The Innocents (1961)

Uiterst sfeervolle film met schitterende zwart-wit beelden en inderdaad één van de betere 'haunted house' films. Erg goed sfeertje (hier en daar ook behoorlijk angstaanjagend), effectieve schrikmomenten en ook uitstekend acteerwerk. Met name hoofdrolspeelster Kerr en de twee kinderen Stephens en Franklin deden het erg goed. Eén van de mooiste momenten was naar mijn mening het begin van de film (nog voor de credits), waarin Flora te horen is met het schitterende en erg sfeervolle liedje O Willow Waly (welke overigens een aantal keer in de film is verwerkt). Prachtig nummer, past erg goed bij de sfeer van de film.

4 sterren voor The Innocents.

Zeer spannende en sfeervolle zwart-wit film die het deze keer niet hoeft te hebben van schaduwen, maar gewoon van een oud landgoed, een goed verhaal, fluisterende stemmen, gekraak en gepiep, een kinderliedje, en fantastische vertolkingen van Kerr en de twee kinderen...het gegil van Pamela Franklin overtreft alle klassieke screamqueens.

Liefhebbers van 'spookfilms' als Séance on a Wet Afternoon, The Haunting en Rebecca kunnen hiermee verder hun vingers aflikken (of nagels kortwieken).

Ben er niet echt van ondersteboven.

Gekeken omdat hij in Hemdale's top 10 staat en wel weer eens zin had in een wat oudere film. Maar helaas was het niet veel voor mij. Wat vaak het probleem is met oude horror/suspence films is dat het is gericht op het publiek van die tijd. Logisch ook. Maar het is helaas bijna 2007 en dan is deze uitwerking toch allesbehalve eng. Had ik ook al met horror klassiekers als The Exorcist

en Rosemary's Baby.

Het is geen vreselijke film verder, netjes in beeld gebracht en opzich was ik wel benieuwd naar de climax. Waardoor ik dus redelijk makkelijk die 100 minuten door kwam, maar ik ben bang dat ik in 2007 al niet meer weet dat ik deze film gezien heb.

Naar mijn mening niet de tand des tijds doorstaan. Maar voor de liefhebbers van geestenhorror vast nog wel leuk.

2.5*

Dé klassieker onder de spookhuisklassiekers.

Al kan je je afvragen of dat wel helemaal terecht is. Quasi nooit, hetzij dan met de puike acteerprestaties, geeft The Innocents blijk deze klassiekerstatus te verdienen. Vermakelijk is het allemaal wel en voor een film uit '61 zit er wonderwel genoeg vaart in, maar daar blijft het dan ook bij. Wat nog het meest opvalt is, waar andere spookhuishorrors gothische sfeer uitademen, de decors in deze film betrekkelijk inspiratieloos blijven. Toegegeven, het landhuis met gigantische trappenhal en ontelbare kamers is indrukwekkend, maar deze kwaliteit wordt te weinig uitgespeeld op visueel vlak. Ook de talloze buitenopnames zijn zo kleurloos, zo grijs. Opnieuw hetzelfde verhaal hier, de immense bloementuin is werkelijk betoverend, maar weet door saaie fotografie en gebrek aan contrast de kijker niet echt te prikkelen. Pas wanneer naar het einde toe er meer nachtelijke scènes komen, wordt ook de belichting beter en schijnt de cameraman eindelijk door te hebben dat z'n kijkdoos hét middel is om de suggestieve waanzin richting publiek te katapulteren.

Visueel moddert deze prent maar wat aan en dus ben je al snel aangewezen op de narratieve kwaliteiten van dit griezelverhaal. Behalve de wat plotse en vage climax zit alles vrij strak in mekaar en wordt de spanning van begin tot einde traag maar gestaag opgebouwd. De eerste ontmoeting met de kleine Miles voorspelt niet veel goeds. De toon is meteen gezet en de regisseur weet die, samen met de acteurs die stuk voor stuk uitstekend (en dat is een understatement) werk afleveren, aan te houden tot de aftiteling. Verder niet spectaculair, maar gewoon oerdegelijk; zoals het hoort.

Kortom een film die wat te lijden heeft onder z'n status en daarmee wellicht niet alle verwachtingen kan inlossen maar die objectief gezien genoeg in huis heeft om de volledige speeltijd te boeien.

Ik kan me wel vinden in Halcyons bericht.

Dat Deborah Kerr een sterk staaltje acteerwerk laat zien staat als een paal boven water en de kinderen zijn verschrikkelijk creepy. Of ze goed actere is een andere zaak, maar die lachjes, die stemmetjes, zo onverstoorbaar en hun manier van spreken lijkt zo... volwassen... enger zal je ze niet vinden ! Was het moment dat Miles Miss Gibbens kust niet shoking in die tijd ? Brrr..

Maar het grootste mankement is dat, zoals Halcyon al aanhaalde, de film minder gotisch is dan het zich wil voordoen. Het kasteel is hét decor voor zulke films maar hier wordt het dit gegeven weinig benut met een nogal saaie cinematografie. Pas op het einde begint het er wat beter uit te zien, in de nachtelijke scenes, waar er meer met donker en licht wordt gewerkt. De aanloop naar de climax ziet er dan ook veel dreigender uit, wat ik niet kan zeggen over de rest van de film. Het script is van Truman Capote, grote naam, maar daar heb ik niet veel van gemerkt.

Het verhaal zit vrij goed in elkaar maar het is vooral het snakken naar een schokkende twist op het einde dat de aandacht erin houdt omdat je wel weet dat die in zulke films erin komt. Uiteindelijk wordt er meer veel aandacht besteed aan een steeds meer neurotisch wordende Kerr die als een geagiteerde speurhond door het kasteel loopt dan aan het visueel aspect en dat is spijtig.

Over het algemeen een teleurstelling

2.5* (ben vandaag niet mild)

Een heerlijke sfeer, prachtige fotografie en een bizarre pedofiele ondertoon tekenen deze spookhuisfilm die helaas niet zijn kracht haalt uit spanning. Spanning die men toch wel zoekt bij het opzetten van een film als deze. Toch zorgen eerdergenoemde argumenten en de sterke karakteropbouw, inclusief zijn onderhuidse spanningen, dat The Innocents als een huis staat tussen films als The Haunting e.d. Ook hier fungeert het huis als een spiegel van de geest van de hoofdrolspeelster en valt de film eerder onder de categorie psycholgische thriller dan horror. Zonder valse verwachtingen is The Innocents een dijk van een film.

4*

Griezelige blauwdruk.

Inmiddels wel ingehaald door betere varianten van het thema.

Visueel keurig, met dank aan het mooie decor. De acteerprestaties, met name van de kinderen zijn, in orde. Het geschmier van Kerr begint tegen het einde ietwat te storen. Evenals het uit de bocht vliegende verhaaltje. Toch kent de film genoeg griezelige momenten en een duister sfeertje.

Goed.

Leuk om in een 'vroege' film als deze al de basiselementen te zien van vergelijkbare films van nu. Vooral op Blu-Ray ziet de film er strak uit. Goed verzorgd zwart-wit en mooie compositie in de shots werken sfeerverhogend. Wat de film voor mij echter compleet onderuit haalt zijn de acteurs (of ligt het enkel aan de personages?). Kindacteurs in films spreken mij sowieso al niet snel aan, maar als ze dan ook nog zo vreselijk op je zenuwen werken als deze koters trek ik het gewoon niet meer. Dat tergende bekakte Britse accent en schijnheilige gedoe. Die Kinderen-voor-Kinderen hoge stemmetjes. Ronduit afschuwelijk. Deborah Kerr acteert vervolgens op hetzelfde niveau en een vergelijkbare toon als de kinderen, dat maakt het allemaal niet veel leuker om aan te horen. Ik begon de karakters zo intens te haten dat ik geen plezier meer uit de film kon halen. Onsympathieke personages hoeven geen probleem te zijn. Hier nam het echter extreme vormen aan.

2.0*

Leuk om deze spookhuisklassieker ook een keer te hebben gezien.

Echt indrukwekkend wordt het nooit, maar vermakelijk is het allemaal wel. Kerr acteert vrij aardig, maar het zijn vooral de kinderen die enigszins indruk maken. Die lachjes zijn behoorlijk onaangenaam en ook het steeds terugkerende deuntje is erg goed en draagt bij aan de sterke sfeer van de film.

De setting en locatie is ook wel goed, al had het nog wat huiveringwekkender gekund. Ondanks dat er redelijk wat vaart in de film zit, zit er verder vrij weinig actie in. Hierdoor vond ik de film op sommige momenten licht inzakken. Verder is de film zoals gezegd erg sfeervol, maar niet zo spannend als gehoopt.

De film is duidelijk een inspiratiebron geweest voor bijvoorbeeld een film als “The Others”, die wel de spanning bezit, waar het hier aan ontbreekt. Gelukkig heeft The Innocents nog genoeg elementen om te vermaken, waardoor ik uiteindelijk toch nog vrij makkelijk op een voldoende uitkom.

3,0*

Sfeervolle prent inderdaad, met name vanwege dat fantastische kinderdeuntje als rode draad. Ik heb volgens mij nog niet eerder gezien dat de fimmuziek doorloopt onder de intro van de productiemaatschappij of het is me nooit eerder opgevallen. The Innocents heeft ook een goed-werkend mysterie, en de verschijningen van de vrouw tussen het riet, en vooral die van Quint die de eerste keer op het raam afloopt en terugdeinst zijn behoorlijk sterk.

Dat kinderen vrijwel nooit goed kunnen acteren wordt trouwens goed 'uitgenut' door ze zogenaamd bezeten te laten zijn door volwassenen en dus ongepast serieus kunnen doen, vond het in ieder geval hier dus geen stoorfactor, eerder wantrouw wekkend. Maar de langverwachte finale stelt teleur (nogal chaotisch), en hoewel de buitenscenes fraai zijn geschoten in zwart-wit ben ik het gedeeltelijk eens met enkele kritieken op de cinematografie: het landhuis is enorm maar als je kijkt naar bijvoorbeeld het veel kleinere huis uit Black Christmas, oogt dat zelfs groter puur vanwege het camerawerk.

Aangetrokken door de hoge scores maar onwetend over het horrorachtige van deze film.

Gelukkig haalden de speciale effecten, die met dergelijke films gepaard gaan, niet de bovenhand.

Genotswaarde bleef aldus, in mijn geval, beperkt tot de waardering van de acteurs, ook van de kinderen natuurlijk, het prachtig taalgebruik en uitspraak van Deborah inbegrepen.

Zeggen dat de film er niet in slaagt als een thriller de spanning op te drijven ware beslist onjuist.

Na de ontgoochelingen van "The City of the Dead" en vooral "Carnival of Souls", hoopte ik dat "The Innocents" me eindelijk wat meer sfeer, diepgang en vooral een beter verhaal en interessantere karakters zou geven. Van het begin had ik gehoopt dat de film zou zijn zoals "The Others" van Nicole Kidman en ik denk dat ik dat min of meer heb gekregen. Er zit natuurlijk meer dan 30 jaar tussen deze films dus ik vind het normaal dat "The Others" toch wat meer schrikmomenten had. Maar de setting in "The Innocents" vind ik grandioos, zelfs meer omdat het in zwart/wit is gefilmd. Niet zozeer wat er gebeurd maar de hele omgeving, de belichting creëert spanning. De verschijningen die mevrouw Kerr te zien krijgt zijn toch wel dreigend. Een sterk verhaal ook en een wel erg gedurfd thema voor de tijd en misschien zelfs meer nu. Wel subtiel gedaan alsook de verwoordingen zijn knap. Ik kan er inkomen dat sommige mensen het saai kunnen vinden, maar als je de film gaat bekijken met de instelling om te griezelen kom je bedrogen uit. Ik heb echter van alles genomen en die tune en tekst van "The Willow Waly" is lief en creepy tegelijk. Krijg nu veel zin om het boek eens te lezen. Ik heb de DVD-versie en ik kan zeker de "filmed introduction" aanbevelen die interessante info geeft over de achtergrond van de film. Zeker niet de trailer bekijken voor je de film kijkt, die verklapt teveel.

Een vroege psychologische horror die mij in positieve zin heeft verrast. Je moet hem misschien meerdere keren bekijken om hem helemaal te bevatten maar dat maakt de film dus wel sterk: als je na afloop nog in je hoofd bezig bent met de film.

Het zwart-wit werkt ook sfeerverhogend. De volwassen houding en taal die de kinderen uitkramen "my dear" is ook erg passend bij de subtiele creepyness van The Innocents.

Prima.

Prima film op zich (met dank aan baspls voor de 'tip' bij The Others (2001), inderdaad een vergelijkbare sfeer en (in de verte) verhaal, met gelukkig een compleet andere ontknoping waardoor beide prima bekijkbaar zijn, mijn voorkeur blijft overigens met 5* uitgaan naar The Others). De sfeer zit er ook bij deze film goed in, en er wordt behoorlijk geacteerd, soms wel overgeacteerd zoals wel vaker in de stijl van oudere films. Ik zat heel de tijd op een ruime 3,5*, ware het niet dat het op den duur wat in herhaling valt en het dubieuze ook op het einde wordt vastgehouden. Op de een of andere manier vond ik het einde een grote teleurstelling waardoor er een halfje van de score afgaat. Na het wat te laten bezinken gaat het einde op zich wel, maar het laat bij mij wel nog steeds een gevoel van "is dat alles?" achter. Voor mij kwam het ook een beetje als plotgat over omdat de insinuaties steeds een hele andere kant op wijzen, waardoor het gedrag van de kinderen achteraf niet zo aansluit op dat einde. 3*

"We lay my love and I, beneath the weeping willow. But now alone I lie and weep beside the tree. Singing "Oh willow waly" by the tree that weeps with me. Singing "Oh willow waly" till my lover return to me. We lay my love and I beneath the weeping willow. A broken heart have I. Oh willow I die, oh willow I die..."

Sinds dat ik The Others had gezien was ik al benieuwt naar The Innocents, nu heb ik de film dan gezien.

Miss Giddens is de nieuwe gouvernante van twee weeskinderen die in een groot landhuis op het platte land wonen. Er zijn echter vreemde onverklaarbare verschijningen in het grote huis en uiteindelijk begint Miss Giddens te vermoeden dat er de kinderen iets in hun schild voeren...

De locatie is bijzonder sfeervol. Een prachtig groot huis met een schitterende tuin. De nacht-scènes waren echt zeer sfeervol. Toch had er wel wat meer gedaan kunnen worden met het grote huis, we zien voornamelijk de zelfde kamers.

De cinematografie is verzorgd door Freddie Francis, ook regisseur van Horror-films en later ook cinematograaf van The Elephant Man en Dune. De film is geschoten in prachtig zwart-wit cinemascope. Hetgeen de sfeer alleen maar vergroot, door de cinemascope lens lijkt het grote huid nog groter dan het al is. Hier viel me ook weer op hoe mooi schaduwen en close-ups van ogen zijn in zwart wit, komt waarschijnlijk door het contrast. Ook zag ik een aantal Split-diopter-shots die in de 60's in de mode kwamen, zien er altijd geweldig uit.

Ook de muziek helpt bij het scheppen van een sfeertje. Het creepy melodietje dat steeds maar terug blijft komen was bijzonder sfeervol en gaat niet zo snel meer uit je hoofd nadat je de film hebt gezien.

Ik zou The Others zeker geen remake van The Innocents willen noemen, eerder een film die bepaalde aspecten heeft overgenomen en duidelijk geïnspireerd is op The Innocents. Beide films zijn gebaseerd op The Turn of the Screw van Henry James (al wijkt The Others wel heel erg er vanaf).

Vind het eigenlijk jammer dat in veel spookhuis films de backstory altijd over recente doden gaat, ik zou het veel leuker vinden als het gaat over geesten die al veel langer ronddwalen. Toch vind ik de psychologische manier waarop het hier wordt uitgewerkt wel zeer geslaagd. Je twijfelt de hele tijd aan Mis Giddens en ook aan je zelf. Vooral de kinderen weten hoofdrolspeler en kijker goed op het verkeerde been te zetten.

Al met al is The Innocents net als The Haunting weer een erg sfeervolle en cinematografisch sterke spookhuis film, en had het weer iets beter gekund op bepaalde punten. Nog steeds zet mijn zoektocht naar de ultieme spookhuisfilm zich voort, maar dit is toch zeker een van de absolute hoogtepunten in het (sub-)genre. Aanrader.

Een uitstekende en tijdloze spookhuisfilm.
Deborah Kerr weet een soort oprechtheid uit te stralen in haar rol als de gouvernante Miss Giddens.
Verder vind ik dat met name de jonge Martin Stephens het erg goed doet als Miles.
Hij slaagt er goed in om zijn 'dubbelrol' (ik weet niet hoe ik het anders moet bewoorden) overtuigend te vertolken.
De geestverschijningen van Peter Quint en Miss Jessel blijven vaak wat schimmen op de achtergrond. Hierin is de tijdloze aanpak van de makers goed terug te zien, want zo pakt men het tegenwoordig soms nog steeds aan. Verder vind ik dat hierdoor de dreiging ook veel beter overkwam.
De soundtrack is ook goed en sfeer verhogend. Het melodietje uit de muziek doos (ook nog gebruik van gemaakt in latere films) is best creepy en de rest van de soundtrack is ook prima.
Deze film had er waarschijnlijk prachtig uitgezien in kleur, zeker gezien de prachtige setting. Toch moet ik zeggen dat de keuze voor zwart-wit een sterke was, want ook dit draagt bij: vooral aan de duistere sfeer die de film op gaat.
Haast wel 'het voorbeeld' voor een gotisch spookhuis verhaal'. Ik kan deze film alleen maar aanraden.

Veel elementen die later in veel spookhuis-films zouden terugkeren, zoals de enge pop, de muziekdoos, de gesloten kamers, verstoppertje spelen, creepy kinderen- The Innocents heeft duidelijk veel invloed gehad op het genre. Wist niet dat The Others op hetzelfde boek was gebaseerd, maar tijdens het kijken moest ik er wel regelmatig aan denken: letterlijk zegt Ms Giddens op een gegeven moment "you and...the others" tegen Miles.

De film vond ik er erg mooi uitzien in kraakhelder zwart-wit, en het is eigenlijk de hele filmduur supersfeervol. Missschien zijn mensen tegenwoordig te veel gewend aan plot twists en mindfucks dat het einde door sommigen als onbevredigend werd ervaren, ik vond het wel een knap einde- en nog steeds blijft wat onduidelijk hoe het gesteld was met de geestelijke vermogens van Ms Giddens- haar puriteinse afkeer van sex gekoppeld aan een ongezonde fascinatie voor Miles is wel voer voor psychologen.

Zeer knap geacteerd van de hele cast, maar in het bijzonder toch wel van Kerr.

Erg fijne spookhuis-film.

De film moet het vooral hebben van de mooie beelden en de sfeer die wordt gecreëerd. En daarmee zit het meer dan goed. De production design en de aankleding van de sets als de acteurs is schitterend. Dat zijn elementen die je in een film laten geloven en meenemen naar die wereld. Het verhaal is vrij basic, maar heeft genoeg om ruim anderhalf uur te vermaken. Daarbij is het tweede deel van de film van een wel erg hoog niveau. Clayton gaat daar helemaal los. Ook het acteerwerk tilt de film naar een hoger niveau. Kerr doet het fantastisch. Maar dat mag ook gezegd worden van de rest van de cast, waar vooral de kids overtuigend overkomen. Het verhaal maakt daar ook een geweldige ommekeer en laat je net als de acteurs twijfelen over wat er nu gaande is. Sfeervol is het ook nog eens. De belichting, de muziek, geluid. Alles wordt er aan gedaan om je zo ongemakkelijk mogelijk te laten voelen. En daar zijn de makers van The Innocents helemaal in geslaagd.

Creepy van begin tot eind. Heerlijke film.

But above anything else, I love the children

Een tijd geleden was ik op een uitverkoop van de plaatselijke bibliotheek en daar verkochten ze ook DVDs die al geruime tijd niet meer uitgeleend waren. Altijd fijn om eens tussen te snuisteren en ik kwam deze The Innocents tegen. Nog nooit van gehoord en ik vermoedde dat ik een relatief onbekende Hammer film was tegen gekomen. Dat blijkt uiteindelijk niet terecht te zijn, maar de aanwezigheid van Deborah Kerr was ook al reden genoeg om dit een kans te geven.

The Innocents kan makkelijk als een blauwdruk worden gezien voor het horror subgenre waar een oud herenhuis voor de kriebels zorgt. Films zoals The Others blijven het vandaag de dag ook nog altijd goed doen - die is trouwens op hetzelfde verhaal als The Innocents gebaseerd, al zijn het uiteindelijk toch twee verschillende films - maar er zijn er weinig die er zo'n heerlijke spanningsopbouw op nahouden als deze film. Het ultieme voorbeeld ook dat je veel meer sfeer kunt brengen door insinuatie dan door het tonen van choquerende beelden, iets waar horrors van de laatste jaren wat last van hebben. Soit, in ieder geval een fraai stukje regie van Jack Clayton. Ik ben sowieso wel fan van zwart-wit fotografie maar dit ziet er toch wel heel erg goed uit. Qua plot blijft dit ook wel voor de gehele speelduur boeien. Clayton zet je regelmatig op het verkeerde been en doet dat op een geloofwaardige manier, maar ik blijf ook wel gewoon fan van deze setting.

En Deborah Kerr is en blijft een degelijke actrice. Grappig eigenlijk hoe je in films rond babysitters/oppassers eigenlijk twee richtingen kunt uitgaan. Ofwel ben je Julie Andrews ofwel ben je Deborah Kerr en voor dit soort films werkt die laatste uiteraard het beste. Kerr weet een zekere gelaagdheid aan haar rol mee te geven die je meestal bij dit soort films mist en ook de wisselwerking met de twee kinderen is erg goed. Ik heb het al eerder aangegeven op de site dat ik niet zo'n fan ben van kinderen in een film, maar Martin Stephens en Pamela Franklin doen het uitstekend als Miles en Flora. Zeker Stephens is werkelijk erg overtuigend. Toffe rol ook nog van Michael Redgrave, zou daar eens wat meer van willen zien aangezien ik hem in Mr. Arkadin ook al de moeite waard vond.

Fijn! Had het niet direct verwacht, maar heb me danig geamuseerd met deze The Innocents. Had een ietwat achterhaalde film verwacht, maar kreeg een schitterende genre blauwdruk die over de gehele lijn blijft boeien. Visueel indrukwekkend en een geweldige Deborah Kerr zorgen ervoor dat dit de moeite waard is.

4*

Oude spookhuisfilm.

Met een stevige oud-Britse insteek, verwacht dus zeker geen blitse film. Op zich werkt het ook wel binnen de setting, maar in combinatie met een acuut gebrek aan spanning kan je je verwachtingen qua horror best vooraf wat bijstellen.

De moeder van alle spookfilms zou ik het niet noemen, eerder de overoverovergrootmoeder. Buiten wat flauwe experimentjes met de klankband en wat schimmen in de verte valt er bitterweinig te beleven. Personages zijn erg theatraal, zo ook de pogingen tot spanningsopbouw.

Het enige wat deze film dan nog een beetje redt is de setting en de cinematografie, die The Innocents nog een duister randje meegeeft. Maar indrukwekkend zou ik het niet willen noemen en het is allerminst voldoende om de hele film mee door te komen.

1.5*

Zeer mooie betoverende en spookachtige Neo-Victoriaanse romantiek. Gebaseerd op het alom bekende Victoriaanse boek “The Turn of the Screw” van Henry James. Hierin was de suggestie en de eigen fantasie belangrijker dan dat er daadwerkelijk ook iets ‘engs’ plaatsvindt. Legio aan andere films hebben zich door de jaren heen in meer of mindere maten laten inspireren door dit boek. Echter "The Innocents" was, wat ik heb kunnen ontdekken, de eerste. De meest bekende die gebruik maken van dit boek zijn de latere ‘El Orfanato’ (2008) en ‘The Others’ (2001) Helaas wordt The Innocents qua bekijken, in vergelijking met die films, heftig ondergewaardeerd. Heel jammer, maar dit zal wel aan de heersende mening liggen dat dit soort oudere films saai zijn. Ook dat de film geheel in het zwart-wit is gefilmd terwijl erin 1961 al Technicolor was, zal de film wel parten spelen. Enfin ...voor liefhebbers van modernere films zal het tegenvallen, aangezien er relatief gezien weinig actie is.

Als minpunt ervaar ik dit zelf niet! De zwart-wit tinten werken mee aan het creëren van een sinistere wereld waarin fictie en werkelijkheid nog maar moeilijk te scheiden zijn. De cinematografie was in handen van Freddie Francis, die later deze zwart-wit cinematografie nog eens over deed bij The Elephant Man van David Lynch. En menige prijs mocht ophalen voor zijn werk. Anders dan bij het eerder aangehaalde ‘The Others’ (2001) en het Victoriaans verhaal is dat na afloop van de film er meerdere interpretaties mogelijk zijn. Hierdoor kreeg de film meer diepgang en spookte een paar dagen later nog in mijn hoofd.

Actrice Deborah Kerr levert met deze moeilijke rol fantastisch werk af. Zij is de perfect gecast als de onervaren gouvernante Miss Giddens. Ook de twee kind-acteurs brengen het er prima vanaf. Waarbij de jonge Martin Stephens de meest creepy van het stel is. Er was dus maar weinig aan te merken op het acteerwerk.

Er zijn ook meer dan genoeg creepy momenten, al zijn het geen snelle jump-scares maar meer plotselinge angstaanjagende verschijningen die voor mij veel beter werkte. Als laatste was er nog de “theme-song; O Willow Waly" Je hoort dit liedje voor het eerst aan het begin, terwijl het beeld nog compleet zwart is, maar komt menigmaal terug. Het is ondanks, dat het onschuldig klinkt, ongelooflijk griezelig. Hiermee bewijst de film dat subtiliteit en verbeeldingskracht tien keer meer angstaanjagend kunnen zijn dan harde geluiden.

Niets minder dan een meesterlijke atmosferische horror!

Sterke sfeer en een mooie filmlocatie, vooral de buitenshots vond ik mooi maar ik had graag meer willen zien van het huis zelf. De spanning is op zich mooi opgebouwd en deed mij regelmatig denken aan het veel latere The Others.
Het verhaal wist mij niet altijd even veel te boeien, maar gelukkig maakt de onderhuidse spanning en de beklemmende sfeer veel goed. Deborah Kerr is trouwens ook niet erg om naar te moeten kijken! en haar fascinatie met Myles was 1 van de sterkste punten uit de film voor mij, tevens ook best gewaagd.

Aangenaam kijkvoer, boven gemiddeld maar in mijn ogen geen meesterwerk.
3,5*

Niet bijzonder.

Vond dit uiteindelijk niet echt een goed resultaat, ondanks het voor 1961 zeker wel uitblinkt in het genre. De film weet namelijk een aantal keer behoorlijk sfeervol te zijn, met hier en daar wat spoken die voorbij komen, maar echt spannend is het nergens.

Dat kan ermee te maken hebben dat het ook gewoon een oude film is, maar de film kent toch wel een duidelijk spanningsgebrek. Hier en daar vooral beklemmend in de eerste 40 minuten, daarna begint het allemaal wat door de mand te vallen.

Voor Deborah Kerr speelt een behoorlijk irritante rol, en ik denk dat dat theatrale niet aan het jaartal ligt, want Megs Jenkins als Mrs. Grose overklast haar maar ook de kinderen mogen zeker wel genoemd worden. Dit niveau wist Kerr nergens te halen.

Haast geen spanning, maar een goede locatie en prima acteerwerk met wat spookhuissfeer erbovenop brengen de film dan toch weer een klein stukje naar boven. Helaas was dit allemaal niet genoeg voor mij om dit een voldoende toe te kennen.

“It was only the wind, my dear.”

Sfeervolle en prachtig geschoten horrorfilm. Soms kan alleen de locatie waar het verhaal zich afspeelt al wonderen doen voor de spanning en gevoel van naderend onheil, en in The Innocents is dat zeker het geval. Het huis, de tuin, de natuur, de schitterende zwart-wit beelden etc. Alles werkt. Deborah Kerr is ook een charismatische hoofdrolspeelster en je weet tot het einde toe niet wat er zich allemaal in haar hoofd afspeelt, en wat echt is. De kindacteurs (Stephens en Franklin) doen het ook goed, en het einde laat gelukkig veel aan de interpretatie van de kijker over.

Een spookhuishorror die zich afspeelt in de Victoriaanse tijd. Ouderwetse kleding en haardracht, onderdanig personeel, rijtuigen en olielampen. Een ouderwets decorum in combinatie met de zwart-wit beelden plaatsen je met gemak ergens aan het eind van de 19e eeuw.

Een vermakelijke film. Het verhaal, waarin een nanny vreemde gebeurtenissen waarneemt die zich misschien in het echt voordoen of zich wellicht in haar hoofd afspelen, oogt opmerkelijk fris. Waan of geen waan? Dat is de vraag. De film behandelt dit thema allesbehalve oudbakken, stoffig en traag. Het verhaal oogt juist heel dynamisch.

Toch is aan de opwekking van de spanning wel af te lezen dat de film niet van recente datum is. De film stamt uit 1961. Een tijd waarin de horror zich ingetogener manifesteert dan heden ten dage.

De boosaardige kindertjes die onder de hoede van de nanny worden geplaatst, vertonen weliswaar duivels gedrag, maar de weergave daarvan is nooit expliciet. Subtiel en dubieus zijn woorden die beter passen.

In 1961 werd een kind over het algemeen nog als een onschuldig wezen beschouwd. Een gegeven waar je als filmmaker natuurlijk rekening mee hebt te houden. Begrijpelijk dat de maker voorzichtig is in de manifestatie van het kwaad en derhalve twijfel zaait over het waarheidsgehalte van de waarneming van de nanny.

De handelingen van de kinderen zijn nooit expliciet slecht. Hun gedrag is hoogstens twijfelachtig. De mogelijkheid dat er meer achter het kattenkwaad steekt, wekt echter heel effectief veel onderhuidse spanning op.

Als kijker vraag je je steeds af of de kinderen nu echt zo’n duivelse inborst hebben. Het is aangenaam wikken en wegen. Het hangt er maar van af met welke blijk je waarneemt. De kijk van de nanny is duidelijk. Zij is overtuigd. De kijker is dat niet. De mogelijkheid dat de nanny een ongezonde geestelijke conditie heeft, wordt door de regisseur Jack Clayton dan ook een film lang heel overtuigend als sluimerende mogelijkheid in leven gehouden.

The Innocents is een vermakelijke film met een fijne nostalgische aankleding. Met goed acteerwerk. Met een fijne dosis spanning. En met leuk giswerk.

Deze bewerking van een gotische vertelling van Henry James moet het hebben van een langzaam opgebouwde spanning en een suggestieve sfeer. Het kasteel op het Engelse platteland is een griezelige locatie, met een lange wenteltrap, veel kamertjes met bestofte snuisterijen, demonische beelden en kandelaars. Het verhaal kan op twee manieren geïnterpreteerd worden. Ofwel is er echt iets bovennatuurlijks aan de hand, ofwel is het psychologische horror en vindt het allemaal in de verbeelding van de gouvernante plaats.

Wit en zwart staan symbool voor onschuld tegenover het kwaad dat binnen probeert te dringen. Miss Giddens knipt witte rozen, maar ze staat ook onder een treurwilg. Het jongetje speelt met witte duiven, maar ook met een glibberige schildpad. Het meisje wordt geïntroduceerd als een engelachtig spiegelbeeld in het water, alsof ze in een droom verschijnt. De wind in de witte gordijnen geeft een spookachtig beeld. Er zijn felle contrasten tussen licht en donker. Vaak is het zeer donker, met een beetje kaarslicht. Soms is het gezicht van de gouvernante voor de ene helft donker en voor de andere helft belicht. Diepte en breedte van het scherm zijn volop benut, met deep focus en CinemaScope. Soms overlappen beelden in dissolve, vooral wanneer ze een nachtmerrie heeft met flarden van herinneringen.

Klankeffecten zijn effectief benut: wind, onweer, knarsende scharnieren en een krakende trap. De Fransman Georges Auric zorgde voor symfonische achtergrondmuziek. Tijdens de cruciale scènes waarin een geest verschijnt, zijn daar elektronische klanken aan toegevoegd, wat toen zeer vernieuwend was. Ze lijken te komen "van de andere zijde". Ook het melodietje van de muziekdoos heeft iets spookachtigs.

Deborah Kerr werd soms The English Rose genoemd. Ze was gracieus, en kon haar ogen opensperren om angst uit te drukken. Haar stijl past bij de victoriaanse periode, waarin strenge fatsoensnormen tot verdrongen verlangens en onderbewuste spanningen konden leiden. Het is een ijzingwekkend verhaal met veel symboliek en gelaagdheid.

Een Gotisch spookverhaal uit de ouwe doos die het niet van de pure horror moet hebben, maar wel sfeervol met een groot gotisch huis, heerlijke zwart-wit cinematografie en stijlvolle personages. De film is misschien niet meteen angstaanjagend, maar eerder beklemmend. De spanning wordt goed opgedreven en daar zorgt de schitterende Deborah Kerr mee voor. Sterke film!

Goeie film waarin een gouvernante de taak op zich neemt om voor twee kinderen te zorgen. Een spookverhaal zoals er wel meer van zijn. Maar wel met mooi camerawerk en sfeervol gebracht (et landgoed en het grote huis spelen hierbij ook een factor). De twee kind-acteurs doen het prima en Deborah Kerr ook in de hoofdrol.

Nondedorie ik had meer verwacht.

The Turn of the Screw is een verhaal wat al meerdere malen werd verfilmd maar bij het moderne publiek pas door Mike Flanagan bekend werd. Uiteraard heb ik dit gekeken en uitgebreid van genoten. Nu was ik zo benieuwd naar The Innocents door volgende factoren: Deborah Kerr is geweldig in The King and I, 60s B/W horror is helemaal mijn ding en gooi daar nog eens een Victoriaans sausje over en het is helemaal af.

Het verhaal is nog steeds erg sterk. Er wordt een intrigerend mysterie opgebouwd en het is bij vlagen erg eng. De film heeft zoveel goede scènes die werkelijk iconisch zijn. Bij vlagen zat ik op het puntje van mijn stoel en kon ik alleen maar met open mond naar het scherm staren. De beelden zijn fantastisch, schaduwen zijn dreigend en de camerabewegingen vloeiend. Er zijn duidelijk vakmensen aan het werk.

En toch werkt het niet helemaal. Er wordt iets te veel herhaald in dialogen, bepaalde scènes konden veel korter en de film duurde eigenlijk iets te lang voor zijn eigen goed. Ook het kind Flora kond me enorm op de zenuwen werken. Haar gegil en hysterisch gebrul werden verschrikkelijk irritant.

Er valt zo veel te analyseren over deze film. Er zijn vragen die totaal niet beantwoord worden en het is allemaal bewust erg vaag. De seksuele ondertoon is subliem en ook creepy. Zoveel goede factoren en toch is het niet wat ik gehoopt had. Erg vreemd. Als laatste nog een petje af voor Pamela Franklin die O'Willow Waly zo prachtig zingt doorheen de film. De openingsscène gaf me rillingen over mijn rug.

Voorlopig zal ik eindigen op een 3,5*

Een bijzonder sfeervolle mystery horror over een soort van spookverhaal. Zeer vakkundig ineengezet met een sublieme cinematografie. Beeld, setting en sound waren van een hoog niveau. Zo’n groot landhuis, kasteel eigenlijk, met een prachtige tuin en vele geheimzinnige kamers. Een sound met krakende deuren en trappen, een ijzingwekkende soundtrack en een plotse stilte in de tuin.

Ook het acteerwerk was op niveau, zeker van Kerr. Maar ook de anderen spelen goed, ook al waren de kinderen bij momenten irritant. Een sterk verhaal ook waarbij de spanning wordt vastgehouden eenwording opgebouwd.

Alleen viel het einde wat tegen. Ik had er wat meer van verwacht. Een zuivere confrontatie bijvoorbeeld en een iets inventiever idee om de vloek op te heffen. Het hele mysterie van de familie blijft al bij al iets te pover uitgewerkt. Cruciaal wellicht voor dergelijke film, maar ik genoot zo van ál de rest, dat ik ermee kan leven.

Prachtige film met lekker uitbundige fotografie en een prachtrol van Kerr. Prachtige fotografie die van een paradijs een kwaadaardige plaats maken. Fijne timing die alles in verbinding houdt met de werkelijkheid, maar toch is alles net uit evenwicht. Maar is dat Kerrs blik of de objectieve waarheid? Een film die veel invloed had. Heb ervan genoten.

Spookhuisfilms. Het is een subgenre waar ik niet echt hoog mee oploop. De meeste van deze films hebben hetzelfde verloop en grote verrassingen zitten er vaak niet in. Dat is iets waar deze The Innocents ook last van heeft, maar gezien de leeftijd van deze film kan ik dat beter plaatsen. Hier zijn het twee kinderen die bezeten zijn door twee overleden bediendes die op die manier hun relatie kunnen voortzetten. Qua plot is het weinig bijzonders waardoor het einde van vrij ver voorspelbaar is.

Voor de echte schrikmomenten hoef je deze film niet op te zetten. Er zit 1 sterk schrikmoment in wanneer de geest van Quint op het balkon toestapt naar Miss Giddens. Heerlijk schrikmoment wanneer zijn gezicht aan het raam verschijnt. Zijn geliefde, Miss Jessel verschijnt een aantal keren tussen het riet of achter het bureau, maar echt eng waren deze momenten niet.

The Innocents moet het vooral hebben van andere zaken zoals het gekraak en de stemmen in het huis, het creepy kinderliedje en het goede acteerwerk van Deborah Kerr en de kinderen die op bepaalde momenten best eng uit de hoek komen door zich volwassen te gedragen.

2.5*