The Sacrament (2013)

Mumblehorror


Wat is het heerlijk dat Ti West nu ook weer terug grijpt naar zijn inner circle. Swanberg, Audley, Bowen, Seimetz en Sheil. Vooral de laatste twee genoemden zijn altijd een enorme aanwinst, zijn toch samen wel de beste actrices van hun generatie op dit moment. Zoals we van Ti West gewend zijn ook weer geen narrative trickery zoals veel collega's doen. Nee, West blijft vrolijk doorgaan met zijn magnifieke gevoel voor spanningsopbouw, niet als middel om naar de finale toe te werken. Nee, bij West is de spanningsopbouw de attractie en wat beheerst hij dat toch goed. Ik zei tegen mijn metgezel nog: ik denk dat ik West hierin nog beter vind dan Hitchcock, en ik meende het nog ook.


Wets weet van the get go al gelijk een hele unheimische atmosfeer te creëeren die op een hele subtiele wijze zorgt voor veel ongemak. Een plot ver een sekte liggen mij normaal gesproken niet zo maar dat West dit gegeven volledig weet te benutten en mij meer dan tevreden stelt zegt al meer dan genoeg. Qua pacing is het weer zo uitgebalanceerd als we kennen van West, vooral van zijn beste werken The Innkeepers en House of the Devil. Visueel tapt West uit een ander vaatje. Dit keer geen oogverblindende set design, uitgekiende mise-en-scene en sterke belichting maar rauwe werkelijkheid. Wat vooral komt door de setting en haar handheld gegeven.


Het eunheimliche gevoel werkt toe naar een zeer bevredigende climax, maar zoals altijd is West hier heel subtiel in waar vooral de details het 'm doen (neem de moeder die de keel van haar kind doorsnijdt. De cast is geweldig, één minpuntje is dat Sheil een veel te kleine rol vertolkt al lag er niet zo snel een grotere vrouwelijke rol in het verschiet naast die van Seimetz. Seimetz, wat is zij weer goed, briljant geschakel van attraction en repulsion en ook haar voorkomen heeft ze mee. Bowen en Swanberg altijd +1, rolletje van Jones is zeer solide. Ik had alleen Wingard nog wel voorbij willen zien komen.


Zeer geslaagde West, waar hij laat zien ook met een veel natuurlijker en grounded thema uitstekend uit de voeten te kunnen. Qua structuur is het weer textbook Ti West. Ik ben my touch met horror een beetje kwijt geraakt de laatste tijd door de inflatie in kwaliteit maar laat het maar aan Ti West (en vrienden, want Wingard's You're Next was de laatste andere goede horror die ik zag) om dat te herstellen. In Ti West we trust.

Prima horror, met inderdaad een lekkere opbouw van ongemakkelijkheid. Het suddert een lange tijd en slaat dan effectief toe in de climax. De voorvallen zijn op zich niet zo gek bijzonder - hoewel, een kindje zo afmaken.. - maar juist omdat ze plaatsvinden in een slow burn sfeer komen ze rauw op je dak en ze ogen behoorlijk realistisch (geen overdreven effecten).

Ik heb wel gemengde gevoelens bij de massale suicide en voorbereiding erop; het bungelt tussen te makkelijk effectbejag (al die kinderen en baby) en afkeer (omdat dit soort massa-praktijken voorkomt), maar gelukkig overwint dat laatste gevoel.

De film is ook krampachtig toegeschreven naar een hand held camera uitvoering, bijvoorbeeld de zus die blijkbaar net zo goed kan filmen; een conventionele manier van filmen was me denk ik beter bevallen en ik begin het gesleep en gespring met een camera in dit soort films een beetje zat te worden. Een deel van de cast bakt er trouwens niets van zoals Swanberg en een aantal bijrollen maken het wel heel erg bont haha. Je beseft soms ook dat je naar een 'kijk-ons-eens-vriendengroepje' zit te kijken.

Het is maar goed dat het personage van Father er is, wat een figuur en goede vertolking, en lekker dicht op de kop gefilmd. Ondanks de minpunten 3,5* omdat het op veel vlakken geraffineerd is uitgewerkt en het je een paar keer een bittere smaak geeft.

"If you put your hand into the dog's bone, don't be surprised if you get bit."

Met uitzondering van de shorts ben ik alleen bekend met Cabin Fever 2: Spring Fever (2009) van Ti West en die vond ik echt waardeloos, dus enigszins getemperd aan de film begonnen.

Ik wist niet dat dit weer een found footage vehikel zou worden. Op zich werkt het in deze opzet prima, aangezien ze voor het verhaal toch een 'documentaire' aan het schieten zijn. Bij dit onderwerp komen er gelijk een hoop vooroordelen naar boven; zelf denk ik bij sektes altijd aan een bepaald drankje. Mijn vermoeden is uitgekomen, omdat 'The Sacrament' min of meer een - hedendaagse - hervertelling is van het Jonestown gebeuren.

De langzame spanningsopbouw werkt goed, omdat je als kijker de hele tijd het gevoel hebt dat er iets niet helemaal klopt. De hints die er hier en daar gegeven worden, bevestigen dit voorgevoel alleen maar. Hierbij helpt het dat Gene Jones het personage van Father op een intrigerende wijze neerzet, hetgeen voor meer ongemakkelijkheid zorgt.

Wat dat betreft komt de climax dan ook uitstekend uit de verf en zaait vanzelfsprekend een hoop chaos en ellende uitentreuren. Jammer genoeg werkt het handheld principe de film op dit punt tegen, omdat het op momenten te geforceerd aanvoelt.

Al met al best vermakelijk te noemen, mits je rekening houdt met de langzame pacing en enkele onwaarschijnlijkheden.

3,0 Sterren.

Onmiddellijk moest ik denken aan de Johnstone Massacre in 1978 bij het zien van deze film. Volgens mij is deze film daarop ook deels gebazeerd. Onrealistisch is deze film dus geenszins. De spannings-opbouw was in ieder geval zonder meer goed, maar van die bewegende camera werd ik op een gegeven moment behoorlijk moe.
Shockerend kan ik deze film nu niet bepaald noemen - ik heb het allemaal veel erger gezien -, met uitzondering misschien van de scènes dat de moeder de keel van haar kind doorsneed en dat de zeker niet onaantrekkelijke Caroline zelfmoord pleegde door zichzelf in brand te steken.
Al met al dus best wel een aardige thriller deze film van Ti West die ik nu niet direct een horrorfilm wil noemen. Daarvoor was ie mijns inziens niet heftig genoeg.

3,5*

Eindelijk een West op niveau.

Op papier zag het er anders niet al te best uit. West en kliekje weer samen om een film te maken, gelukkig is dat ons-kent-ons sfeertje er een beetje uitgegaan. Enkel Swanberg blijft wat lastig als acteur, maar Bowen doet het wel erg goed.

Al is het uiteindelijk Gene Jones die de beste rol neerzet. Geweldig personage die het nodige geloof verleent aan het verhaaltje. Moet ook wel want zoals steeds is de opbouw best traag, eens aangekomen in het kamp vlot het ook niet helemaal, maar wanneer Jones op het toneel verschijnt vervallen alle twijfels.

Finale mag er ook best zijn, enkel niet zo tevreden over de faux docu keuze. Naar het einde toe leek het mij ook wat arbitrair te worden en het voegt verder ook niet al te veel toe. Maar dat zijn opmerkingen in de kantlijn. Ik heb het sowieso wel voor secte films en deze is een leuke toevoeging aan het genre.

Hopelijk gaat West in deze richting verder. Wat frisser en moderner en minder dat vriendenkringgevoel.

3.5*

Deze film maar eens bekeken naar aanleiding van de lovende recensies hier. De vorm van de vertelling, een pseudo-documentaire vind ik goed gekozen en ook het onderwerp, een sekte, is fascinerend. Toch heb ik me slechts ten dele vermaakt.
Het personage 'Father' is vrij sterk maar het ligt er allemaal wel duimendik op en van een spanningsboog is nauwelijks sprake wegens de overduidelijke overeenkomsten met de People's Temple.
Misschien ligt het eraan dat ik een eenvoudige filmkijker ben en niet echt een kenner, maar ik zie de kwaliteit niet.

Fijne West weer.

The Sacrament heeft me geen moment verveeld. Het verhaal op zichzelf is nogal voorspelbaar, de uitvoering sterk. De heerlijk trage en subtiele opbouw met aandacht voor details, in combi met de sfeervolle soundtrack, werkten zuigend en realistisch. Ti West begint er een meester in te worden of is dat eigenlijk al.

Minpuntjes zijn er ook. Hier en daar ontbreekt er wat logica en de finale komt (weer) wat afgeraffeld over. Het is acteerwerk is wisselend. Gene Jones (Vader) is goed op dreef en draagt de film wat dat betreft met verve. 7.5/10*

Was ik al bang voor.

Geen hele onaardige film. West is geen slechte filmmaker maar maakt telkens net niet de films die het voor mij doen. Iets te ouderwets, iets te mak of hier iets te duidelijk het bronmateriaal volgend. Het is ietsjes anders, set in deze tijd, maar verder is het vrijwel indentiek aan het bekende Jonestown verhaal. Ik vond dat een erg boeiende gebeurtenis. Maar doordat deze film het zo erg volgt miste ik wat spanning en was te finale ook wat makjes. Hoopte dat ze het verhaal wat meer los zouden laten en wellicht toch wat uit de band sprongen maar het valt mee. Opzich nobel maar daardoor ook weer wat mak voor mijn smaak. Wellicht was de impact ook groter als de camera niet found footage was maar meer een observerende stijl a la Elephant was geweest.

West overtuigd nog niet maar het kan nog....

2.5 sterren.

Van de mumblegore-generatie is West wat mij betreft veruit de interessantste exponent, al lijkt hij zich telkens wat aan die vibe te onttrekken door iets meer structuur in zijn scripts en stijl te hanteren dan de meeste van zijn vrienden. The Sacrament is daar weer een voorbeeld van, sterker nog, het is een verfilming van een bestaand verhaal en verdraagt daarom niet al te veel improvisatie.

Ik las op het web in verschillende reviews dat West hiermee een stijlbreuk maakt met zijn eerdere werk (House of the Devil en Innkeepers) en een compleet nieuwe weg inslaat. Voornamelijk omdat hij de fake docu stijl - vermengd met immersionism (een Nederlandstalige term lijkt hier vooralsnog niet voor te bestaan) - verkiest boven een strak geregisseerde en gestilleerde film. Dat klopt natuurlijk allemaal wel, maar de hand van West is onmiskenbaar aanwezig.

De trage opbouw naar een orgasme van geweld en de onderhuidse spanning typeren zijn visie. Details zijn hierbij erg belangrijk (zoals het unheimische gevoel in de scène met de gewapende bewakers, het ongemakkelijke en steeds vijandiger wordende interview met Father en de doodgezwegen onvrede van sommige bewoners). Wie het oorspronkelijk verhaal kent weet natuurlijk hoe het zal aflopen - dat is verder ook geen geheim - maar deze elementen dragen bij tot een enigszins beklijvende ervaring. De shock, de ontnuchtering, die komt later pas.

Voor mij geldt West als een innovator en dat bewijst hij ook hier weer. Hij draagt iets bij aan het genre door zowel aan de lokroep van Hollywood als aan de begrenzing van zijn eigen achterban te weerstaan. Met The Sacrament brengt hij een heel nieuw thema dat ik enkel eerder zag in een episode van V/H/S 2, maar de impact is hier vele malen groter. De insteek en setting zijn hierbij zorgvuldig uitgekozen: met name het realiteitsgehalte zo goed mogelijk benaderen zonder in een kale registratie te vervallen. Soms is dat laatste net een meerwaarde, zie The Blair Witch Project, bijvoorbeeld. De paradijslijke locatie draagt natuurlijk bij tot de algehele verwondering/bevreemding en de grootschaligheid van het gebeuren. Dat die hele mublegore-generatie een achtergrond in muziek heeft is ook goed te horen, want de soundtrack zet immer de juiste sfeer en soms lijken de beelden wel in functie van de muziek geschoten in plaats van andersom.

The Sacrament is beslist niet Wests moeilijkste film aangezien hij over dankbaar en uitgebreid bronmateriaal beschikte, maar daarin schuilde dan weer net de valkuil om het evenwicht tussen historische docu en horrorfilm (want ja, dat is het) te verliezen. Ik denk dat hij zich goed in de kijker weet te verplaatsen, in die zin dat hij weet wat die wil zien en wanneer. Timing blijft hierin de sleutel en dat is misschien wel de rode draad in zijn oeuvre.

wow...

Ik keek deze film omdat ik me verveelde en hij maakte toch wel indruk.

Ik weet dat dit eigenlijk het verhaal is van Jim Jones en Jonestown, maar wat boeit het.

Dit was waarschijnlijk bedoeld om een nieuwere generatie te laten weten dat dit echt is gebeurd en dat heeft ie ook zeker goed gedaan.

Ik zat na een kwart er al helemaal in en ik werd zo boos om die "Father".

4,5

Uitstekende film.

Voor mij persoonlijk de beste TI WEST. Zijn andere films: THE HOUSE OF THE DEVIL en THE INKEEPERS waren voor mij niet boeiend genoeg maar dat komt omdat ik nooit heb gehouden van spookhuis horror en geestenfilms. Hoewel die films een uitstekende spanningsboog hebben en technisch goed in elkaar zitten en een eigenzinnigheid tonen vind ik er vrij weinig aan, al zal ik ze misschien ooit nog een kans geven.

THE SACRAMENT is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en voor mij is deze film zo goed omdat het ontzettend geloofwaardig overkomt. Geloofwaardigheid maakt voor mij een goede horrorfilm. De film heeft een lange opbouw die ik kan waarderen omdat je weet dat de hel elk moment kan losbarsten en dat is uitstekend gedaan waardoor ik op gegeven moment schrok van drumgeroffel dat uit het niks kwam opzetten.

Het is geen typische horror maar doet veel op emotioneel gebied waardoor het einde, het laatste half uur een aaneenschakeling is van afschuwelijkheid. Als je je afvraagt of dat dit daadwerkelijk heeft plaatsgevonden dan komt er een gevoel van misselijkheid omhoog borrelen. Hoe kunnen deze mensen zo gebrainwasht zijn? Sowieso is het interessante materie. Op het einde ook een behoorlijk brute kil die voor sommige mensen waarschijnlijk te ver gaat maar past bij hetgeen wat de film wil overbrengen.

GENE JONES (compleet onbekend voor mij) die 'Father' speelt vind ik heel overtuigend spelen maar in het algemeen deed iedereen het wel goed. De mensen in de community maar ook JOE SWANBERG en

AJ BOWEN spelen overtuigend. AJ BOWEN vind ik ook erg sterk in A HORRIBLE WAY TO DIE en YOU'RE NEXT.

Dat zijn ook horrorfilms die ik waardeer. De realistische feel en de acteurs die het allemaal goed brengen maken de film.

Geen film die wil entertainen maar eerder een film die een naargeestig gevoel wil overbrengen en daardoor blijft deze ook wel een tijdje hangen.

Nu TI WEST mij eindelijk kan plezieren op gebied van horror en laatst een podcast geluisterd van een uur waarin ik nog meer waardering voor hem heb als filmmaker gaat hij het horrorwereldje vaarwel zeggen en gaat hij binnenkort een romantische komedie maken met JOHN TRAVOLTA.

Het opofferen van je kijkgenot

En het begon zo goed..net als Afflicted trapt the Sacrament heerlijk luchtig af en krijgt hij gedurende zijn speelduur een steeds duister wordende toon. Op het moment dat het echter pas allemaal echt interessant zou moeten worden stort de hele film opeens als een kaartenhuis in elkaar en gaat het dan ook van kwaad tot erger. Dit is erg jammer want de opbouw is enorm goed gedaan. Alleen de uitvoering van de tweede helft van het verhaal is kennelijk iets waar Ti West niet zo goed mee uit de voeten kon.

Tijdens de opbouw heb je geen enkel idee waar het verhaal nu heen kan gaan. De vakkundigheid waarmee hier een nep video rapport wordt getoond is heel sterk, en geeft je het idee dat je naar een van de betere found-footage titels zit te kijken. Vanaf het moment dat het Interview met vader echter tot een eind komt lijkt het of de regisseur zich geen raad meer weet met de rest van het bronmateriaal met als gevolg een inspiratieloze, puur op sensatie gerichte uitwerking, die ook nog eens gruwelijk uit de bocht vliegt. Heel de vakkundige opbouw wordt hier in een klap weggevaagd, en hoe langer ik dacht dat dit slechts een inzink momentje was, hoe erger het uiteindelijk werd. Helaas is dit het euvel van veel horrors tegenwoordig. Dit is zonde van het kijkgenot, omdat de eerste helft zo'n goed gevoel bij de kijker weet op te roepen. Helaas steekt dit wel vaker de kop op bij hedendaagse horror films. Afllicted had hier (hoewel in een stuk mindere mate) ook al zo'n last van, evenals The Taking of Deborah Logan, House at the End of the Street en Deliver Us from Evil. Hoewel sterk variërend in kwaliteit, trapten al deze titels in essentie goed af, maar wordt de tweede helft (of in minder ernstige gevallen ten minste het slot) flink verpest. In het geval van House at the End of the Street ging het zelfs om het grootste gedeelte van de film.

Zo erg is het hier gelukkig niet, maar ik vroeg me af waarom de opbouw zo zorgvuldig en sterk is, en waarom er niet meer aandacht voor het tweede deel van de film is. Misschien leent het bronmateriaal hier zich niet zo goed voor, of wist de regisseur zoals eerder gezegd niet zo goed hoe hij hier invulling aan moest geven, maar over de gehele linie, voelde dit voor mij hoofdzakelijk als een gevoel van tijdsverspilling.

2,0*

The sacrament

Tja... aardig concept maar saai uitgewerkt.

Het verhaal is eigenlijk best leuk en waargebeurd. Echter duurt het 55 minuten voordat er eens een keer wat gebeurt. Vervolgens word het snel en rommelig afgewerkt. Alsof de regisseur dacht, ik heb geen zin meer laat ik de laatste 30 minuten snel afronden.

Opmaak,visueel extr. Niet veel van gezien.

Acteerwerk redelijk. Niet veel soeps wat interviewen.

Eigenlijk kijk je 95 minuten voor mensen die vergiftigd worden. Dat is tevens de cliffhanger. Niet veel aan lekker overslaan. 4,0 ( 2*) voor het einde en het feit dat het een waargebeurd verhaal is. Dat vind ik dan wel weer wat hebben.

Eerste West, en best goed bevallen.

Duurt inderdaad wel een goeie driekwartier voordat de film zijn tanden laat zien, maar gelukkig is de aanloop ernaar boeiend genoeg om geen verveling te doen bewerkstelligen. Dat hele sekte gedoe interesseert me doorgaans wel, temeer omdat in deze film redelijk geloofwaardig gebracht wordt. Allicht is dat o.a. het gevolg van de docu-achtige benadering. Helaas is de koers die de film voorts aflegt nogal van conventionele aard, waardoor het soms wat voorspelbaar wordt.

Maar goed, innoverende cinema had ik dan ook niet direct verwacht. Wat de film verder veel goed doet is het acteerwerk, voornamelijk het vileine personage van Jones mag er wezen. Bowen en Swanberg zijn tevens fijn, Seimetz een tamelijk irritante trut maar dat leek me dan ook enigszins de bedoeling. Ik kan dat hele (mumblecore) kliekje doorgaans sowieso wel goed pruimen.

Aardige en vermakelijke film dus, waarbij het uiteindelijk ietwat jammer is dat er niet zoveel vitaliteit in West's regie zit. Visueel gezien laat hij ook nog wat steken vallen. Maar enfin, goed genoeg voor anderhalf uur vermaak. 3,0*.

Geniale West. Alweer. Was nochtans redelijk sceptisch, terwijl hij zich keer op keer heeft bewezen doorheen zijn oeuvre. Met als absoluut hoogtepunt uiteraard House of the Devil, misschien wel de beste horrorfilm van de laatste twee decennia. Hier waagt hij zich aan een found footage achtige flick, maar hangt dat listig op aan een 'item/raportage' formaat waarin hij in ieder geval niet het excuus voor zichzelf ophangt dat het er niet mooi uit hoeft te zien. Betekent dat er gewoon fraaie beauty's (fillers, tussenshots) worden geschoten en gebruikt en er genoeg ruimte is om alles gewoon mooi uit te lichten en neer te zetten. Maakt het misschien iets gemaakt en glad, maar dat mag. Gaat nergens ten koste van de geloofwaardigheid, iets waar zo'n reli-gekkie concept volledig op teert.

Ben sowieso wel fan van dit soort werk, denk aan Red State (2011) en Holy Ghost People (2013) . Vind ik deze nog het beste uit de verf komen, met flinke credits voor een scherpe West. Doing his thing

Wederom een puik staaltje werk van de heer Ti West. Alhoewel ik House of the Devil goed maar vaak wel heel erg traag vond. Dit is een heel ander soort film, maar traag is het nog steeds, al stoort dat geen moment. The Sacrament is zeer duidelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal, namelijk de massale zelfmoord van de People's Temple-sekte in Jonestown, en daardoor moet de film het niet van zijn verrassingen hebben. Het maakt de langzame opbouw misschien nog wel des te indrukwekkender; een groepje reporters bezoekt een commune waar de zus van een van hen zich bij heeft aangesloten, en in het begin lijkt alles nog koek en ei. Het is misschien een vreemde keuze om afgesloten in een commune in de rimboe te gaan wonen, maar als men daar gelukkig mee is en geen vlieg kwaad doet, wie zijn wie dan om te oordelen? Maar langzamerhand beginnen er scheurtjes in dat beeld te komen. The Father, de grote roerganger van het hele project, wordt sterk gespeeld door Gene Jones; een joviale, quasi-vriendelijke man uit het Amerikaanse zuiden met een goeie babbel, maar waar steeds meer een zweem van passief-agressieve dreiging en een onderhuidse spanning vanuit gaat. Zo halverwege de film gaat het los, en wordt op indrukwekkende wijze de chaos en ellende van Jonestown in beeld gebracht. Maar hoewel het op momenten erg naar is om te zien hoe men zich al dan niet onder dwang van het leven belooft, voelt dit niet echt als voyeurisme. Ik zie dit meer als een documentatie van de ontzettende ellende die zich heeft afgespeeld in Jonestown; in die zin heeft het ondanks het horrorlabel meer weg van Hotel Rwanda of Threads dan van je gemiddelde horrorthriller.

Erg sterke film dus, wat mij betreft (ja, ik besef me dat het meeste in spoilertags staat). Toch zijn er ook wel wat minpuntjes, die grotendeels gerelateerd zijn. De film is in een soort van quasi-documentaire/found-footage-achtig format gegoten, waar ik sowieso al geen groot fan van ben, maar om dat passend te maken zijn er ook wat concessies en simplificaties gedaan aan het (historische) verhaal en de interne logica die niet helemaal fijn uitpakken. Zo speelt de hele film zich nu af in pak 'm beet een dag, waardoor een hoop beslissingen en acties die in de film plaatsvinden nu opeens wel heel gehaast en onlogisch overkomen. En dat korte tijdsframe betekent ook dat er toch wel wat weinig aandacht besteed wordt aan de achtergronden van de commune, hoe men denkt en leeft in zo'n geestelijk verstikkende, afstompende en indoctrinerende omgeving en hoe men nu echt tot zo'n escalatie komt. Maar alsnog, ik vond het een erg sterke film; de meningen van de critici en het publiek zijn nogal verdeeld schijnbaar, maar luister maar naar mij, en gaat dit kijken. Een dikke 4*.

Jim Jones en zijn Utopia. Ik was ermee bekend, maar zelfs dan weet West er nog behoorlijk wat effect uit te peuren. Knap. Opbouw is onderhoudend met het voorstellen van een aantal bewoners en het veel te gretige zusje. De groeiende donderwolk is Father. Zijn stem over de luidsspreker alleen is al iets om de kriebels van te krijgen, het wordt serieus smullen als hij in beeld komt en een interview geeft. Een sterk geschreven segment en nog beter geacteerd. Gene Jones. Dit keer aan de andere kant van de coin flip. De docu stijl is af en toe goed voor een fraai sfeerplaatje, alhoewel je je hier en daar wel eens kunt gaan afvragen wie en waarom de camera wordt gehanteerd, maar soit, als er maar iets fascinerends gebeurt. En dat is het geval. Voorkennis of niet, zodra de sapjes er aan te pas komen, komt het allemaal toch vrij naar over. Efficiënte film.

Film die duidelijk handelt over sekteleider James Warren (Jim) Jones. Regisseur Ti West is ervaren genoeg om te weten dat deze film het met alleen found-footage-beelden niet had gered. Daardoor is af en toe wel een bewegende camerabeeld te zien maar is het veel meer in een documentaire-stijl gegoten. Zo wordt er een sfeer gecreëerd alsof we er ook daadwerkelijk bij zijn. Hoewel namen zijn veranderd, zijn er overduidelijk overeenkomsten met Jones. Zo speelt alles zich af in een oerwoud, (Guyana) is de reden van ... grotendeels hetzelfde, zo ook hoe het afloop met Jim Jones.Misschien dat de beweegreden van de commune iets meer in beeld hadden komen en/of dat er meerdere dagen voor het gebueren had moeten zitten. Echter is de film (zoals het hoort in een goede horror) maar op één ding uit en dat is het shockeffect! En dat doet deze film zeker! Sterker door deze opzet komt het allemaal vrij goed aan. Pluspunten voor Ti West!

Best goed.

Deze film doet je natuurlijk maar aan 1 ding denken, Jim Jones. En dat is volgens mij ook waar de film zijn inspiratie vandaan heeft, want behalve dat het andere namen gebruikt beschrijft het dus ook gewoon de daadwerkelijke feiten van Jonestown.

Swanberg, Bowen en West lijken wel goede vrienden te zijn. Je ziet ze vaak weer bij elkaar terug. De film komt wat langzaam op gang en neemt ook redelijk de tijd om er in te komen maar de film weet nergens saai te worden. Als Gene Jones dan komt is het helemaal compleet.

Enkele sterke scenes die gewoon boeiend blijven, al is het eerste deel nog weinig echte horror, meer een thriller. Op een gegeven moment slaat de film om naar wat gruwelijkere onderwerpen, en daarbij laat West zichzelf dus van zijn betere kant zien. Acteerwerk van de 3 heren is prima, Father is goed en de rest is wel mwa.

Ik heb me best goed vermaakt met deze film, en ik had het totaal niet verwacht. Van West zijn filmpjes in de anthology's was ik alles behalve onder de indruk. Hiermee heeft hij mijn vertrouwen toch wel een beetje terug gewonnen.

Wel een zeer lange aanloop naar het punt van ommekeer waarbij je als kijker wel echt geconfronteerd wordt met de gruwelijke feiten die dan plaats vinden. Het eerste deel oogt wat saai en komt moeilijk op gang, maar wanneer de mysterieuze leider zijn intrede doet , wordt het geheel interessanter. Dan duurt het nog wel even, maar het interview met de leider geeft aan dat er iets niet in de haak is rond de gemeenschap en dit wordt knap gespeeld door Gene Jones. De andere rollen blijven wat aan de oppervlakte want je krijgt er weinig vat op. Het tweede deel wanneer de opstand plaats vindt, wordt intenser en goed in beeld gebracht. Er zitten een paar gruwelijke confronterende beelden bij en de spanning stijgt zienderogen. De film weet dan toch boven de middelmaat uit te komen. Ik twijfel tussen 6,5 en een 7...maar 3,5 sterren vind ik wat te veel gezien het trage eerste deel en de personages met wie je weinig binding krijgt. Dus 6,5/10

Best een aardig filmpje. Echter de verrassingen waren minimaal aangezien ik het oeuvre van de maker Eli Roth vrij goed ken, bijv zijn film The Green Inferno (2013). Ook vond ik deze 'The Sacrement' wel iets lijken op Midsommar (2019) die ik en tijd terug heb gezien en die wel eens geput zou kunnen hebben uit The Sacrament. Het feit dat The Sacrament gebaseerd is op de ware gebeurtenissen in Jonestown (Wikipedia) voegt wel iets toe voor mij. Los daarvan was het voor een groot deel voorspelbaar maar keek als geheel toch lekker weg.

Patrick [Kentucker Audley] werkt voor Vice, een multimediabedrijf dat zich richt op international nieuws, kunst en cultuur en daarvoor gebruikt maakt van wat ze omschrijven als een vorm van New-age journalistiek: “Immersionism”. Wanneer zijn zus [Amy Seimetz] hem laat weten dat ze New York heeft verruild voor een sektarische, religieuze gemeenschap op een afgelegen locatie, neemt hij zijn collega Sam [AJ Bowen] en cameraman Jake [Joe Swanberg] mee om een reportage te maken. Nadrukkelijk geïnspireerd door Jonestown en wie het verhaal daarvan kent weet jammer genoeg al hoe dit af zal lopen. Gelukkig weet Gene Jones precies de juiste toon aan te slaan als de charismatische “Father”, die zijn volgelingen volledig naar zijn hand heeft weten te zetten. Eli Roth behoort tot de co-producers