Shogun Assassin (1980)

Een man die op het pad van zijn wraak de ene na de andere persoon omlegt, geholpen door het dekmantel karretjes van zijn zoontje.Dat levert best iets aardigs op.Dat het niet in het Japans was, stoorde ik mij slechts een beetje aan.Sommige Woo films heb ik ook niet anders gezien. 3 sterren

Viel mij beetje tegen. Ik had namelijk twee problemen met de film.

1- Het gebrek aan diversificatie. De een na ander scène volgt. Hij loopt en moordt, hij loopt en hij moordt, hij loopt en hij moordt. en dat gaat maar 80 minuten door! Op een gegeven moment heb je er toch echt wel genoeg van en verlang je naar wat diversiteit.

2- De traagheid. De film is merkwaardig traag voor een samurai-flick. 'No-spel' kwam regelmatig in mijn gedachten gedurende bepaalde scènes. Het wekt al regelmatig irritaties op.

Anyway, voor de rest heb ik me best vermaakt. Mooie gevecht-scènes, lekker over-the-top allemaal. Her en der komische momenten, en oké gespeeld. Het eind-gevecht was tevens zwaar onbevredigend. Had toch echt veel meer van verwacht. krappe 3*

Leuk om ook eens dit Amerikaanse knip- en plakwerk van de Lone Wolf and Cub reeks te zien. De Engelse dub haalt de kwaliteit wat naar beneden en het verhaal mist door de korte speelduur enige diepgang. Op actiescènes is dan weer niet bespaard dus op dat gebied valt er nog genoeg te genieten.

Daarnaast is het natuurlijk voor de liefhebbers ook de moeite waard om eens te zien waar GZA voor Liquid Swords al zijn samples vandaan heeft gehaald.

Aan de "originele" reeks ben ik nog niet begonnen, dus vergelijkingsmateriaal had ik niet. Ik kan alleen maar zeggen dat ik er ontzettend benieuwd naar ben geworden als deze Engelstalige compilatie me al zo goed bevalt.

Allereerst natuurlijk een fantastisch hoofdpersonage, met zijn zoontje en kar vol gadgets. Het verhaal is erg simpel en komt waarschijnlijk niet goed tot zijn recht in deze bewerkte film. Toch is dat niet erg omdat gevecht na gevecht elkaar opvolgen. Heerlijk gewelddadige actie en anders dan bij veel serieuze samurai-films wordt er hier niet zuinig met bloed en ledematen omgesprongen.

Langer dan de korte anderhalf uur had de film echter niet moeten duren. Het einde had wat mij betreft ook anders aangepakt kunnen worden. En natuurlijk leuk om het jongetje te horen praten; net alsof je aan het begin van de film Liquid Swords opzet!

Nu maar aan de reeks beginnen.

3.5*

Cult-compilatie.

Op een bedje van bloedfontijntjes gaan de 86 minuutjes rustig maar vermakelijk aan de kijker voorbij. De hersenspinsels die via de absurde Engelstalige audiotrack door de speakers gorgelen zijn opvallend. Vooral wanneer gemeen uitziende krijgers ze kunnen lezen. Prettig.

De gevechtsscènes zijn over het algemeen zeer matig qua choreografie en uitvoering, doch uitstekend dankzij ingenieus camerawerk in beeld gebracht. De kills zijn vaak origineel waardoor e.e.a. amper opvalt. Lekker goor ook met enige regelmaat. Een mix van synthersizer-muzak blust deze compilatie passend, met de daarbij behorende vieze smaak, af.

Goed.

Bizar!

Het idee is natuurlijk geweldig. Papa loopt met een wandelwagen door stad en land en leeft als een vagebond, op de vlucht voor zowat iedereen. De film moet het vooral hebben van de gevechten die er soms best mooi uitzien. Daarbij heb ik soms ook echt moeten lachen, met name toen de wandelwagen als moordwapen werd ingezet. De scene waarin allerlei krijgers verrijzen uit de grond is het absolute hoogtepunt van deze film.

Zeker niet slecht, al zit de sleet er op alle gebieden wel een beetje op. Visueel wordt er best wel wat gepoogd, de muziek schept best wat sfeer. Het houdt alleen niet over anno 2011. Een 3*

Lachen om bloedfonteintjes, rondslingerende ledematen en vernuftig gebruik van steekwapens. Houterig in beeld gebracht en het malle Engels gaat natuurlijk nergens over, maar daat zit 'm ook de charme. De voice-over van het jochie is een kleine guilty pleasure, terwijl de stoïcijnse zwaardvechter en z'n karretje eigenlijk onvergetelijk zijn. Verhaaltje boeit verder niet, het is afwachten hoe de een na de ander richting eeuwige jachtvelden wordt geprikt. Leuk om eens gezien te hebben, maar daar houdt het wel bij op.

Deze wilde ik zien vanwege Liquid Swords, maar behoudens die intro (die op het album iets korter en ook beter is) en af en toe heel aardige muziek, voldoet deze niet aan de verwachtingen, die overigens al niet hoog waren. De manier van acteren, zo statisch, net als de saaie cameravoering maken dit niet echt het kijken waard. Ook de gevechten zijn maar saai gemonteerd. En je ziet wel dat men nadenkt hoe te filmen met het brede bioscoopformaat, dat betekent nog niet dat het er mooi uitziet. Dan mag het idee nog wel grappig zijn om met een kind door een land te lopen en iedereen die je tegen komt af te maken, als film heb ik me geen enkele maal vermaakt. 1,0*.

Na eerst de zes delen van Kozure Ôkami (Lone Wolf and Cub) te hebben gekeken, kon ik natuurlijk deze niet laten liggen. Deze film is een gemaakt voor de Amerikaanse en Engels markt en bevat een samenvatting van de eerste twee delen. Het laten samensmelten van die twee films is zeer netjes en goed gedaan. Nu is deze film natuurlijk het bekendst geworden door de Engelse dub. Vooral de stem van het jongetje die de hele film aan elkaar praat. De audio van verschillende van zijn teksten zijn terug te horen op het album Liquid Swords van Wu-tang-clan rapper GZA en wat geproduceerd is door RZA. Ook is er een sample te horen in de iets minder bekende single "Agent Orange" van rapper Cage. En dan is er natuurlijk de film Kill Bill Volume 2, waarin bij de laatste scene de protagonist samen met haar vier jaar oude dochter naar de film kijken als verhaal voor het slapen gaan. Mensen die houden van Jidaigeki-films raadt ik aan om de gehele serie te kijken, maar mensen die minder tijd of zin hebben kunnen met deze goede samenvatting toch genoeg plezier beleven.

Bloedfonteinen

‘That’s when my father left his samourai life and became a demon.’

In 1982 was ik 14 jaar en ging ik op summer camp naar Engeland. Daar zag ik Escape from New York, Texas Chainsaw Massacre en Shogun Assassin. Drie films die een diepe indruk op mij maakte. Elk op hun eigen manier. Escape from New York als de ultimate cool, TCM als de ultimate horror en die laatste vanwege de bloedfonteinen.

Gisteravond was het tijd om na lange tijd Shogun Assassin weer eens op te zetten. (Wat een prachtige blu ray van Eureka!)

Enkele jaren terug heb ik de hele Baby Cart serie gekeken. Een genot! Maar deze samenvatting is ook zeer fijn.

Het verhaal is simpel. Ogami Itto, onze Lone Wolf reist door Japan met zijn baby in een karretje en een prijs op zijn hoofd. Elke samourai en ninja heeft het op hen voorzien. (John Wick anyone?) Maar één voor één slacht hij juist hen af. Grote attractie is dat bij elke snijwond of onthoofding het fel rode bloed meters in de rondte spuit. Ik weet niet of dat in het eerdere werk van Misumi ook al voor kwam, maar ik ben hem eeuwig dankbaar voor deze inspiratie.

Daarnaast waren de Masters of Death natuurlijk geweldig. Drie heren met grote rieten hoeden en elk een ander handwapen. Hun slachtpartij in de woestijn is prachtig. Evenals hun confrontatie met onze Lone Wolf. John Carpenter liet ze reïncarneren in zijn Big Trouble in Little China als The Three Storms.

Zo was deze film voor mij ooit een eerste kennismaking met de Aziatische cinema. Stijlvol en heerlijk over the top. Ik kan deze (en de hele Baby Cart reeks) iedereen van varte aanbevelen!

Een Amerikaanse montage bestemd voor het westerse circuit. Leek me ook redelijk bizar. De actie zelf is in rauwe western stijl met bloederige gevechten. Verder een graatmager verhaal over een zwaardvechter die wat doelloos rondzeult met zijn zoontje terwijl hij van alle kanten belaagd wordt door vijanden, gestuurd door zijn vroegere meester, de Shogun. Wat het Amerikaans maakt is vooral de overaanwezige synth muziek. Ik kan best geloven dat de Japanse reeks veel beter is, gezien alles is samengeperst tot een kijkonvriendelijke versie van amper anderhalf uur. Niet slecht door de eigenzinnige stijl maar ergens lijkt dit mij ook een film die nooit gemaakt had mogen zijn.