

Een film die beroemder is door de productie-omstandigheden dan door de inhoud van de film. In deze vroege periode van Corman waren zijn belangrijkste en meest ambitieuze films zijn Edgar Allen Poe verfilmingen. Moderne horror bestond nog nauwelijks en dat waren de sensationeel griezelige films van toen. Nu zijn ze in onze ogen theatraal en braaf. The Raven was zo'n Corman productie. Maar voor hem aan de dure kant, dus wat deed Corman, hij zorgde dat het decor iets langer bleef staan, zorgde dat hij Karloff nog twee dagen tot zijn beschikking had en verfilmde een verhaal over de spokende geest van een mooie vrouw of zoiets. Karloff trok de kar en Nicholson die een veel grotere rol heeft was gewoon een van de vele jonge mensen met wie Corman zich omringde (die deden hun werk namelijk voor bijna niets). Net zoals Coppola en Hellman bijvoorbeeld. Zijn beroemdheid zou pas later komen. En zo had hij in een paar dagen tijd nog een film met een budget dat dichtbij niets kwam. En die film is The Terror.

The Terror is best kijkbaar maar ook tamelijk saai en traag. Er is in weze niet zoveel om de filmlengte mee vol te maken. Het geheel wordt opgepompt met muziek die verdwaalt lijkt en in een film hoort die oneindig veel grootser is als deze.

Overigens had Corman nog materiaal over toen de film af was. Dat werd de basis voor het erg goede Targets. Het door hem geproduceerde debuut van Peter Bogdanovich. En dat waren dus drie films. En zo kwam het, lieve mensen, dat Corman naar verluid nooit een verlieslatende film maakte.

Jaren terug al eens aangeschaft in de verwachting dat namen als Nicholson en Karloff een bepaalde garantie waren voor een voor mij onbekende klassieker. Maar niets bleek minder waar toen ik de comments en cijfergemiddeldes zag en de trek om hier aan te beginnen me toch wel ontnomen werd. Jarenlang lag de film in de kast en gisteren dan toch uiteindelijk maar eens geprobeerd onder het mom van; dan zijn we daar ook maar weer vanaf.

En ach, zo slecht begint het nog niet eens met de intro, de oude man dwalend door de catacomben, en de tekenfilm/ animatie die daarna volgt als titelrol. Het begin herbergt zeker een bepaalde stijl en sfeer, maar die wordt helaas snel tenietgedaan met het karakter van Nicholson dwalend over het strand, iets dat benoemd kan worden als een warrige en oninteressante fase. En eigenlijk strekt zich dat over hele film uit, Andre die in die zin achter Ilse aanzit, iets dat mij volstrekt onduidelijk is en net zo min interessant blijkt te zijn.

De opzwepende en ouderwets spannend soundtrack is is best wel lekker te noemen, de aankomst op het kasteel, locatie, decor, settings en sfeer is dan best wel weer oké te noemen, toch wordt er uiteindelijk veel te weinig mee gedaan en sleept de film van maar 80 minuten zich moeizaam naar zijn einde en apotheose die er trouwens ook even belachelijk uitziet met de worsteling tussen Ilse en de Baron. Het lijkt er zelfs op dat Ilse op een gegeven moment staat lachen net alsof het een dolletje is.

Nee dit mag wel duidelijk zijn, snel een einde aanbreiden en door met de volgende, want dit was niet veel soeps.