The Innocents (1961)

De eerste helft van de film is erg goed. Goed verhaal en fijne sfeervolle beelden. De hoofdpersoon is een beetje over de top, maar de kinderen doen het prima.

Maar op een gegeven moment gaat het voor mij de verkeerde kant op. Misschien ligt het aan mij, maar van het einde begreep ik helemaal niets. Vandaar mijn cijfer.

Een bijzonder sfeervolle mystery horror over een soort van spookverhaal. Zeer vakkundig ineengezet met een sublieme cinematografie. Beeld, setting en sound waren van een hoog niveau. Zo’n groot landhuis, kasteel eigenlijk, met een prachtige tuin en vele geheimzinnige kamers. Een sound met krakende deuren en trappen, een ijzingwekkende soundtrack en een plotse stilte in de tuin.

Ook het acteerwerk was op niveau, zeker van Kerr. Maar ook de anderen spelen goed, ook al waren de kinderen bij momenten irritant. Een sterk verhaal ook waarbij de spanning wordt vastgehouden eenwording opgebouwd.

Alleen viel het einde wat tegen. Ik had er wat meer van verwacht. Een zuivere confrontatie bijvoorbeeld en een iets inventiever idee om de vloek op te heffen. Het hele mysterie van de familie blijft al bij al iets te pover uitgewerkt. Cruciaal wellicht voor dergelijke film, maar ik genoot zo van ál de rest, dat ik ermee kan leven.

Prachtig geschoten, maar verschrikkelijk saai.

Prachtige film met lekker uitbundige fotografie en een prachtrol van Kerr. Prachtige fotografie die van een paradijs een kwaadaardige plaats maken. Fijne timing die alles in verbinding houdt met de werkelijkheid, maar toch is alles net uit evenwicht. Maar is dat Kerrs blik of de objectieve waarheid? Een film die veel invloed had. Heb ervan genoten.

Wow, voor een jaren 60 film was dit technisch wel een pareltje. Beeldkwaliteit en qua vormgeving ver voor op zijn tijd. Spijtig genoeg was het einde redelijk teleurstellend.

3*

The Innocents legde in 2023 ineens vanuit het niets beslag op een zeer verdienstelijke plek 665 in de MM Top 1000. Opvallend, temeer deze film het nog nooit eerder tot één van de top 1000 lijstjes schopte. Room at the Top (1959) van regisseur Clayton zag ik in april 2023 (staat op het moment van schrijven nog steeds op Netflix trouwens) en kon mij zeer bekoren (4,0). Dus deze The Innocents leek op voorhand wel een kolfje naar mijn hand.

En raak was het! Het is werkelijk waar een magnifiek geschoten spookverhaal van Jack Clayton. Zet de film op een willekeurig moment op pauze en je hebt op zeker een still te pakken waar je als liefhebber likkebaardend naar kunt kijken. Zelden vertoonde beeldenpracht in schitterend zwart-wit.

Deborah Kerr speelt hier een heerlijke rol als de Britse gouvernante Miss Giddens die de zorg/opvoeding voor haar rekening neemt voor de twee kinderen genaamd Myles en Flores. Ook de kids spelen een puike rol.

Het verhaal is bijzonder sfeervol en tot in de puntjes verzorgd, maar blijft wel keurig netjes binnen de lijntjes. Verwacht hier geen hele spannende plotwendingen. Het einde is vrij abrupt. Maar dan ben je inmiddels visueel al zo ontzettend in de watten gelegd, dat het ook niet heel erg uit maakt. Dikke 4 voor The Innocents!

Zeer gestileerd maar weinig boeiend. Niet alleen door het plot dat voor mij te voor de hand lag. De waanbeelden zijn toch vrij duidelijk, het kind is bezeten en het is dus wachten tot het besef er is. Maar ook de verkenning van droom versus realiteit is volgens mij te zwak uitgewerkt. Zitten we in de geest van Kerr ? Prachtig camerawerk en een meer Engelse gotiek zal je niet vlug vinden maar toch vond ik de film een lichte teleurstelling.

Spookhuisfilms. Het is een subgenre waar ik niet echt hoog mee oploop. De meeste van deze films hebben hetzelfde verloop en grote verrassingen zitten er vaak niet in. Dat is iets waar deze The Innocents ook last van heeft, maar gezien de leeftijd van deze film kan ik dat beter plaatsen. Hier zijn het twee kinderen die bezeten zijn door twee overleden bediendes die op die manier hun relatie kunnen voortzetten. Qua plot is het weinig bijzonders waardoor het einde van vrij ver voorspelbaar is.

Voor de echte schrikmomenten hoef je deze film niet op te zetten. Er zit 1 sterk schrikmoment in wanneer de geest van Quint op het balkon toestapt naar Miss Giddens. Heerlijk schrikmoment wanneer zijn gezicht aan het raam verschijnt. Zijn geliefde, Miss Jessel verschijnt een aantal keren tussen het riet of achter het bureau, maar echt eng waren deze momenten niet.

The Innocents moet het vooral hebben van andere zaken zoals het gekraak en de stemmen in het huis, het creepy kinderliedje en het goede acteerwerk van Deborah Kerr en de kinderen die op bepaalde momenten best eng uit de hoek komen door zich volwassen te gedragen.

2.5*

Een playboy is door een overlijden tegen zijn zin voogd geworden van zijn neefje Miles (Martin Stephens) en nichtje Flora (Pamela Franklin). Hij heeft ze geparkeerd op zijn buitenhuis in het plaatsje Bly, terwijl hij zelf zijn jetsetleven in Londen en andere steden blijft leven. Hij huurt miss Giddens (Deborah Kerr) in als gouvernante, met als opdracht hem vooral nooit te storen. Er was ook iets met de vorige gouvernante, maar dat vindt ze wel uit. Dat buitenhuis blijkt een enorm landhuis en waar behalve de kinderen en miss Giddens alleen wat ander personeel is, waaronder huishoudster mrs. Grose (Megs Jenkins), het enige andere personeelslid dat we in de film te zien krijgen. Al bij aankomst blijkt er een erg raar sfeertje te hangen. Die vorige gouvernante blijkt een onstuimige relatie (misbruik of sadomasochisme?) met een ander personeelslid, Quint, te hebben gehad en beiden zijn op mysterieuze wijze overleden. Miss Giddens denkt dat ze nog rondspoken in Bly, maar misschien zijn het wel de onderdrukte verlangens van deze domineesdochter, opgegroeid in "a house too small for secrets", die naar boven komen bij de verhalen over het onstuimige liefdesleven van haar voorganger. Of, dat is de meest duistere interpretatie, houdt ze te veel van kinderen? Een verklaring die wordt gevoed door dat moment, maar ook haar openingszinnen:

All I want to do is save the children, not destroy them. More than anything, I love children. More than anything. They need affection. Love. Someone who will belong to them, and to whom they will belong.

The Innocents is een vaste bewoner van lijstjes van beste horrorfilms allertijden, maar om de een of andere reden ook een vaste bewoner van "not available on any services", terwijl het gewoon een 20th Century Fox film is. Dus een buitenkansje dat De Uitkijk de film nu vertoont, waarschijnlijk gewoon vanaf de Criterion release. En de nieuwe stoelen zijn eindelijk gearriveerd in De Uitkijk, dus je kunt weer overal zitten. Er zijn nu zelfs bekerhouders!

De film is gebaseerd op de klassieke gothic horrornovelle The Turning of the Screw van Henry James. Daar werd een succesvol toneelstuk van gemaakt onder de titel The Innocents, waar deze film een adaptatie van zou zijn. Alleen ging dat toneelstuk recht vooruit voor de film als spookverhaal, terwijl regisseur Jack Clayton juist zo mooi vond dat het verhaal ook kan worden geïnterpreteerd als een verhaal over gek worden van onderdrukte seksuele verlangens in Victoriaans Engeland. Nou kende Clayton Truman Capote van een eerder project en die heeft even drie weken pauze genomen van het schrijven van niets minder dan In Cold Blood om alles even zo dubbelzinnig mogelijk te maken. Dus is de in topvorm verkerende Capote eens helemaal los gegaan, met als resultaat een meesterwerk van Freudiaanse psychoseksuele horror.

Mrs. Grose: A person ought to keep quiet about it.

Miss Giddens: You must tell me.

Mrs. Grose: Oh, miss, there's things I've seen I... I'm ashamed to say.

Miss Giddens: Go on.

Mrs. Grose: Rooms... used by daylight... as though they were dark woods.

Miss Giddens: They didn't care that you saw them? And the children?

Mrs. Grose: I can't say, miss. I... I don't know what the children saw. But they used to follow Quint and Miss Jessel, trailing along behind, hand in hand, whispering. There was too much whispering in this house, miss.

Miss Giddens: Oh, yes, I can imagine. Yes, I can imagine what sort of things they whispered about. Quint, Miles. I can hear them together.

Een nogal literaire film dus. Meestal is het een kleine ergernis al een film zonder ondertitels wordt vertoond, maar hier was het eigenlijk wel goed. Zo een zinnetje als "A person ought to keep quiet about it" alleen al, probeer de lading daarvan maar eens goed te vangen in een ondertitel ("Van zulke dingen spreekt men niet"?)

Maar The Innocents is visueel ook gewoon een feest. Clayton en 2-voudige Oscar-winnende DP Freddie Francis gebruiken zwart-wit cinematografie precies zoals je dat wilt in een spookhuisfilm: veel flikkerende kaarsen, schaduwen die over gezichten vallen en ramen waarachter schaduwen bewegen. Ook is er heel vet gebruik van dingen als deep focus en aparte composities, zoals hier.

De film was ook één van de eerste die elektronische geluiden op de soundtrack gebruikte, van pionier Daphne Oram. Over haar vond ik dit filmpje, dat niet echt heel veel met de film te maken heeft, maar te leuk is om niet te gebruiken:

En dan maken de acteurs het af. Stephens en Franklin zijn allebei doodeng. Franklin kan dan ook nog gillen dat het door merg en been gaat, terwijl Stephens uitblinkt in sinistere dubbelzinnigheid. Maar dit is toch echt de film van Deborah Kerr. 14 jaar nadat ze de hoofdrol speelde in dat andere meesterwerk van onderdrukte seksuele verlangens, Black Narcissus, laat Kerr hier weer eens zien waarom ze zes keer werd genomineerd voor de Oscar (en nooit won, boe!). Ze straalt zowel kwetsbaarheid als intelligentie en determinatie uit. En ze zit in bijna elke scene.

Deze film, met zijn literaire script en waarin geen druppel bloed vloeit, is ongeveer het tegenovergestelde van de tieten-en-goor-slasher die toch een beetje het idee van horror is geworden. Maar hij is er zeker niet minder eng om - ook nu nog - en de seksuele spanning is 100x zo hoog als in die films.

(Gezien in De Uitkijk)