The Sacrament (2013)

Deze film maar eens bekeken naar aanleiding van de lovende recensies hier. De vorm van de vertelling, een pseudo-documentaire vind ik goed gekozen en ook het onderwerp, een sekte, is fascinerend. Toch heb ik me slechts ten dele vermaakt.
Het personage 'Father' is vrij sterk maar het ligt er allemaal wel duimendik op en van een spanningsboog is nauwelijks sprake wegens de overduidelijke overeenkomsten met de People's Temple.
Misschien ligt het eraan dat ik een eenvoudige filmkijker ben en niet echt een kenner, maar ik zie de kwaliteit niet.

Lastige film om te beoordelen. Als liefhebber van found footage en de vorige films van Ti West was ik erg nieuwsgierig, maar The Sacrament is toch eerder een tegenvaller dan een openbaring. Het duurt even voordat die opgang komt. Dat trage bevalt mij wel, al neigt het hier soms naar langdradigheid. Het doet soms denken aan sommige, minder bekende films van John Carpenter. Al die tijd weet je nog niet precies welke kant de film opgaat. Er zijn wat schrikeffecten en semipsychologische toespelingen, maar het komt niet echt van de grond door het matige acteerwerk en spanningsloze camerawerk. Realistisch is het allemaal wel. Voor het einde slaat de film om en gaan de ontwikkelingen in sneltreinvaart. Er is ook gruwelijke scene die ik een tikkeltje te ver vond gaan, maar die je wel meteen even wakker schudt. Interessant, maar niet helemaal geslaagd.

Fijne West weer.

The Sacrament heeft me geen moment verveeld. Het verhaal op zichzelf is nogal voorspelbaar, de uitvoering sterk. De heerlijk trage en subtiele opbouw met aandacht voor details, in combi met de sfeervolle soundtrack, werkten zuigend en realistisch. Ti West begint er een meester in te worden of is dat eigenlijk al.

Minpuntjes zijn er ook. Hier en daar ontbreekt er wat logica en de finale komt (weer) wat afgeraffeld over. Het is acteerwerk is wisselend. Gene Jones (Vader) is goed op dreef en draagt de film wat dat betreft met verve. 7.5/10*

Was ik al bang voor.

Geen hele onaardige film. West is geen slechte filmmaker maar maakt telkens net niet de films die het voor mij doen. Iets te ouderwets, iets te mak of hier iets te duidelijk het bronmateriaal volgend. Het is ietsjes anders, set in deze tijd, maar verder is het vrijwel indentiek aan het bekende Jonestown verhaal. Ik vond dat een erg boeiende gebeurtenis. Maar doordat deze film het zo erg volgt miste ik wat spanning en was te finale ook wat makjes. Hoopte dat ze het verhaal wat meer los zouden laten en wellicht toch wat uit de band sprongen maar het valt mee. Opzich nobel maar daardoor ook weer wat mak voor mijn smaak. Wellicht was de impact ook groter als de camera niet found footage was maar meer een observerende stijl a la Elephant was geweest.

West overtuigd nog niet maar het kan nog....

2.5 sterren.

Dit is gewoon een verfilming van het verhaal over Jim Jones, lichtjes geactualiseerd. Waarbij in 'the peoples' temple' de echte geluidsopnames en beelden gebruikt zijn, moet je het hier doen met haast bijna een scripted reality-achtige versie. Helaas geen geslaagde versie, zwak camerawerk, weinig blijk van creativiteit, kortom, nogal cheap en overbodig deze film.

Geen fan van Ti West maar heb hier wel goede dingen over gehoord.

Waw wat jammer zeg! Ik was aardig in shock zodra ik door kreeg dat we hier gewoon exact het verhaal van Jim Jones voorgeschoteld krijgen. Waar het begon als een sympathiek, goed uitgedacht filmpje veranderde het in een slappe reconstructie docu.

Neu, zo schijnt het exact gegaan te zijn, inclusief journalist.

[/quote]Neu, zo schijnt het exact gegaan te zijn, inclusief journalist. [/quote]

Onzin. Journalisten van Vice eind seventies zeker..? Zulke dingen zijn een goed voorbeeld van waar ik op doel. Misschien zo 'exact' mogelijk, maar het verhaal is sowieso bewerkt voor een film. Dat zegt meestal al genoeg.

joa je snapt wat ik bedoel

Van de mumblegore-generatie is West wat mij betreft veruit de interessantste exponent, al lijkt hij zich telkens wat aan die vibe te onttrekken door iets meer structuur in zijn scripts en stijl te hanteren dan de meeste van zijn vrienden. The Sacrament is daar weer een voorbeeld van, sterker nog, het is een verfilming van een bestaand verhaal en verdraagt daarom niet al te veel improvisatie.

Ik las op het web in verschillende reviews dat West hiermee een stijlbreuk maakt met zijn eerdere werk (House of the Devil en Innkeepers) en een compleet nieuwe weg inslaat. Voornamelijk omdat hij de fake docu stijl - vermengd met immersionism (een Nederlandstalige term lijkt hier vooralsnog niet voor te bestaan) - verkiest boven een strak geregisseerde en gestilleerde film. Dat klopt natuurlijk allemaal wel, maar de hand van West is onmiskenbaar aanwezig.

De trage opbouw naar een orgasme van geweld en de onderhuidse spanning typeren zijn visie. Details zijn hierbij erg belangrijk (zoals het unheimische gevoel in de scène met de gewapende bewakers, het ongemakkelijke en steeds vijandiger wordende interview met Father en de doodgezwegen onvrede van sommige bewoners). Wie het oorspronkelijk verhaal kent weet natuurlijk hoe het zal aflopen - dat is verder ook geen geheim - maar deze elementen dragen bij tot een enigszins beklijvende ervaring. De shock, de ontnuchtering, die komt later pas.

Voor mij geldt West als een innovator en dat bewijst hij ook hier weer. Hij draagt iets bij aan het genre door zowel aan de lokroep van Hollywood als aan de begrenzing van zijn eigen achterban te weerstaan. Met The Sacrament brengt hij een heel nieuw thema dat ik enkel eerder zag in een episode van V/H/S 2, maar de impact is hier vele malen groter. De insteek en setting zijn hierbij zorgvuldig uitgekozen: met name het realiteitsgehalte zo goed mogelijk benaderen zonder in een kale registratie te vervallen. Soms is dat laatste net een meerwaarde, zie The Blair Witch Project, bijvoorbeeld. De paradijslijke locatie draagt natuurlijk bij tot de algehele verwondering/bevreemding en de grootschaligheid van het gebeuren. Dat die hele mublegore-generatie een achtergrond in muziek heeft is ook goed te horen, want de soundtrack zet immer de juiste sfeer en soms lijken de beelden wel in functie van de muziek geschoten in plaats van andersom.

The Sacrament is beslist niet Wests moeilijkste film aangezien hij over dankbaar en uitgebreid bronmateriaal beschikte, maar daarin schuilde dan weer net de valkuil om het evenwicht tussen historische docu en horrorfilm (want ja, dat is het) te verliezen. Ik denk dat hij zich goed in de kijker weet te verplaatsen, in die zin dat hij weet wat die wil zien en wanneer. Timing blijft hierin de sleutel en dat is misschien wel de rode draad in zijn oeuvre.

Ti West bewijst hier maar weer eens dat een horrorfilm geen bloed, gore en kills nodig heeft.

The Sacrament is een film die het moet hebben van sfeer en inlevingsvermogen. Ook realisme en angst zijn belangrijke troeven in deze film. West neemt de tijd om de film op te bouwen, maar weet de laatste 3 kwartier echt angst in te boezemen. Ik vond hem sterk....4 sterren

wow...

Ik keek deze film omdat ik me verveelde en hij maakte toch wel indruk.

Ik weet dat dit eigenlijk het verhaal is van Jim Jones en Jonestown, maar wat boeit het.

Dit was waarschijnlijk bedoeld om een nieuwere generatie te laten weten dat dit echt is gebeurd en dat heeft ie ook zeker goed gedaan.

Ik zat na een kwart er al helemaal in en ik werd zo boos om die "Father".

4,5

Opzich leuk om een keer gezien te hebben, maar weinig verheffend of baanbrekend verder. De voorspelbaarheid en het op de één of andere manier totale gebrek aan spanning waren wel een redelijk gemis in deze. Acteerwerk zeer wisselend ook.

Nee heb toch beter gezien binnen dit subgenre. 2* voor het 'lekkere' sfeertje.

Uitstekende film.

Voor mij persoonlijk de beste TI WEST. Zijn andere films: THE HOUSE OF THE DEVIL en THE INKEEPERS waren voor mij niet boeiend genoeg maar dat komt omdat ik nooit heb gehouden van spookhuis horror en geestenfilms. Hoewel die films een uitstekende spanningsboog hebben en technisch goed in elkaar zitten en een eigenzinnigheid tonen vind ik er vrij weinig aan, al zal ik ze misschien ooit nog een kans geven.

THE SACRAMENT is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en voor mij is deze film zo goed omdat het ontzettend geloofwaardig overkomt. Geloofwaardigheid maakt voor mij een goede horrorfilm. De film heeft een lange opbouw die ik kan waarderen omdat je weet dat de hel elk moment kan losbarsten en dat is uitstekend gedaan waardoor ik op gegeven moment schrok van drumgeroffel dat uit het niks kwam opzetten.

Het is geen typische horror maar doet veel op emotioneel gebied waardoor het einde, het laatste half uur een aaneenschakeling is van afschuwelijkheid. Als je je afvraagt of dat dit daadwerkelijk heeft plaatsgevonden dan komt er een gevoel van misselijkheid omhoog borrelen. Hoe kunnen deze mensen zo gebrainwasht zijn? Sowieso is het interessante materie. Op het einde ook een behoorlijk brute kil die voor sommige mensen waarschijnlijk te ver gaat maar past bij hetgeen wat de film wil overbrengen.

GENE JONES (compleet onbekend voor mij) die 'Father' speelt vind ik heel overtuigend spelen maar in het algemeen deed iedereen het wel goed. De mensen in de community maar ook JOE SWANBERG en

AJ BOWEN spelen overtuigend. AJ BOWEN vind ik ook erg sterk in A HORRIBLE WAY TO DIE en YOU'RE NEXT.

Dat zijn ook horrorfilms die ik waardeer. De realistische feel en de acteurs die het allemaal goed brengen maken de film.

Geen film die wil entertainen maar eerder een film die een naargeestig gevoel wil overbrengen en daardoor blijft deze ook wel een tijdje hangen.

Nu TI WEST mij eindelijk kan plezieren op gebied van horror en laatst een podcast geluisterd van een uur waarin ik nog meer waardering voor hem heb als filmmaker gaat hij het horrorwereldje vaarwel zeggen en gaat hij binnenkort een romantische komedie maken met JOHN TRAVOLTA.

Sterke film weer van Ti West met een erg goede Gene Jones. Kende helaas het verhaal al, maar maakte desalniettemin impact. dikke 3,5*

Welk verhaal?

Niet 1 op 1 maar wel gebaseerd op lijkt me. Het verassingseffect was er voor mij iig af.

Damn, wat een talent heeft die Ti West toch. Dat interview in de eerste helft van de film zuigt echt alle lucht uit de kamer met die subtiele, beklemmende opbouw en de muziek die er heel geleidelijk inkomt. Puur vakmanschap!

Het opofferen van je kijkgenot

En het begon zo goed..net als Afflicted trapt the Sacrament heerlijk luchtig af en krijgt hij gedurende zijn speelduur een steeds duister wordende toon. Op het moment dat het echter pas allemaal echt interessant zou moeten worden stort de hele film opeens als een kaartenhuis in elkaar en gaat het dan ook van kwaad tot erger. Dit is erg jammer want de opbouw is enorm goed gedaan. Alleen de uitvoering van de tweede helft van het verhaal is kennelijk iets waar Ti West niet zo goed mee uit de voeten kon.

Tijdens de opbouw heb je geen enkel idee waar het verhaal nu heen kan gaan. De vakkundigheid waarmee hier een nep video rapport wordt getoond is heel sterk, en geeft je het idee dat je naar een van de betere found-footage titels zit te kijken. Vanaf het moment dat het Interview met vader echter tot een eind komt lijkt het of de regisseur zich geen raad meer weet met de rest van het bronmateriaal met als gevolg een inspiratieloze, puur op sensatie gerichte uitwerking, die ook nog eens gruwelijk uit de bocht vliegt. Heel de vakkundige opbouw wordt hier in een klap weggevaagd, en hoe langer ik dacht dat dit slechts een inzink momentje was, hoe erger het uiteindelijk werd. Helaas is dit het euvel van veel horrors tegenwoordig. Dit is zonde van het kijkgenot, omdat de eerste helft zo'n goed gevoel bij de kijker weet op te roepen. Helaas steekt dit wel vaker de kop op bij hedendaagse horror films. Afllicted had hier (hoewel in een stuk mindere mate) ook al zo'n last van, evenals The Taking of Deborah Logan, House at the End of the Street en Deliver Us from Evil. Hoewel sterk variërend in kwaliteit, trapten al deze titels in essentie goed af, maar wordt de tweede helft (of in minder ernstige gevallen ten minste het slot) flink verpest. In het geval van House at the End of the Street ging het zelfs om het grootste gedeelte van de film.

Zo erg is het hier gelukkig niet, maar ik vroeg me af waarom de opbouw zo zorgvuldig en sterk is, en waarom er niet meer aandacht voor het tweede deel van de film is. Misschien leent het bronmateriaal hier zich niet zo goed voor, of wist de regisseur zoals eerder gezegd niet zo goed hoe hij hier invulling aan moest geven, maar over de gehele linie, voelde dit voor mij hoofdzakelijk als een gevoel van tijdsverspilling.

2,0*

The sacrament

Tja... aardig concept maar saai uitgewerkt.

Het verhaal is eigenlijk best leuk en waargebeurd. Echter duurt het 55 minuten voordat er eens een keer wat gebeurt. Vervolgens word het snel en rommelig afgewerkt. Alsof de regisseur dacht, ik heb geen zin meer laat ik de laatste 30 minuten snel afronden.

Opmaak,visueel extr. Niet veel van gezien.

Acteerwerk redelijk. Niet veel soeps wat interviewen.

Eigenlijk kijk je 95 minuten voor mensen die vergiftigd worden. Dat is tevens de cliffhanger. Niet veel aan lekker overslaan. 4,0 ( 2*) voor het einde en het feit dat het een waargebeurd verhaal is. Dat vind ik dan wel weer wat hebben.

Eerste West, en best goed bevallen.

Duurt inderdaad wel een goeie driekwartier voordat de film zijn tanden laat zien, maar gelukkig is de aanloop ernaar boeiend genoeg om geen verveling te doen bewerkstelligen. Dat hele sekte gedoe interesseert me doorgaans wel, temeer omdat in deze film redelijk geloofwaardig gebracht wordt. Allicht is dat o.a. het gevolg van de docu-achtige benadering. Helaas is de koers die de film voorts aflegt nogal van conventionele aard, waardoor het soms wat voorspelbaar wordt.

Maar goed, innoverende cinema had ik dan ook niet direct verwacht. Wat de film verder veel goed doet is het acteerwerk, voornamelijk het vileine personage van Jones mag er wezen. Bowen en Swanberg zijn tevens fijn, Seimetz een tamelijk irritante trut maar dat leek me dan ook enigszins de bedoeling. Ik kan dat hele (mumblecore) kliekje doorgaans sowieso wel goed pruimen.

Aardige en vermakelijke film dus, waarbij het uiteindelijk ietwat jammer is dat er niet zoveel vitaliteit in West's regie zit. Visueel gezien laat hij ook nog wat steken vallen. Maar enfin, goed genoeg voor anderhalf uur vermaak. 3,0*.

is er iemand die weet waar je deze film kan verkrijgen?

The Sacrament heeft een plekje gekregen in de Top 25 met de beste Horror films van de jaren '10:

Halloween Horror Top 25 jaren '10

Jammer van zo'n goede build up, dat uiteindelijk ontaard in een gekkenhuis waar de ene na het andere slachtoffer compleet achterlijke dingen doet en onlogische beslissingen maakt. Verder wel boeiend en prima vertolkt (vooral Amy Seimetz die Caroline speelde).

3*

Irritant camerawerk, misselijk wordt ik er van en daarom niet afgekeken

Geniale West. Alweer. Was nochtans redelijk sceptisch, terwijl hij zich keer op keer heeft bewezen doorheen zijn oeuvre. Met als absoluut hoogtepunt uiteraard House of the Devil, misschien wel de beste horrorfilm van de laatste twee decennia. Hier waagt hij zich aan een found footage achtige flick, maar hangt dat listig op aan een 'item/raportage' formaat waarin hij in ieder geval niet het excuus voor zichzelf ophangt dat het er niet mooi uit hoeft te zien. Betekent dat er gewoon fraaie beauty's (fillers, tussenshots) worden geschoten en gebruikt en er genoeg ruimte is om alles gewoon mooi uit te lichten en neer te zetten. Maakt het misschien iets gemaakt en glad, maar dat mag. Gaat nergens ten koste van de geloofwaardigheid, iets waar zo'n reli-gekkie concept volledig op teert.

Ben sowieso wel fan van dit soort werk, denk aan Red State (2011) en Holy Ghost People (2013) . Vind ik deze nog het beste uit de verf komen, met flinke credits voor een scherpe West. Doing his thing